บทนำ
"ก็มีดีกว่าไอ้ตัวหน้าขนอย่างมึงละกัน แล้วก็เลิกวอแวกูได้แล้วหรือว่าอยากแดกผ้าใบกูก่อน ห้ะ!"
"ถามหน่อยเถอะ มึงจะเลิกปากดีถึงกี่โมง"
บท 1
บทที่ 1
หล่อสร้างเรื่อง
"เชี้ย! ยังจะตามมาอีก แฮ่กๆ"
เสียงฝีเท้านับสิบกำลังวิ่งไล่ตามผม ที่กำลังวิ่งฝ่าฝูงชนเพื่อเอาตัวรอด มือก็ถือเสื้อช้อปสีน้ำเงินบ่งบอกให้รู้ว่าเป็นเด็กวิศวะการบิน
"แม่งเอ้ย!"
ผมสบถเมื่อมันดักทุกทาง ป่านนี้ไอ้อาร์มกับไอ้เรย์คงตามหากันให้วุ่น เรื่องทั้งหมดก็ผิดที่ผมเองนี่แหละที่ดันชวนพวกมันออกมากินเหล้าที่ผับดังย่านนี้ เลยซวยเกิดเรื่องจนได้เพราะผมเผลอไปยุ่งกับผู้หญิงของคนมีอิทธิพลแถบนี้เข้า มันขื่อว่าเฮียตี๋
จะให้ผมทำอย่างไรได้ในเมื่อเกิดมาหน้าตาดี ลูกเมียใครเห็นก็ต้องหลงติดใจทั้งนั้นเปล่าวะ อีกอย่างผมไม่ได้เข้าหาก่อนสักหน่อย น้องมันต่างหากล่ะที่ดันปีนขึ้นมานั่งตักผมเอง เล่นอ่อยขยันบดยั่วกันบนตักซะขนาดนั้นใครมันจะทนไหววะ ผมไม่ใช่หินผานี่น่าที่จะไม่รู้สึกรู้สาไม่อ่อนไหวไปตามกิเลสตัณหา ก็เลยตามเลยชวนเธอไปต่อหลังผับ แต่เรายังไปไม่ถึงขั้นไหนก็มีใครไม่รู้กระชากผมลงมาจากสวรรค์เสียก่อน แล้วมีหน้ามากล่าวหาว่าผมไปยุ่งกับผู้หญิงของมันอีก ใครจะยอม ผมก็เลยปากเก่งด่ามันกลับไป จะไปรู้ได้ไงล่ะครับในเมื่อไม่มีป้ายแขวนคอ พอเธอบอกว่าโสดสนิทผมก็เลยเชื่อหมดใจ สุดท้ายเลยต้องวิ่งหนีกันวุ่นวายอย่างที่เห็น
เฮียตี๋มันหมายหัวผม แม่ง! สั่งลูกน้องทั้งกองทัพให้ตามจับตัวผมให้ได้ เดือดร้อนถึงลูกน้องมันที่ต้องยกกันมาทั้งโขยงตามคำสั่งลูกพี่เพื่อรุมกระทืบ แต่ผมใช้ทักษะที่มีพยายามหลบหนีเอาตัวรอด ทักษะที่ว่าก็เกียร์หมานี่ละครับ ผมวิ่งหนีไปตามซอกชอยต่างๆ มาทางด้านหลังมหาวิทยาลัย แต่พอมองหันกลับหลังไปก็ยังเห็นว่าพวกมันวิ่งตามมาไม่หยุด เมื่อหมดหนทางที่จะหนีเอาตัวรอดได้ ผมจึงเบนเข็มตัดสินใจวิ่งไปร้านปู่รหัสที่สนิทกันมาก ชื่อว่าไอ้ พี่แม็ค เป็นรุ่นพี่สายรหัสที่บ่นเก่งสุดๆ พี่แม็คจบไปหลายปีแล้ว แต่หันไปเอาดีในการทำร้านเหล้ากึ่งร้านอาหาร จนขยับขยายใหญ่โตและทำเป็นผับในตอนกลางคืน