Bad guy พลาดรักคนเลว

คิมหันต์ วิริยะกุล ชายหนุ่มผู้มีรอยยิ้มประดับริมฝีปากเสมอ เขายิ้มรับกับทุกเหตุการณ์ แม้ยามที่มือต้องเปื้อนเลือด

ทุกอย่างหล่อหลอมให้เขาสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ นั่นเป็นเพียงผิวนอกที่คนอื่นมองเห็น ความจริงแล้วจิตใจเขานั้นดำมืดเกินกว่าจะหยั่งลึกลงไป สรรพสิ่งรอบข้างผู้ชายคนนี้ล้วนหนาวเหน็บ จับต้องสิ่งใดเป็นอันพินาศ เขาสามารถฆ่าคนได้ราวกับผักปลา…

ด้านมืดที่ไม่มีใครรู้

แต่เธอรู้...

"แก้วตาเอาชาขึ้นไปเสิร์ฟคุณคิมบนห้องด้วย" คำสั่งที่ไม่อยากได้ยิน หญิงสาวเจ้าของชื่อร่างกายแข็งทื่อฉับพลัน เธอเข้าใจว่าเขาไปคุยงานที่ต่างประเทศ ทำไมถึงได้กลับมาเร็วขนาดนี้…มือบางกำไม้ปัดขนไก่แน่น เหงื่อออกตามเรียวนิ้วจนชื้นแฉะ ร่างกายรุ่มร้อนเพียงแค่ได้ยินชื่อ คิมหันต์ ผู้เป็นนาย และเจ้าชีวิตที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง

"เร็วเข้าสิ มัวแต่ยืดอืดอาดอยู่ได้นังนี่ เดี๋ยวทางนี้ฉันจัดการเอง อย่าให้คุณเขารอนาน!" เมื่อถูกเร่งเข้า ร่างบอบบางก็วางมือจากไม้ปัดขนไก่ ก้าวเดินไปยังซิงก์น้ำในครัวเพื่อชำระคราบเหงื่อตามนิ้วมือ ก่อนจะหยิบอุปกรณ์ต่าง ๆ ขึ้นมาจัดเตรียมถาดไม้ใบใหญ่พร้อมเหยือกแก้วกับถ้วยน้ำชาสำหรับเจ้าบ้าน

ทันทีที่ปลายเท้าหยุดยืนอยู่หน้าประตูบานใหญ่ หัวใจดวงน้อยมันเต้นโครมครามคล้ายมีงานตีกลองอยู่ในนั้น เหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นตามกรอบหน้า ไรผมอ่อนชุ่มเหงื่อแม้บรรยากาศในตอนนี้เย็นยะเยือกยิ่งกว่าอะไร

เธอยับยั้งความตื่นตระหนกไว้ไม่ได้…

กำปั้นบางเคาะประตูสามครั้ง รอจนกระทั่งเสียงทุ้มต่ำชวนเสียวสันหลังวาบ เอ่ยปากอนุญาต

ร่างเล็กในชุดเสื้อผ้ากลางเก่ากลางใหม่ก้าวเดินไปอย่างระมัดระวัง ทันทีที่เข้ามาอยู่ในเขตพื้นที่อันตราย กลิ่นหอมเย็นชวนขนลุกก็พุ่งปะทะผิวเนื้อ ส่งผลให้อัตราการเต้นของหัวใจเต้นถี่รัวไร้จังหวะ

กลัวเกินกว่าจะก้าวเดินต่อ...

หลังจากก้มมองปลายเท้าตัวเองอยู่นาน แก้วตาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ทุกการกระทำแฝงไว้ด้วยความหวาดระแวงอย่างปิดไม่มิด นาทีต่อมาเธอเผลอเงยหน้าสบตากับเจ้าของนัยน์ตาดำมืด ราวกับว่าเขาเองก็มองเธออยู่นานแล้ว คนตัวเล็กรีบก้มหน้าลงเหมือนต้องของร้อน

"แก้วเอาชามาเสิร์ฟค่ะ" เสียงหวานเอ่ยตะกุกตะกัก

อีกฝ่ายกดยิ้มก่อนจะตอบสั้น ๆ "อืม"

ด้วยความกดดันจากสถานการณ์ แก้วตาเผลอจับขอบถาดไม้แน่น มันสั่นหงึกหงักจนน้ำชาในเหยือกกระเพื่อมไหวเตรียมวางไว้บนโต๊ะข้างระเบียงห้อง ทว่าต้องหยุดชะงักไว้เพียงเท่านั้น

"เอามาวางตรงนี้" เงยหน้ามองเขาเพียงครู่หนึ่ง

รองเท้าหนังเงางามตวัดท่อนขายาวพาดลงบนโต๊ะตัวเตี้ยใกล้กัน สายตาดุดันชี้นำให้เธอรู้ว่าต้องวางมันไว้ตรงไหน

หญิงสาวเม้มปากแน่นหลุบตาลงก่อนจะก้าวช้า ๆ ไปยังบริเวณที่เขานั่งอยู่

เธอกำลังเข้าใกล้เขามากยิ่งขึ้น…

เพล้ง!

"ว้าย!"

