บทนำ
"ก็มีดีกว่าไอ้ตัวหน้าขนอย่างมึงละกัน แล้วก็เลิกวอแวกูได้แล้วหรือว่าอยากแดกผ้าใบกูก่อน ห้ะ!"
"ถามหน่อยเถอะ มึงจะเลิกปากดีถึงกี่โมง"
บท 1
บทที่ 1
หล่อสร้างเรื่อง
"เชี้ย! ยังจะตามมาอีก แฮ่กๆ"
เสียงฝีเท้านับสิบกำลังวิ่งไล่ตามผม ที่กำลังวิ่งฝ่าฝูงชนเพื่อเอาตัวรอด มือก็ถือเสื้อช้อปสีน้ำเงินบ่งบอกให้รู้ว่าเป็นเด็กวิศวะการบิน
"แม่งเอ้ย!"
ผมสบถเมื่อมันดักทุกทาง ป่านนี้ไอ้อาร์มกับไอ้เรย์คงตามหากันให้วุ่น เรื่องทั้งหมดก็ผิดที่ผมเองนี่แหละที่ดันชวนพวกมันออกมากินเหล้าที่ผับดังย่านนี้ เลยซวยเกิดเรื่องจนได้เพราะผมเผลอไปยุ่งกับผู้หญิงของคนมีอิทธิพลแถบนี้เข้า มันขื่อว่าเฮียตี๋
จะให้ผมทำอย่างไรได้ในเมื่อเกิดมาหน้าตาดี ลูกเมียใครเห็นก็ต้องหลงติดใจทั้งนั้นเปล่าวะ อีกอย่างผมไม่ได้เข้าหาก่อนสักหน่อย น้องมันต่างหากล่ะที่ดันปีนขึ้นมานั่งตักผมเอง เล่นอ่อยขยันบดยั่วกันบนตักซะขนาดนั้นใครมันจะทนไหววะ ผมไม่ใช่หินผานี่น่าที่จะไม่รู้สึกรู้สาไม่อ่อนไหวไปตามกิเลสตัณหา ก็เลยตามเลยชวนเธอไปต่อหลังผับ แต่เรายังไปไม่ถึงขั้นไหนก็มีใครไม่รู้กระชากผมลงมาจากสวรรค์เสียก่อน แล้วมีหน้ามากล่าวหาว่าผมไปยุ่งกับผู้หญิงของมันอีก ใครจะยอม ผมก็เลยปากเก่งด่ามันกลับไป จะไปรู้ได้ไงล่ะครับในเมื่อไม่มีป้ายแขวนคอ พอเธอบอกว่าโสดสนิทผมก็เลยเชื่อหมดใจ สุดท้ายเลยต้องวิ่งหนีกันวุ่นวายอย่างที่เห็น
เฮียตี๋มันหมายหัวผม แม่ง! สั่งลูกน้องทั้งกองทัพให้ตามจับตัวผมให้ได้ เดือดร้อนถึงลูกน้องมันที่ต้องยกกันมาทั้งโขยงตามคำสั่งลูกพี่เพื่อรุมกระทืบ แต่ผมใช้ทักษะที่มีพยายามหลบหนีเอาตัวรอด ทักษะที่ว่าก็เกียร์หมานี่ละครับ ผมวิ่งหนีไปตามซอกชอยต่างๆ มาทางด้านหลังมหาวิทยาลัย แต่พอมองหันกลับหลังไปก็ยังเห็นว่าพวกมันวิ่งตามมาไม่หยุด เมื่อหมดหนทางที่จะหนีเอาตัวรอดได้ ผมจึงเบนเข็มตัดสินใจวิ่งไปร้านปู่รหัสที่สนิทกันมาก ชื่อว่าไอ้ พี่แม็ค เป็นรุ่นพี่สายรหัสที่บ่นเก่งสุดๆ พี่แม็คจบไปหลายปีแล้ว แต่หันไปเอาดีในการทำร้านเหล้ากึ่งร้านอาหาร จนขยับขยายใหญ่โตและทำเป็นผับในตอนกลางคืน