ซึ่งสร้างรายได้เป็นกอบเป็นกำกันเลยทีเดียว เพราะส่วนใหญ่เด็กมหา’ลัยก็จะมาชุมนุมกันที่นี่ทั้งนั้น อาจเพราะราคาเครื่องดื่มไม่แรงเกินไป และยังอยู่ใกล้มหาวิทยาลัยอีกด้วย ที่สำคัญอาจเป็นเพราะพี่แม็คใจดีทั้งยังหล่อเท่ห์แบบคูลๆด้วยมั่ง คนเลยนิยมมาที่นี่กัน ถัดจากร้านพี่แม็คไปไม่ไกลก็เป็นอู่ซ่อมรถของหนุ่มวิศวะยานยนต์มหา’ลัยเดียวกับผมนี่แหละ ซึ่งที่นั่นมีตัวเหี้ยที่ผมไม่เคยคิดจะย่างกรายเข้าไปอยู่แล้วเพราะเกลียดขี้หน้าเจ้าของมันเข้าไส้ และที่หนีหัวซุกหัวซุนก็เพราะมัน.. “ไอ้ไฟนอล”
ไอ้ไฟนอล คือชื่อของมัน ไอ้นี่มันเป็นคนที่ผมโคตรจะไม่ชอบขี้หน้า คนบ้าอะไรเก๊กหน้าอยู่ตลอดเวลาว่าตัวเองเก่ง เท่ห์ หน้ามันดาร์คๆ มันชอบทำหน้าตาไร้อารมณ์สุดๆ แต่ถ้าถามว่าภายใต้ใบหน้าร้ายๆมันหล่อมากไหม อยากจะบอกว่ามันน่ะตัวพ่อของความหล่อ ด้วยรูปร่างที่สูงใหญ่ ใบหน้าหล่อร้าย จมูกโด่งๆดวงตาดุจเหยี่ยวยามจ้องตามันเหมือนมีมนต์สะกด ท่าทางแบดๆแบบนั้นนี่แหละที่คนชอบ กันนัก มันน่ะศูนย์รวมของความเหี้ยเลยล่ะครับ และมันก็ดันเป็นขาประจำที่ร้านเหล้าพี่แม็คด้วยสิ ไม่รู้ว่าเป็นเจ้าของอู่รวยไม่พอหรือว่ายังไงถึงได้มาเป็นหุ้นส่วนร้านเหล้ากับพี่แม็คด้วย มันมีสาวมาพัวพันมากหน้าหลายตาผมก็คิดเอาว่ามันน่าจะเอาเงินไปสร้างตึกเป็นฮาเร็มให้พวกบรรดาเด็กในสังกัดมันนั่นแหละ เห็นหน้านิ่งอย่างนั้นสาวๆก็เข้าหากันหัวกระไดไม่แห้ง
ผมก็ไม่เข้าใจที่มันขยันปั้มเงินจะเอาไปทำอะไรกันแน่ ทั้งที่ก็ยังเรียนอยู่ ครอบครัวเป็นใครมาจากไหนผมไม่ได้สนใจตามติดชีวิตมันขนาดนั้น จึงไม่รู้ความเป็นมาของไอ้ไฟนอล รู้เพียงว่าไอ้ตัวหน้าขนมันชอบมาสิงอยู่ที่นี่ทุกคืน ทุกครั้งที่ผมแวะมาจะเจอหน้ามันตลอด
ตัดมาที่ผมไม่เคยคิดที่จะเอาตัวเองไปลำบากหรอกครับเงินที่บ้านส่งมาให้ใช้สอยก็เหลือถมถืด ใช้ยังไงก็ไม่หมด และถึงไม่ทำงานผมก็มีกินมีใช้ไม่ขาดมืออยู่แล้วเพราะครอบครัวผมทำธุรกิจเกี่ยวกับสายการบิน ผมกับมันเราเรียนคณะวิศวะที่เดียวกัน แต่ผมเรียนวิศวะการบิน ส่วนมันเรียนวิศวะยานยนต์ นานๆครั้งจะโคจรมาเจอกันที่มหาวิทยาลัย
"หลบหน่อย!"
