บทที่ 10 BAD JOMTUP STORY 6/1
"ครั้งนี้กูจะไม่ปล่อยมึงเเล้วจอม ได้ยินชัดไหม.."
ผมสบตามันเเน่นพร้อมกับเเทรกตัวเข้าเอาข้าวต้มมาวางไว้บนโต๊ะ สายตาก็เหลือบมองมันตลอดเวลาว่าจะมีท่าทีบ้ากำเริบเมื่อไหร่
ใกล้มันทีไรไม่ค่อยปลอดภัยหรอกตอนนี้..
"หึ"
หมับ
ตุ้บ!
ยังพูดไม่ทันขาดคำมันก็คว้าเเขนผมเเล้วกระชากให้เดินตามเข้าไปในห้อง ก่อนจะผลักลงกับเตียงจนเเผ่นหลังลงกระเเทกอย่างจัง
ไอ้เวรมือหนักชิบ!
"ไอ้จอม! " คนตัวสูงกว่ารีบขึ้นมานั่งคร่อมผมเอาไว้ มิหนำซ้ำเเขนทั้งสองข้างของผมยังถูกหมันตรึงค้างไว้อีกต่างหาก
"มึงไม่กลัวกูเลยใช่ไหมหะเหนือ"มันถาม ใบหน้าใกล้กันจนผมได้ยินเสียงลมหายใจของมันพ่นออกมาเป็นระยะ
"กู.." ผมชะงักเล็กน้อย ก่อนจะหลบตามันเเล้วมองไปทางอื่น อยู่ในท่าที่เสียเปรียบเเบบนี้บอกตามตรงว่าผมก็เริ่มจะหวั่นๆ นิดๆ เเล้วเหมือนกัน
"กูไม่อยากเห็นหน้ามึง"
"เเต่กูอยากเจอหน้ามึง" ผมหันกลับมามองมันเเล้วสบสายตาคนตรงหน้าไม่ละไปไหน มันเองก็เหมือนจะช็อคกับสิ่งที่ผมพูดไปเหมือนกันถึงยอมคลายมือที่จับเเขนผมออก
"กูอยากเห็นหน้ามึงในทุกๆ วันเหมือนเดิม กูผิดเหรอวะ"ผมพูดเเต่มันก็ยังคงนิ่งอยู่
เรื่องระหว่างผมกับมันจะจบตรงที่กลายเป็นศัตรูกันจริงเหรอวะ...
"ไอ้จอม.."
"กูจะนับหนึ่งถึงสาม ออกไปจากห้องกู" สายตาที่กำลังเเสดงความเกรี้ยวกราดของมันตอนนี้ยังไม่เท่ากับความอยากเอาชนะของผมได้หรอก
ไหนเดย์มันบอกถ้าเป็นผมมันจะยอมได้ไง ...คุยกันดีๆ ไม่ได้เหรอวะ
"ไม่"
"หนึ่ง"
"กูไม่ไป"
"สอง"
"ไอ้จอม"
"สาม! "
ผมหลับตาเเน่นเมื่อริมฝีปากของคนตรงหน้ากำลังจะจู่โจมลงมา เเต่ก็ต้องชะงักไปก่อนจะค่อยๆ ลืมตามองไอ้จอมที่ค้างริมฝีปากไว้ที่ต้นคอผม มันไม่ได้ล่วงเกิน มันเเค่กำลังขู่จนทำเอาผมฉี่เกือบราด
"เราคุยกันดีๆ ไม่ได้เหรอวะ"
"เวลาที่กูเห็นหน้ามึง ..กูจะเห็นภาพน้องกู"
"กู..."
"ถ้ามึงเป็นกูมึงทนได้เหรอวะ มึงจะทนได้เหรอเหนือ" เสียงมันอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ยิ่งเห็นมันเป็นเเบบนี้ผมก็ยิ่งรู้ตัวเองว่าที่ผ่านมากำลังเดินหนีคนที่ผมควรช่วยเหลือมันมากที่สุด
ผมกับมันเรามีอะไรหลายๆ อย่างที่คล้ายกัน มันมีน้องสาว ผมก็มีน้องสาวเหมือนกัน ครอบครัวมันก็ไม่ได้อบอุ่นเหมือนครอบครัวผม
วันเเรกที่รู้จักกันมันไม่ใช่คนโหดร้ายเลยด้วยซ้ำ ผมเคยพยายามจะสานต่อสิ่งที่มันขาดหายไป เเต่ผมกลับทำให้สิ่งเดียวที่มันเหลือในชีวิตต้องเจอกับความทุกข์ทรมาน
ไม่เเปลกที่มันจะเกลียดผมขนาดนี้..
"ถ้าเรื่องนี้เกิดขึ้นกับมึงให้ตายมึงก็รับไม่ได้"
"กูจำไม่ได้.."
"มึงพูดว่าไงนะ" คนตรงหน้าขมวดคิ้วเเน่น
"กูจำเรื่องคืนนั้นได้ไม่หมด"ผมบอกมันกี่ครั้ง เเต่มันก็ยังคงทำหน้าเหมือนไม่เชื่อในสิ่งที่ผมพูดออกไป
"มึงจะพูดอะไรกันเเน่วะเหนือ"
"ปล่อยกู.." ผมใช้จังหวะที่มันกำลังผ่อนเเรงให้ผลักมันออก นี่ผมกำลังทำอะไรอยู่วะถึงบอกไปยังไงเเม่งก็ไม่เชื่ออยู่ดี ต่อให้สาธยายมากเเค่ไหนไอ้จอมก็ไม่มีทางเชื่อผมเเน่อ่ะ
"เดี๋ยว" ยังไม่ทันที่จะพ้นเตียงไอ้จอมมันก็ดึงเเขนผมเเล้วออกเเรงกระชากจนผมเสียหลักเซถลาเข้าไปหามันอีกรอบนึง
"อ้ะ"
กลับกลายเป็นว่าผมเองก็ทรงตัวไว้ไม่อยู่ จากตอนเเรกที่ไอ้จอมมันคร่อมผมเอาไว้ เป็นผมเองที่ล้มหน้าจมเข้ากับอกมันอย่างจัง
"กูจะให้โอกาสมึงครั้งสุดท้าย.."มันพูดเสียงเรียบ เเววตาไร้ซึ่งอารมณ์เเละไม่เหมือนจอมทัพคนเดิมที่ผมรู้จัก
"มึงเอาจริงใช่ไหม"ผมถามมันออกไป มันบอกว่าให้โอกาสผมเเต่ทำไมสายตาที่มันมองผมเหมือนกับว่าผมยังเป็นคนที่ทำอยู่ดี
คิดอะไรของเเม่งอยู่วะ!
"พิสูจน์ให้กูเห็นว่ามึงบริสุทธิ์ ..พิสูจน์ให้กูเห็นว่าไม่ใช่มึงที่ทำน้องกู"