ซึ่งสร้างรายได้เป็นกอบเป็นกำกันเลยทีเดียว เพราะส่วนใหญ่เด็กมหา’ลัยก็จะมาชุมนุมกันที่นี่ทั้งนั้น อาจเพราะราคาเครื่องดื่มไม่แรงเกินไป และยังอยู่ใกล้มหาวิทยาลัยอีกด้วย ที่สำคัญอาจเป็นเพราะพี่แม็คใจดีทั้งยังหล่อเท่ห์แบบคูลๆด้วยมั่ง คนเลยนิยมมาที่นี่กัน ถัดจากร้านพี่แม็คไปไม่ไกลก็เป็นอู่ซ่อมรถของหนุ่มวิศวะยานยนต์มหา’ลัยเดียวกับผมนี่แหละ ซึ่งที่นั่นมีตัวเหี้ยที่ผมไม่เคยคิดจะย่างกรายเข้าไปอยู่แล้วเพราะเกลียดขี้หน้าเจ้าของมันเข้าไส้ และที่หนีหัวซุกหัวซุนก็เพราะมัน.. “ไอ้ไฟนอล”
ไอ้ไฟนอล คือชื่อของมัน ไอ้นี่มันเป็นคนที่ผมโคตรจะไม่ชอบขี้หน้า คนบ้าอะไรเก๊กหน้าอยู่ตลอดเวลาว่าตัวเองเก่ง เท่ห์ หน้ามันดาร์คๆ มันชอบทำหน้าตาไร้อารมณ์สุดๆ แต่ถ้าถามว่าภายใต้ใบหน้าร้ายๆมันหล่อมากไหม อยากจะบอกว่ามันน่ะตัวพ่อของความหล่อ ด้วยรูปร่างที่สูงใหญ่ ใบหน้าหล่อร้าย จมูกโด่งๆดวงตาดุจเหยี่ยวยามจ้องตามันเหมือนมีมนต์สะกด ท่าทางแบดๆแบบนั้นนี่แหละที่คนชอบ กันนัก มันน่ะศูนย์รวมของความเหี้ยเลยล่ะครับ และมันก็ดันเป็นขาประจำที่ร้านเหล้าพี่แม็คด้วยสิ ไม่รู้ว่าเป็นเจ้าของอู่รวยไม่พอหรือว่ายังไงถึงได้มาเป็นหุ้นส่วนร้านเหล้ากับพี่แม็คด้วย มันมีสาวมาพัวพันมากหน้าหลายตาผมก็คิดเอาว่ามันน่าจะเอาเงินไปสร้างตึกเป็นฮาเร็มให้พวกบรรดาเด็กในสังกัดมันนั่นแหละ เห็นหน้านิ่งอย่างนั้นสาวๆก็เข้าหากันหัวกระไดไม่แห้ง
ผมก็ไม่เข้าใจที่มันขยันปั้มเงินจะเอาไปทำอะไรกันแน่ ทั้งที่ก็ยังเรียนอยู่ ครอบครัวเป็นใครมาจากไหนผมไม่ได้สนใจตามติดชีวิตมันขนาดนั้น จึงไม่รู้ความเป็นมาของไอ้ไฟนอล รู้เพียงว่าไอ้ตัวหน้าขนมันชอบมาสิงอยู่ที่นี่ทุกคืน ทุกครั้งที่ผมแวะมาจะเจอหน้ามันตลอด
ตัดมาที่ผมไม่เคยคิดที่จะเอาตัวเองไปลำบากหรอกครับเงินที่บ้านส่งมาให้ใช้สอยก็เหลือถมถืด ใช้ยังไงก็ไม่หมด และถึงไม่ทำงานผมก็มีกินมีใช้ไม่ขาดมืออยู่แล้วเพราะครอบครัวผมทำธุรกิจเกี่ยวกับสายการบิน ผมกับมันเราเรียนคณะวิศวะที่เดียวกัน แต่ผมเรียนวิศวะการบิน ส่วนมันเรียนวิศวะยานยนต์ นานๆครั้งจะโคจรมาเจอกันที่มหาวิทยาลัย
"หลบหน่อย!"