ถาดน้ำชาและเหยือกแก้วลวดลายประณีตถูกสะบัดจนแตกระเนระนาดไปตามพื้นห้อง ด้วยแรงสกัดขาจากใครบางคนที่ยังมีสีหน้าเรียบเฉย คนตัวเล็กมือไม้สั่นระริกราวกับเจ้าเข้า

ฝีมือเขา…

"กะ...แก้วจะนำมาเปลี่ยนให้เดี๋ยวนี้ค่ะ"

รู้ทั้งรู้ว่าตนถูกกลั่นแกล้งแต่ไม่อาจแย้งความเป็นธรรมได้ ไม่อยากมีปัญหากับเขา แม้แต่เศษเสี้ยวเดียวก็ไม่

"ไม่ต้อง"

ร่างเล็กสะดุ้งเมื่อคิมหันต์ลุกจากเก้าอี้ เขากดสายตามองเศษเหยือกแก้วกับคราบน้ำชาที่กระจัดกระจายเป็นวงกว้าง ก่อนจะใช้ปลายเท้าเขี่ยเศษแก้วอย่างเชื่องช้า

"เป็นคนซุ่มซ่ามตั้งแต่เมื่อไร" น้ำเสียงของเขาแฝงไว้ด้วยความกดดัน เป็นคำถามที่ไม่ต้องการคำตอบ

ดวงตากลมโตคลอหน่วยด้วยหยาดน้ำใสเงยหน้ามองเจ้านายหนุ่ม ใบหน้าของเขาไร้อารมณ์ ทั้งที่กำลังยิ้มอยู่แท้ ๆ นัยน์ตาดำมืดวาววับ ถ้าสังเกตให้ดีคล้ายมีเปลวไฟดวงเล็กเต้นระริกอยู่ในนั้น...

"ตะ แต่ว่าคุณคิมสกัดขาแก้ว..."

"อ้อ…เพราะฉันสกัดขาเธอ"

"ไม่ค่ะ แก้วผิดเอง" ความจริงแล้วเธอไม่มีสิทธิ์เลือกความถูกต้องให้ตัวเองได้

คิมหันต์ก้าวไปหาสาวรับใช้ที่ยืนตัวสั่นสะท้านราวกับลูกนกปีกหัก

"ถ้ารู้ตัวว่าผิดก็คุกเข่าสิ”

แก้วตาตื่นตระหนกเผลอเงยหน้าสบตาคู่คม ทันทีที่ดวงตาสอดประสานกันมันเหมือนเธอกำลังจมน้ำโดยมีเขากดศีรษะไว้ไม่ให้โผล่หัวขึ้นมา!

"คุณคิม แก้วขอโทษ แก้วผิดไปแล้ว อย่าทำแบบนี้เลย" หญิงสาวน้ำตาคลอเบ้า ส่ายหน้าไปมาพลางยกมือพนมขึ้นแนบหน้าอกหวังให้เขาเห็นใจ

ทั้งที่รู้ว่าไม่เป็นผล แต่ก็ยังจะทำ...

"รู้จักอ้อนวอนกันแล้วเหรอ" สิ้นสุดน้ำเสียงเย็นยะเยือก คนใจร้ายกดหัวไหล่เธอทรุดลงกับพื้น

แก้วตาอยู่ในชุดกระโปรง ถึงแม้มันจะคลุมเข่า แต่ก็ไม่อาจปกป้องเธอจากเศษแก้วที่แตกกระจายบนพื้นห้องได้ ของเหลวสีแดงข้นไหลทะลักออกจากบาดแผลบริเวณหัวเข่า เธอเจ็บแปลบจนเกือบหวีดร้องออกมา แต่เพราะถูกฝ่ามือเย็นเฉียบบีบปลายคางไว้แน่นหนา แม้แต่คำพูดสักอึกเดียวก็ไม่สามารถหลุดพ้นออกมาได้

คิมหันต์ใช้มืออีกข้างดึงซองกระดาษสีขาวออกจากกระเป๋ากางเกงเนื้อดี สภาพมันยับยู่ไม่น่ามอง ชายหนุ่มหัวเราะรวนเสมือนเรื่องขบขัน

"คิดจะไปจากฉันทั้งที่ยังไม่ได้ตอบแทนบุญคุณกันเลยสักนิด…เนรคุณจังนะ"

หญิงสาวมองซองจดหมายที่คุ้นตา เธอจำมันได้ดี

จดหมายลาออก...

หลังจากคิมหันต์เดินทางไปต่างประเทศ แก้วตานำจดหมายลาออกวางไว้บนห้องทำงานของเขา ตั้งใจจะออกจากบ้านอย่างเงียบ ๆ ไม่คาดคิดว่าคนใจร้ายจะกลับมากะทันหัน ราวกับเขารู้ว่าเธอจะไป…

"คุณคิมปล่อยแก้วไปเถอะนะคะ" ยามนี้ใบหน้าหวานเปรอะเปื้อนหยาดน้ำตาหยดแล้วหยดเล่า ร่างเล็กตัวสั่นเทิ้มอย่างไม่อาจควบคุมได้ มือเรียวบางเผลอยกขึ้นกุมท้องตามสัญชาตญาณ

สิ่งที่หวาดกลัวที่สุดไม่ใช่การถูกเขาบังคับขู่เข็ญ หากแต่เป็นอีกหนึ่งชีวิตน้อย ๆ ที่กำลังเติบโตอยู่ในร่างของเธอต่างหาก

ลูกที่เขาไม่ต้องการ...