ผมกระโดดข้ามสิ่งกีดขวางต่างๆ วิ่งหน้าตั้งไปยังจุดหมายที่อยู่ไม่ไกล พี่แม็คและไอ้ไฟนอลมันมีพรรคพวกเยอะ เรียกว่านักเลงหัวไม้ท้ายซอยเลยก็ว่าได้ ไม่ค่อยมีใครกล้ามาทะเลาะวิวาทในย่านนี้ นับว่าสองคนนี่มีอิทธิพลพอสมควร เพราะฉะนั้นก็น่าจะฝากชีวิตไว้กับพี่แม็คเพื่อช่วยให้ผมรอดพ้นจากวิกฤติครั้งนี้ได้บ้างล่ะ
"หึ อะไรของมึงไอ้ม่อนวิ่งหนีใครมา หอบเหมือนลูกหมา"
พี่แมคเจ้าของร้านเหล้าสุดคูลเอ่ยทักเมื่อเห็นว่าผมกำลังนั่งหอบหลบมุมอยู่ทางด้านข้างและคิดว่าจะย้ายตัวเองไปเข้าไปด้านในแต่พอดีเจอกับเจ้าของร้านเสียก่อนเลยต้องนั่งยองๆอยู่ตรงนี้ ก็ถือว่าคราวซวยที่วันนี้ผมดันมีเรื่องมาหา ถ้าพวกเพื่อนๆอยู่ด้วยกันก็คงพอสู้ไหวเพราะพวกมันก็มีดีอยู่พอตัว แต่จะให้ผมสู้กับแข้งนับสิบคนเดียวก็คงไม่รอดจะตายเอาได้นะครับ เพราะฉะนั้นยังไงซะผมก็ต้องหนีเอาตัวรอดไว้ก่อน หรือพูดให้ดีก็คือวิ่งมาตั้งหลักนั่นแหละครับ…
"ชู่ววว!! อย่าเสียงดังสิพี่ เดี๋ยวไอ้พวกเหี้ยมันก็ได้ยิน"
ผมแทบฉี่ราดเลยครับ เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าย่ำหนักๆเข้ามาทางนี้ก่อนที่มันจะค่อยๆเงียบเสียงลง ไอ้พี่แม็คแม่งก็ทักกันแรงเกิน
"หวัดดีเฮีย เห็นไอ้เด็กหน้าหล่อสูงสักร้อยเจ็ดสิบกว่าๆวิ่งมาทางนี้ไหม"
หนึ่งในกลุ่มพวกมันร้องตะโกนถามข้ามมา ผมเห็นพี่แม็คเหลือบมามองผมเพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น แต่ก็อ่านสายตาได้ว่าพี่มันกำลังด่าผมอยู่ รู้ว่ามันไม่พอใจผมอย่างหนัก ท่าทางเนือยๆแสดงออกมาว่าคงเบื่อเต็มทน แต่ว่าผมหลานพี่นะครับ (┬┬﹏┬┬)
แหะๆก็อย่างว่าผมขยันสร้างวีรกรรมหาเรื่องมาให้แกปวดหัวอยู่ตลอด ช่วยไม่ได้นี่น่าก็ร่วมหัวจมท้ายกันมาขนาดนี้แล้วนี่ เรามันเลือดวิศวะอยู่เหมือนเครือญาติกันอยู่แล้ว เพราะงั้นพี่มันก็ต้องรับผิดชอบชีวิตหลานรหัสอย่างผม อย่างสุดความสามารถ ถูกไหม...
