บทที่ 21 อยากทักทายลูก

แสงแดดอ่อนๆ ยามบ่ายสาดส่องลอดผ่านผ้าม่านโปร่งเข้ามาภายในห้องนอนหรูหรา ภายในห้องที่เงียบสงบ วานินค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาพลางกวาดสายตามองไปรอบตัว ทว่าเตียงนอนฝั่งข้างกายกลับว่างเปล่า ไร้ร่องรอยของมาเฟียหนุ่มร่างสูงใหญ่ ทั้งที่เมื่อครู่เขายังนอนอ้อนซบตักเธออยู่หยกๆ

"ที่รักครับ... อยู่ไหนเอ่ย?" เสียงทุ้มต...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