ผมกระโดดข้ามสิ่งกีดขวางต่างๆ วิ่งหน้าตั้งไปยังจุดหมายที่อยู่ไม่ไกล พี่แม็คและไอ้ไฟนอลมันมีพรรคพวกเยอะ เรียกว่านักเลงหัวไม้ท้ายซอยเลยก็ว่าได้ ไม่ค่อยมีใครกล้ามาทะเลาะวิวาทในย่านนี้ นับว่าสองคนนี่มีอิทธิพลพอสมควร เพราะฉะนั้นก็น่าจะฝากชีวิตไว้กับพี่แม็คเพื่อช่วยให้ผมรอดพ้นจากวิกฤติครั้งนี้ได้บ้างล่ะ
"หึ อะไรของมึงไอ้ม่อนวิ่งหนีใครมา หอบเหมือนลูกหมา"
พี่แมคเจ้าของร้านเหล้าสุดคูลเอ่ยทักเมื่อเห็นว่าผมกำลังนั่งหอบหลบมุมอยู่ทางด้านข้างและคิดว่าจะย้ายตัวเองไปเข้าไปด้านในแต่พอดีเจอกับเจ้าของร้านเสียก่อนเลยต้องนั่งยองๆอยู่ตรงนี้ ก็ถือว่าคราวซวยที่วันนี้ผมดันมีเรื่องมาหา ถ้าพวกเพื่อนๆอยู่ด้วยกันก็คงพอสู้ไหวเพราะพวกมันก็มีดีอยู่พอตัว แต่จะให้ผมสู้กับแข้งนับสิบคนเดียวก็คงไม่รอดจะตายเอาได้นะครับ เพราะฉะนั้นยังไงซะผมก็ต้องหนีเอาตัวรอดไว้ก่อน หรือพูดให้ดีก็คือวิ่งมาตั้งหลักนั่นแหละครับ…
"ชู่ววว!! อย่าเสียงดังสิพี่ เดี๋ยวไอ้พวกเหี้ยมันก็ได้ยิน"
ผมแทบฉี่ราดเลยครับ เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าย่ำหนักๆเข้ามาทางนี้ก่อนที่มันจะค่อยๆเงียบเสียงลง ไอ้พี่แม็คแม่งก็ทักกันแรงเกิน
"หวัดดีเฮีย เห็นไอ้เด็กหน้าหล่อสูงสักร้อยเจ็ดสิบกว่าๆวิ่งมาทางนี้ไหม"
หนึ่งในกลุ่มพวกมันร้องตะโกนถามข้ามมา ผมเห็นพี่แม็คเหลือบมามองผมเพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น แต่ก็อ่านสายตาได้ว่าพี่มันกำลังด่าผมอยู่ รู้ว่ามันไม่พอใจผมอย่างหนัก ท่าทางเนือยๆแสดงออกมาว่าคงเบื่อเต็มทน แต่ว่าผมหลานพี่นะครับ (┬┬﹏┬┬)
แหะๆก็อย่างว่าผมขยันสร้างวีรกรรมหาเรื่องมาให้แกปวดหัวอยู่ตลอด ช่วยไม่ได้นี่น่าก็ร่วมหัวจมท้ายกันมาขนาดนี้แล้วนี่ เรามันเลือดวิศวะอยู่เหมือนเครือญาติกันอยู่แล้ว เพราะงั้นพี่มันก็ต้องรับผิดชอบชีวิตหลานรหัสอย่างผม อย่างสุดความสามารถ ถูกไหม...