"กูเห็นมันวิ่งไปทางนู้น แต่ไม่รู้ว่าจะเป็นคนเดียวกับที่พวกมึงตามหาหรือเปล่านะ"
สุดท้ายพี่แม็คบอกพวกมันไปด้วยน้ำเสียงเข้มๆ ดวงตาเรียวดุจเหยี่ยวจ้องพวกมันไม่กระพริบ
"ขอบคุณครับเฮีย"
"อืม เดี๋ยวก่อน"
กึก! แล้วพี่แม็คจะเรียกพวกมันไว้ทำไม
"ครับ เฺฮีย"
"มึงใช่ลูกน้องไอ้ตี๋หรือเปล่า"
"ครับ"
"ว่าแต่ไอ้เด็กที่มึงไล่กวดนั่น มันไปทำเหี้ยอะไรให้วะ หรือว่ามันไปปากดีแล้วเหยียบตีนลูกพี่มึงถึงได้ไล่มันซะเป็นโขยง แถมอาวุธครบมืออีกกะจะเอาให้ตายกันเลยหรือไง" พี่มันก็หลอกด่าย้ำคำว่าเหี้ยใส่ผมเต็มๆหน้า
"ผมน่ะไม่อะไรหรอกครับเห็นว่าเป็นเด็กวิศวะที่เดียวกันกับเฮีย แต่ถ้ามันแค่ปากดีกับลูกพี่ ผมคงไม่ตามมากระทืบมันด้วยตัวเองแบบนี้เฮียก็น่าจะรู้จักผมดีพอ แต่ว่าไอ้เด็กเวรนั่นมันดันไปเต๊าะเมียเด็กเฮียตี๋นี่สิ ผมเลยต้องได้ออกโรงเอง" พี่แม็คมันพยักหน้าเบาๆหางตาก็ชำเลืองมองมาที่ผมอย่างคาดโทษ
“อ่อ...อย่างนี้นี่เอง พวกมึงรีบตามไปเถอะ” พี่แม็คมันโบกมือไล่พวกมันให้ตามไป
เออ..กูผิดไปแล้วจริงๆครับพี่ ก็เด็กมันยั่วกูเองนี่ครับ
"ว่าแต่เฮียไม่เห็นมันวิ่งมาแถวนี้จริงๆใช่ไหม ขอผมเข้าไปค้นด้านในได้ไหมครับ" ไอ้คนพูดมันน่าจะเป็นหัวหน้าและดูพี่แม็คเองท่าทางจะรู้จักมันดีเสียด้วย
"กูเพื่อนเล่นมึงหรือไงไอ้ชัช"
ท่าทางของพวกมันเหมือนจะไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่ แต่เพราะเฮียแม็คทำสีหน้าจริงจังก็เลยไม่กล้าที่จะเข้ามาค้นดูข้างในร้าน แต่ยังยืนอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน
"กูเห็นมันวิ่งไปทางนั้น"
เสียงทุ้มคุ้นหูที่ผมไม่ค่อยชอบขี้หน้ามันดังขึ้นข้างหลัง ผมจึงรีบหันไปมองตามเสียง เป็นมันจริงๆไอ้ไฟนอล มันเองก็ชำเลืองมองผมเพียงครู่เดียวก่อนจะเดินออกไปยืนข้างพี่แม็ค ผู้ชายตัวโตสองคนยืนเคียงข้างกันเพื่อพยายามปกป้องผม คนหนึ่งปกป้องเพราะความจำใจ ส่วนอีกคนไม่ชอบขี้หน้าแต่ก็ยังมีใจมาช่วย แม่ง!!น้ำตาจิไหล
"หวัดดีครับพี่ไฟนอล ก็ถ้าพี่บอกว่ามันวิ่งไปทางนั้นผมก็จะเชื่อ แต่อย่าให้เจอมันละกัน เพราะลูกพี่ผมไม่เอามันไว้แน่"
คำขู่ที่ทำเอาเสียวสันหลังวาบ แต่ท่าทางพวกนี้ดูจะเกรงใจไอ้เจ้าของอู่รถไม่น้อยทีเดียว
"มันไปกันแล้ว ออกมา!"
พี่แม็คยืนกอดอก ขณะที่ผมค่อยๆคลานออกมาเพราะนั่งคุดคู้ในที่คับแคบนานไปหน่อย ปวดระบมไปทั้งตัวเพราะโดนพวกมันเล่นงานพอสมควร ตรงหางคิ้วน่าจะแตกรู้สึกว่ามีของเหลวไหลซึมออกมา มุมปากก็เจ็บและรู้สึกถึงรสชาติปะแล่มๆ ตามตัวก็ฟกช้ำดำเขียวอยู่หลายจุด ถ้าจะบอกว่า เละ ก็น่าจะไม่เกินจริง
"สภาพเหมือนหมา"
เสียงนี้ไม่ใช่พี่แม็ค แต่เป็นคนตัวสูงที่ยืนล้วงกระเป๋าอยู่ห่างๆมองมาด้วยสายตาสมเพช ก่อนจะเอ่ยขึ้นลอยๆด้วยน้ำเสียงที่ผมอยากจะเหวี่ยงผ้าใบใส่หน้ามัน...
