บทที่ 18 18

คิมหันต์ทิ้งร่องรอยของตัวเองไว้มากมาย แม้ตอนที่เดินออกจากห้องไปริมฝีปากหยักลึกก็ยังคงส่งรอยยิ้มอ่อนโยนให้กัน รอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา เป็นการยิ้มที่น่าสะอิดสะเอียนอย่างถึงที่สุด...

ภายในห้องอันคับแคบเงียบสงัดกลิ่นน้ำคาวผสมกับควันบุหรี่ยังลอยอบอวลในอากาศ หนังศีรษะปวดหนึบทั้งยังรู้สึกคลื่นไส้อย่างบอกไม...