"กูเห็นมันวิ่งไปทางนู้น แต่ไม่รู้ว่าจะเป็นคนเดียวกับที่พวกมึงตามหาหรือเปล่านะ"
สุดท้ายพี่แม็คบอกพวกมันไปด้วยน้ำเสียงเข้มๆ ดวงตาเรียวดุจเหยี่ยวจ้องพวกมันไม่กระพริบ
"ขอบคุณครับเฮีย"
"อืม เดี๋ยวก่อน"
กึก! แล้วพี่แม็คจะเรียกพวกมันไว้ทำไม
"ครับ เฺฮีย"
"มึงใช่ลูกน้องไอ้ตี๋หรือเปล่า"
"ครับ"
"ว่าแต่ไอ้เด็กที่มึงไล่กวดนั่น มันไปทำเหี้ยอะไรให้วะ หรือว่ามันไปปากดีแล้วเหยียบตีนลูกพี่มึงถึงได้ไล่มันซะเป็นโขยง แถมอาวุธครบมืออีกกะจะเอาให้ตายกันเลยหรือไง" พี่มันก็หลอกด่าย้ำคำว่าเหี้ยใส่ผมเต็มๆหน้า
"ผมน่ะไม่อะไรหรอกครับเห็นว่าเป็นเด็กวิศวะที่เดียวกันกับเฮีย แต่ถ้ามันแค่ปากดีกับลูกพี่ ผมคงไม่ตามมากระทืบมันด้วยตัวเองแบบนี้เฮียก็น่าจะรู้จักผมดีพอ แต่ว่าไอ้เด็กเวรนั่นมันดันไปเต๊าะเมียเด็กเฮียตี๋นี่สิ ผมเลยต้องได้ออกโรงเอง" พี่แม็คมันพยักหน้าเบาๆหางตาก็ชำเลืองมองมาที่ผมอย่างคาดโทษ
“อ่อ...อย่างนี้นี่เอง พวกมึงรีบตามไปเถอะ” พี่แม็คมันโบกมือไล่พวกมันให้ตามไป
เออ..กูผิดไปแล้วจริงๆครับพี่ ก็เด็กมันยั่วกูเองนี่ครับ
"ว่าแต่เฮียไม่เห็นมันวิ่งมาแถวนี้จริงๆใช่ไหม ขอผมเข้าไปค้นด้านในได้ไหมครับ" ไอ้คนพูดมันน่าจะเป็นหัวหน้าและดูพี่แม็คเองท่าทางจะรู้จักมันดีเสียด้วย
"กูเพื่อนเล่นมึงหรือไงไอ้ชัช"
ท่าทางของพวกมันเหมือนจะไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่ แต่เพราะเฮียแม็คทำสีหน้าจริงจังก็เลยไม่กล้าที่จะเข้ามาค้นดูข้างในร้าน แต่ยังยืนอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน
"กูเห็นมันวิ่งไปทางนั้น"
เสียงทุ้มคุ้นหูที่ผมไม่ค่อยชอบขี้หน้ามันดังขึ้นข้างหลัง ผมจึงรีบหันไปมองตามเสียง เป็นมันจริงๆไอ้ไฟนอล มันเองก็ชำเลืองมองผมเพียงครู่เดียวก่อนจะเดินออกไปยืนข้างพี่แม็ค ผู้ชายตัวโตสองคนยืนเคียงข้างกันเพื่อพยายามปกป้องผม คนหนึ่งปกป้องเพราะความจำใจ ส่วนอีกคนไม่ชอบขี้หน้าแต่ก็ยังมีใจมาช่วย แม่ง!!น้ำตาจิไหล
"หวัดดีครับพี่ไฟนอล ก็ถ้าพี่บอกว่ามันวิ่งไปทางนั้นผมก็จะเชื่อ แต่อย่าให้เจอมันละกัน เพราะลูกพี่ผมไม่เอามันไว้แน่"
คำขู่ที่ทำเอาเสียวสันหลังวาบ แต่ท่าทางพวกนี้ดูจะเกรงใจไอ้เจ้าของอู่รถไม่น้อยทีเดียว
"มันไปกันแล้ว ออกมา!"
พี่แม็คยืนกอดอก ขณะที่ผมค่อยๆคลานออกมาเพราะนั่งคุดคู้ในที่คับแคบนานไปหน่อย ปวดระบมไปทั้งตัวเพราะโดนพวกมันเล่นงานพอสมควร ตรงหางคิ้วน่าจะแตกรู้สึกว่ามีของเหลวไหลซึมออกมา มุมปากก็เจ็บและรู้สึกถึงรสชาติปะแล่มๆ ตามตัวก็ฟกช้ำดำเขียวอยู่หลายจุด ถ้าจะบอกว่า เละ ก็น่าจะไม่เกินจริง
"สภาพเหมือนหมา"
เสียงนี้ไม่ใช่พี่แม็ค แต่เป็นคนตัวสูงที่ยืนล้วงกระเป๋าอยู่ห่างๆมองมาด้วยสายตาสมเพช ก่อนจะเอ่ยขึ้นลอยๆด้วยน้ำเสียงที่ผมอยากจะเหวี่ยงผ้าใบใส่หน้ามัน...