"ไม่ต้องเสือก!!"
"ไอ้ม่อน กูจะช่วยมึงดีไหม เพราะปากไวแบบนี้ไงถึงได้แผลอยู่ตลอด"
ไอ้พี่แม็คมันดุ ท่าทางจริงจังจนผมต้องเม้มปากแน่นเป็นเส้นตรงมองอีกคนตาขวาง แต่ก็อดปากไม่ได้ที่จะเถียงมันกลับไป ตาก็จ้องไอ้คนที่กำลังล้วงบุหรี่ออกมาสูบ คงนึกว่าตัวเองเท่จัดสินะ แหวะ...ผมเบ้ปากเมื่อเห็นท่าทางของไอ้ไฟนอลที่คิดว่าตัวเองแน่ และเหนือกว่าผมเสมอ...
"พี่ก็เห็นว่าไอ้เหี้ยนี่มันว่าผมก่อนไหม"
ผมพยุงตัวเองลุกขึ้นยืนแล้วเดินกะเผลกไปประจันหน้าไอ้คนที่มันกำลังคีบบุหรี่เข้าปากสักพักมันก็พ่นควันใส่หน้าผมอย่างตั้งใจ
ไอ้สารเลว! เพราะแบบนี้ไงผมถึงไม่ค่อยชอบขี้หน้ามัน
"มึงอยากจะสร้างศัตรูเพิ่มอีกหรือไง แล้วถ้ามึงมีเรื่องกับไอ้ไฟนอลมึงคิดว่ากูจะช่วยใคร ระหว่างมึงที่ชอบหาเรื่องทะเลาะไม่เว้นแต่ละวัน กับมัน มีสมองก็หัดคิดซะบ้าง"
คนพูดส่ายหน้าใส่พร้อมกับเดินหนีไป ส่วนไอ้ไฟนอลก็กระตุกมุมปาก ก่อนจะใช้สายตาสำรวจไปตามตัวผมอย่างช้าๆ แม่งมันโคตรจะทำหน้ากวนตีน
"มองหาพ่อง!"
ผมว่ามันเข้าให้ คิดว่าพูดเบาราวกระซิบแล้วนะ แต่คนที่กำลังก้าวขาเข้าไปในร้านหันมามองตาขวาง
"ไอ้ม่อน! กูเพิ่งว่าไปหยกๆมึงยังจะปากดี กูโคตรปวดสมองกับมึงจริงๆปากมึงนี่แม่งหาเรื่องให้กูตลอด ก็เพราะปากดีไม่ใช่หรือไงถึงได้วิ่งหนีหางจุกตูด และถ้าคราวหน้ามึงไม่โชคดีแบบนี้จะทำยังไง ห๊ะ!"