"ไม่ต้องเสือก!!"
"ไอ้ม่อน กูจะช่วยมึงดีไหม เพราะปากไวแบบนี้ไงถึงได้แผลอยู่ตลอด"
ไอ้พี่แม็คมันดุ ท่าทางจริงจังจนผมต้องเม้มปากแน่นเป็นเส้นตรงมองอีกคนตาขวาง แต่ก็อดปากไม่ได้ที่จะเถียงมันกลับไป ตาก็จ้องไอ้คนที่กำลังล้วงบุหรี่ออกมาสูบ คงนึกว่าตัวเองเท่จัดสินะ แหวะ...ผมเบ้ปากเมื่อเห็นท่าทางของไอ้ไฟนอลที่คิดว่าตัวเองแน่ และเหนือกว่าผมเสมอ...
"พี่ก็เห็นว่าไอ้เหี้ยนี่มันว่าผมก่อนไหม"
ผมพยุงตัวเองลุกขึ้นยืนแล้วเดินกะเผลกไปประจันหน้าไอ้คนที่มันกำลังคีบบุหรี่เข้าปากสักพักมันก็พ่นควันใส่หน้าผมอย่างตั้งใจ
ไอ้สารเลว! เพราะแบบนี้ไงผมถึงไม่ค่อยชอบขี้หน้ามัน
"มึงอยากจะสร้างศัตรูเพิ่มอีกหรือไง แล้วถ้ามึงมีเรื่องกับไอ้ไฟนอลมึงคิดว่ากูจะช่วยใคร ระหว่างมึงที่ชอบหาเรื่องทะเลาะไม่เว้นแต่ละวัน กับมัน มีสมองก็หัดคิดซะบ้าง"
คนพูดส่ายหน้าใส่พร้อมกับเดินหนีไป ส่วนไอ้ไฟนอลก็กระตุกมุมปาก ก่อนจะใช้สายตาสำรวจไปตามตัวผมอย่างช้าๆ แม่งมันโคตรจะทำหน้ากวนตีน
"มองหาพ่อง!"
ผมว่ามันเข้าให้ คิดว่าพูดเบาราวกระซิบแล้วนะ แต่คนที่กำลังก้าวขาเข้าไปในร้านหันมามองตาขวาง
"ไอ้ม่อน! กูเพิ่งว่าไปหยกๆมึงยังจะปากดี กูโคตรปวดสมองกับมึงจริงๆปากมึงนี่แม่งหาเรื่องให้กูตลอด ก็เพราะปากดีไม่ใช่หรือไงถึงได้วิ่งหนีหางจุกตูด และถ้าคราวหน้ามึงไม่โชคดีแบบนี้จะทำยังไง ห๊ะ!"
ใช่ว่าผมอยากจะมีเรื่องซะที่ไหนกันล่ะครับ ใครมันจะไปรู้ว่าน้องแตงกวาจะเป็นเมียเก็บไอ้เฮียตี๋ ก็น้องมันเล่นหูเล่นตาเหลือเกินใครมันจะอดใจไหว รู้ตัวอีกทีผมก็หอบเสื้อผ้าวิ่งหนีไปด้วยใส่ไปด้วยจนมาขอความช่วยเหลือจากพี่แม็คมันนี่แหละ และถ้าพวกมันเจอผมจริงๆก็จองศาลาวัดได้เลย
บทล่าสุด
#37 บทที่ 37 ตอนพิเศษ รักทุกฤดู
อัปเดตล่าสุด: 6/25/2026#36 บทที่ 36 ตอนพิเศษ ของขวัญที่อยากให้
อัปเดตล่าสุด: 6/25/2026#35 บทที่ 35 ไม่มีวันไหนไม่รัก The End
อัปเดตล่าสุด: 6/25/2026#34 บทที่ 34 คราวนี้จะฟังได้หรือยัง
อัปเดตล่าสุด: 6/25/2026#33 บทที่ 33 มีเพียงความตายเท่านั้นที่จะปล่อยกันและกันไป
อัปเดตล่าสุด: 6/25/2026#32 บทที่ 32 ความสัมพันธ์ของสองครอบครัว
อัปเดตล่าสุด: 6/25/2026#31 บทที่ 31 ความในใจ
อัปเดตล่าสุด: 6/25/2026#30 บทที่ 30 หน้าที่แค่รอ
อัปเดตล่าสุด: 6/25/2026#29 บทที่ 29 มันจะเบาได้อย่างไร
อัปเดตล่าสุด: 6/25/2026#28 บทที่ 28 ขอได้ไหม
อัปเดตล่าสุด: 6/25/2026
คุณอาจชอบ 😍
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
หวงรักท่านประธานปากแข็ง
ข้าวหอมเคยคิดว่า ‘ภาม’ คือผู้ปกครองที่น่ารำคาญที่สุดในชีวิต...
ผู้ชายวิศวะฯ หน้าดุที่วันๆ เอาแต่ขีดเส้นกั้นระหว่างเขากับเธอด้วยคำว่า ‘เด็กเกินไป’
แต่นั่นคือเรื่องของอดีต เพราะเมื่อวันที่เธอเติบโตขึ้นเป็นผู้หญิงเต็มตัว
เขากลับกลายเป็น ‘ราชสีห์จอมบงการ’ ที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อลากเธอกลับเข้าถ้ำ
ในเมื่อปากบอกว่าไม่หวง แต่กลับใช้กรงเล็บแห่งอำนาจขังเธอไว้ในรังไม่ให้ไปไหน
ถ้าเขาอยากหวง... ก็หัดพูดให้ตรงกับใจก่อนเถอะ ก่อนที่เธอจะยอมให้ ‘ศัตรูทางธุรกิจ’
พากรงทองของเขาพังทลายลงไปต่อหน้า
เมียเด็กของท่านประธานร้ายรัก
เธอเป็นเพียงนักศึกษาฝึกงานธรรมดา ส่วนเขาคือท่านประธานผู้สูงส่ง เย็นชา และอันตรายเกินกว่าที่หัวใจดวงเล็ก ๆ ของเธอจะรับมือไหว
น้ำขิงไม่เคยคิดเลยว่า การเข้ามาฝึกงานในบริษัทวัฒนากร กรุ๊ป จะเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาลเพราะเพียงคืนเดียว...เธอกลายเป็นผู้หญิงของเขา
ภูริช วัฒนากร คือผู้ชายที่ใคร ๆ ก็เกรงกลัว
เขาร้าย เขาเย็นชา เขาไม่เคยอ่อนข้อให้ใคร แต่กับเด็กฝึกงานตัวเล็ก ๆ อย่างเธอ เขากลับทั้งหวง ทั้งหึง ทั้งร้ายกาจ และไม่ยอมปล่อยมือ
“เธอเป็นของฉัน น้ำขิง จำไว้ให้ดี”คำพูดของเขาเหมือนโซ่ตรวนผูกเธอไว้กับความรักที่ทั้งหวาน ทั้งเจ็บ และหนีไม่พ้น
ทว่าเมื่อความลับและคำกล่าวหาร้ายแรงถาโถมเข้ามาผู้ชายที่เคยกอดเธอแน่น กลับเป็นคนเดียวกันที่ทำให้เธอเจ็บจนแทบขาดใจ เธอไม่ได้ต้องการเงินของเขาไม่ได้ต้องการตำแหน่งเมีย ท่านประธาน เธอต้องการเพียงความเชื่อใจจากผู้ชายที่เธอรักสุดหัวใจแต่เมื่อเขาไม่ฟัง...เธอจึงเลือกจากไป
พร้อมหัวใจที่แตกสลาย และอีกหนึ่งชีวิตน้อย ๆ ที่เขายังไม่รู้ว่ามีอยู่จริง
เจ้าตัวโง่งมน้อยของท่านอ๋องจอมโหด
เหลียนหงอี้ปีนี้อายุ27ปีเป็นอนุชาของฮ่องเต้องค์ก่อนดำรงตำแหน่งราชครู อบรมสั่งสอนเหลียนเจียอวิ๋น รัชทายาทจนได้ครองบัลลังก์ ทว่าเหลียนเจียอวิ๋นขึ้นครองราชย์เพียงอายุ10 ขวบ เหลียนหงอี้จึงจำเป็นต้องเป็นผู้สำเร็จราชการ
เจียอวิ๋นเรียก “เสด็จอา” ทำให้รั่วหลันเรียก “เสด็จอา”ตามไปด้วย