ใช่ว่าผมอยากจะมีเรื่องซะที่ไหนกันล่ะครับ ใครมันจะไปรู้ว่าน้องแตงกวาจะเป็นเมียเก็บไอ้เฮียตี๋ ก็น้องมันเล่นหูเล่นตาเหลือเกินใครมันจะอดใจไหว รู้ตัวอีกทีผมก็หอบเสื้อผ้าวิ่งหนีไปด้วยใส่ไปด้วยจนมาขอความช่วยเหลือจากพี่แม็คมันนี่แหละ และถ้าพวกมันเจอผมจริงๆก็จองศาลาวัดได้เลย
บทล่าสุด
#37 บทที่ 37 ตอนพิเศษ รักทุกฤดู
อัปเดตล่าสุด: 6/25/2026#36 บทที่ 36 ตอนพิเศษ ของขวัญที่อยากให้
อัปเดตล่าสุด: 6/25/2026#35 บทที่ 35 ไม่มีวันไหนไม่รัก The End
อัปเดตล่าสุด: 6/25/2026#34 บทที่ 34 คราวนี้จะฟังได้หรือยัง
อัปเดตล่าสุด: 6/25/2026#33 บทที่ 33 มีเพียงความตายเท่านั้นที่จะปล่อยกันและกันไป
อัปเดตล่าสุด: 6/25/2026#32 บทที่ 32 ความสัมพันธ์ของสองครอบครัว
อัปเดตล่าสุด: 6/25/2026#31 บทที่ 31 ความในใจ
อัปเดตล่าสุด: 6/25/2026#30 บทที่ 30 หน้าที่แค่รอ
อัปเดตล่าสุด: 6/25/2026#29 บทที่ 29 มันจะเบาได้อย่างไร
อัปเดตล่าสุด: 6/25/2026#28 บทที่ 28 ขอได้ไหม
อัปเดตล่าสุด: 6/25/2026
คุณอาจชอบ 😍
กรงรักจำนน
เขามีคนรักอยู่แล้ว ทว่าเพื่อย่า เขายอมแต่งงานปลอม ๆ กับเธอ และยอมทำทุกอย่างยกเว้น “อยู่ด้วยกันจริง ๆ”
เมื่อย่าเร่งรัดอยากได้หลาน เขาเสนอให้เธอตั้งครรภ์ด้วยสเปิร์มของคนอื่นเพื่อไม่ต้องแตะต้องกันสักนิด และนั่นคือวันที่หัวใจของเธอแตกละเอียด
จนกระทั่งแผนชั่วของใครบางคนทำให้เขาและเธอต้องนอนบนเตียงเดียวกันโดยไม่ตั้งใจ
และนั่น…ทำให้ชีวิตทุกคนพังครืน
เธอถูกใส่ร้าย ถูกขับไล่ ถูกเหยียบย่ำจนแทบไม่เหลือศักดิ์ศรี
พยาบาลที่รักของนายจอมเหวี่ยง
"แหม ผู้ชายเพอร์เฟกต์ดูแลตัวเองได้มันจืดชืดจะตายค่ะ มะลิชอบดูแลคนไข้ดื้อๆ ปากแข็งแบบคุณคิรินมากกว่า... ท้าทายดี!"
ใครจะไปคิดว่า 'คิริน' ท่านประธานจอมเหวี่ยงที่เอาแต่ขังตัวเองในห้องและไล่พยาบาลออกเป็นว่าเล่น จะต้องมายอมสิ้นฤทธิ์ให้พยาบาลจบใหม่หน้ามึนอย่าง 'มะลิ'
จากที่ตั้งป้อมเกลียดชัง ทำไปทำมา... กำแพงที่กั้นไว้กลับพังทลายไม่มีชิ้นดี
และจากคนไข้ปากร้ายที่เอาแต่ไล่ตะเพิดเธอในวันนั้น กลายเป็นคนไข้สายรุกที่ขยันชวนพยาบาลส่วนตัวทำ 'กายภาพบำบัด' บนเตียงทุกคืนไปซะได้
คลั่งรักแค่เธอ (มาวิน X อบิเกล)
ปากบอกไม่รักไม่ชอบ แค่ของเล่นที่ยังไม่เบื่อแต่ตามติดเป็นเงาแบบนี้เขาเรียกว่าอะไรกัน
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
So Sick รักษาหัวใจนายเจ้าเล่ห์
"ฉันไปทำเธอตอนไหน?"
"ตอนไหนเหรอ ก็เมื่อคืนไงไอ้คนทุเรศ!"
"เมื่อคืนฉันเมาเละ อย่ามาใช้มุกตื้น ๆ จับฉันมันไม่สำเร็จ"
"จับบ้าอะไรฮะ ฉันโดนข่มขืนฉันเสียหายนะไอ้ชั่ว"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ"
"เมาเหมือนหมาแล้วจำไม่ได้ว่าข่มขืนผู้หญิงเหรอ!"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ!"
"ก็บอกว่าทำไงวะ!!"
พันธะร้ายนายสถาปัตย์
!! หมับ !!