มู่หรงเจวี๋ย หรือ อ๋องเจวี๋ย ได้รับ“พิษลึกลับ” ขณะทำศึกสงครามแม้ชนะศึกแต่ร่างกายถูกพิษที่หาทางรักษาไม่ได้ ด้วยความสั่งของเหลียนหงอี้ ทำให้เสิ่นรั่วหลันมาถอนพิษให้แม่ทัพที่ใครๆเรียกขานว่าเป็นแม่ทัพจอมโหด
นางมีนิสัยเหมือนเด็กสิบขวบ แต่รั่วหลันคือโฉมสะคราญงามล่มเมือง มาบัดนี้นางคือคนที่ทำให้เขาหวั่นไหว แม้รู้ดีว่าในความไร้เดียงสาของนางนั้น หัวใจของหญิงสาวมีเพียง ‘เสด็จอา’
หึ! ในเมื่อใครต่อใครเรียกเขาว่าอ๋องจอมโหด เช่นนั้นเขาจะแย่งสตรีผู้นี้มาเป็นภรรยาของตนเอง!
เมื่อฉันทะลุมาเป็นบอดี้การ์ดสาวของนายมาเฟียจอมโหด!
..................................................................
พระเอก: ราฟาเอล มิลเลอร์
มาเฟียหน้าหล่อ แต่นิสัยโหด ไม่เคยได้รับบาดแผลใจอะไรในวัยเด็ก แต่กลับมีนิสัยบิดเบี้ยวอันน่ากลัว เพราะความทะนงตัวทำให้อยากได้อะไรก็ต้องได้ ชี้นกเป็นนก ชี้ไม้เป็นไม้ ใครกล้าขัดใจมีอันต้องอันตรธานหายไปจากสายตา สุขุม ซ่อนความใจร้อนไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบนิ่ง แค่เพียงปรายตามองก็ทำเอาคนหายใจแทบไม่ออก
นางเอก: เกรซ โคปา (สีน้ำ)
บอดี้การ์ดสาวสวยฝีมือดี ถูกลักพาตัวมาฝึกเป็นทหารตั้งแต่เด็ก ถูกสอนให้ใช้อาวุธ เรียนศิลปะป้องกันตัว เรียนรู้การอารักขา และลอบฆ่า
นิสัย (เดิม) เงียบขรึม จริงจัง ทะเยอทะยาน
..................................................................
เรื่องย่อ
สีน้ำทะลุมิติเข้ามาในนิยายที่อ่านอย่างเอาเป็นเอาตายหลังจากสอบเข้ามหาลัยเสร็จหมาด ๆ นิยายเรื่องที่เธออ่านก็คือ 'กรงขังของนายมาเฟีย' นิยายอีโรติกสิบแปดบวกที่พระเอกเป็นมาเฟียจอมยึดติด ราฟาเอล มิลเลอร์ มาเฟียจอมโหดเขาหลงรักนางเอกที่เป็นคนธรรมดา เขาถูกใจในหน้าตาสะสวยของนางเอกของเรื่องอย่าง นาตาลี ตั้งแต่แรกเห็น เขาตกหลุมรักนางเอกในเรื่องอย่างนาตาลีแบบหัวปักหัวปำ แต่เลือกที่จะเข้าหาอีกฝ่ายด้วยวิธีผิด ๆ ซึ่งตัวละครที่สีน้ำทะลุเข้ามาสวมร่างไม่ใช่นางเอก แต่ทว่ากลับเป็นนางร้าย!