“หึ...เดี๋ยวนี้หัดเที่ยวนิหว่า”
“ทำไม หรือพี่ไทม์ที่พี่ตาม ตามฉันมานี้ เปลี่ยนใจ คิดจะสนใจฉัน” คนตัวเล็กไม่พูดเปล่า ปลายฝันที่ถูกฤทธิ์แอลกอฮอล์เขาครอบงำ เผยรอยยิ้มเย้ยยันให้กับคนตัวสูง แต่นั้นคำพูดของเธอกับทำให้เขาหงุดหงิดที่เธอนั้นท้าทายเขา
“สน ไม่สนมันจะมีประโยชน์อะไรในเมื่อ เธอเป็นเมียฉันแล้ว” น้ำเสียงรอดไรฟันเอ่ยกับคนตัวเล็ก แต่นั้นปลายฝันกับไม่คิดสนใจคำพูดร้ายการที่แดกดันเธอ ไหนๆ พี่ไทม์ก็ทักทายฉันแล้ว ทักทายสามีหน่อยเป็นไง ปลายฝันถือวิสวะ โอบแขนเข้าต้นคอคนตัวสูง
“ เดี๋ยวนี้พี่ไทม์เปลี่ยนใจ เห็นฉันเป็นเมียพี่ไทม์ แล้วเหรอคะ พูดอีกสิคะ พูดดังๆ ให้คนสวยของพี่ได้ยินไปเลยสิคะ” คนตัวเล็กไม่พูดเปล่า แต่กับแกล้งซุกใบหน้าสวยหวานหน้าเข้าหาแกล้งยั่วโมโห นั้นยิ่งพลานทำให้ไทม์หงุดหงิดที่ถูกเด็กดื้ออย่างปลายฝันลวนลามตน ยัยเด็กแสบ กล้าดียังไงยั่วโมโหเขา ยังๆ ไม่รู้ตัว
“ปลายฝัน...”
“ที่พี่ไทม์ เห็นฉันเป็นเมียพี่นี่ คืนนี้คุณคนสวย คนนั้นลีลาไม่เด็ดเท่าฉันละสิ ” ปลายฝันยิ้มเย้นยัยให้กับคนนิสัยไม่ดี เจอหน้าก็หาเรื่องเลย ไหนๆ ก็เข้ามาทักทายแล้ว เอาหน่อยละกัน
“ทำไมจะไม่เด็ดละ เด็กๆ ที่ฉันเลี้ยงดู ทั้งสวย และเด็ดกว่าเธอหลายร้อยเท่า ดูจากขนาดไซส์ ขนาดหน้าอก...”-
มลทินรักภรรยาไร้ค่า
เธอถูกส่งมาแทนที่พี่สาวในคืนแต่งงานพร้อมคำดูถูกว่าเป็นเพียง ภรรยาไร้ค่า
เขาแต่งงานเพื่อรักษาหน้าไม่เคยคิดจะรัก ไม่เคยคิดจะผูกพัน แต่เด็กในท้องของเธอ…
กลับกลายเป็นสายใยที่เขาตัดไม่ขาด
จากผู้ชายที่เย็นชาไร้หัวใจสู่พ่อที่กลัวแม้แต่จับลูกแรงเกินไปจากผู้หญิงที่ไม่เคยมีสิทธิ์เลือก
สู่คนที่ทั้งบ้านยอมรับว่าขาดไม่ได้
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
พี่ชายที่รัก
จนหัวใจและร่างกายของฉันมันบอบช้ำ แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับไม่รักดีเผลอรักพี่ชายคนนี้ จนหมดใจ
หยุดเสือ
จนต้องมาเจอกับผู้หญิงที่ไม่สนใจเขาอย่างเธอ ความอยากเอาชนะจึงเริ่มต้นขึ้น ทำให้เขาและเธอต้องเข้าไปพัวพันกันในเกมส์หยุดเสือนี้
So Bad เพื่อนสนิทร้ายซ่อนรัก
และยังแบล็คเมล์เพื่อให้เธอเป็นแค่คู่นอน!
อริรักท่านประธาน
ส่วนเธอ...คู่แข่งตัวเล็กๆที่เกลียดชังเขาเพราะถูกเขากลั่นแกล้ง
เมื่อคู่อริอย่างเธอและเขาที่ชังกันมาตลอด....แต่จู่ๆในวันหนึ่งต้องมานอนเตียงเดียวกัน...เรื่องราวต่อไปจะเป็นเช่นใด!?