ทาสสวาทอสูรเถื่อน
“แพงไปหรือเปล่า สำหรับค่าตัวของคุณอย่างมากก็คืนละแสน” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับมองร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนตักของเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย เขายอมรับว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอสวยและที่สำคัญนมตูมชะมัดยาก
มันโดนใจเขาจริงๆ ยิ่งสเต็ปการอ่อยของผู้หญิงคนนี้เขาก็ยิ่งชอบ เพราะมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เธอกำลังทำ
“ถ้าคุณไม่สู้ก็ปล่อยฉันสิคะ ฉันจะได้ไปหาคนที่เขาใจถึงกว่าคุณ” พิชชาภาพูดจบก็เอามือยันหน้าอกของฟรานติโน่แล้วทำท่าจะลุกออกจากตักของเขา ก่อนจะถูกมือใหญ่รั้งเอวไว้ไม่ให้ลุกขึ้น
“ได้ ผมจะให้คุณคืนละล้าน แต่คุณต้องตามใจผมทุกอย่าง” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมเสียเงินหนึ่งล้านบาทง่ายๆงั้นเหรอ คอยดูเถอะเขาจะตักตวงจากเธอให้คุ้มสมราคาที่เขาต้องจ่ายไป
So Sick รักษาหัวใจนายเจ้าเล่ห์
"ฉันไปทำเธอตอนไหน?"
"ตอนไหนเหรอ ก็เมื่อคืนไงไอ้คนทุเรศ!"
"เมื่อคืนฉันเมาเละ อย่ามาใช้มุกตื้น ๆ จับฉันมันไม่สำเร็จ"
"จับบ้าอะไรฮะ ฉันโดนข่มขืนฉันเสียหายนะไอ้ชั่ว"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ"
"เมาเหมือนหมาแล้วจำไม่ได้ว่าข่มขืนผู้หญิงเหรอ!"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ!"
"ก็บอกว่าทำไงวะ!!"
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
แอบรักรุ่นพี่ตัวร้าย
ภารกิจให้เป็นคู่เดทเป็นเวลา1อาทิตย์...
(เซ็ท Three Flags) อาณัติร้ายนายวิศวะ
เมื่อค่ำคืนที่แสนธรรมดา กลับกลายเป็นตราบาปที่ไม่อาจลบเลือน
'น้ำพิง' หญิงสาวสู้ชีวิตที่ดิ้นรนหาเช้ากินค่ำ ตื่นขึ้นมาในสภาพเปลือยเปล่าบนเตียงเดียวกับ 'เรด' ทายาทเจ้าพ่อคาสิโนผู้ทรงอิทธิพล โดยที่ทั้งคู่ต่างถูกวางยา!
แต่โชคชะตากลับต้อนเธอให้จนมุม เมื่อรูปถ่ายหลุดว่อน และเรดปักใจเชื่อว่าเธอคือผู้หญิงหิวเงินที่จัดฉากเพื่อจับเขาหวังรวยทางลัด
เพื่อปกปิดข่าวฉาว ผู้ใหญ่จึงยื่นคำขาดให้ทั้งคู่ต้องรับบทแฟนกำมะลอ
สำหรับน้ำพิง... มันคือทางออกเพื่อเอาชีวิตรอด
แต่สำหรับเรด... มันคือจุดเริ่มต้นของการจองจำและเอาคืน
ลวงรักคุณหมอคาสโนว่า
เรื่องราวของคุณหมอ "คาสโนว่าตัวพ่อ" ควงผู้หญิงเป็นว่าเล่น ปากดี งี่เง่า เอาแต่ใจตัวเองอย่าง "คณาธิป"
เมื่อมาพบกับกวางน้อยไร้เดียงสาแต่สู้คนอย่าง "ชมชนก" เด็กนักศึกษาคณะบริหารที่มาฝึกงานในโรงพยาบาลของเขา
เธอคอยส่งทั้งขนม กาแฟและมักจะเดินมาให้เขาเห็นบ่อย ๆ
แต่เขาไม่ค่อยชอบเธอเท่าไหร่เพราะไม่ต่างกับพวกโรคจิต
ไม่ว่าเขาจะทำอะไรกับผู้หญิงคนอื่นที่ห้องไหน
ทำไมต้องเจอกับเธอทุกทีสิน่า!!
** นิยายเรื่องนี้พระเอกเริ่มแรกไม่ใช่คนดีนะคะ ปากร้ายและเอาแต่ใจ
นิยายเป็นแนว 18+ มีฉากอีโรติกค่อนข้างละเอียด
ควรใช้วิจารณญาณในการเสพ
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง













