BAD JOMTUP STORY

"พี่เหนือช่วยจิน! "

"..จิน"

"พี่เหนือ!! "

"จิน!! "

"ช่ว..ยด้..วย"

------------------------------

"มึงไม่ใช่เพื่อนกูอีกต่อไป.."

"อย่า.."

"มึงไม่ใช่เพื่อนกูอีกต่อไปเหนือ"

"อย่าไป.."

------------------------------

"อย่าไป" ริมฝีปากอมส้มอ่อนๆ พึมพำขึ้นในกลางดึกของคืนหนึ่ง เป็นฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนเขามาร่วมเดือน

"อย่าทิ้งกู.." คนบนเตียงได้เเต่ร่ำร้อง ใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นมา

เสียงฝนตก ฟ้าร้องประทังเข้ามาเหมือนเป็นใจให้ฝันร้ายนี้ดูหดหู่เเละเศร้าปนเจ็บปวด เป็นความรู้สึกที่นึกถึงเมื่อไหร่ก็กระอักกระอ่วนเหมือนอยากจะร้องไห้

ถ้ามีเขาอยู่ก็คงดี..

"ฮึ่ก.."

อีกครั้งที่เขาหลับไปพร้อมกับน้ำตาอาบเเก้ม ความทุกข์ทรมานที่อยู่ในใจไม่เคยจางหายไป

ตราบใดที่ปัญหายังคาราคาซัง เขาคงไม่มีวันที่จะนอนหลับได้เต็มอิ่มเหมือนคนอื่นเเน่...

น้ำเหนือ : พาร์ท

ผมเดินเข้าตึกด้วยสภาพอิดโรย หลายวันมานี่ผมเเทบจะไม่ได้นอนเลย ไหนจะอ่านหนังสือ ทำงานพาร์ทไทม์อีก เเต่ผมว่าผมจะออกเเล้วล่ะ เพราะเริ่มรู้สึกว่าเวลานอนมันไม่พอเเล้วตัวเองจะล้มป่วยขึ้นมาซะก่อน

"เห้ยไอ้เหนือนี่หว่า มานั่งด้วยกันดิ"

ผมได้ยินเสียงเพื่อนในกลุ่มทัก พวกเขาไม่รู้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างผมกับไอ้จอม เเต่ก็นั่นเเหละผมไม่สามารถมองมันได้เหมือนเดิมอีกต่อไป

"อย่าเลยเดย์ กูไม่อยากนั่งร่วมโต๊ะกับมัน"

"พูดกับเพื่อนเเบบนั้นได้ไงวะจอม"

"ไม่เป็นไร ขอบใจนะ"ผมบอกเดย์ไป เเต่ในใจรู้สึกโกรธมากกว่าที่ไอ้จอมมันเเสดงท่าทีกับผมเเบบนั้น มันก็เเขวะผมเเบบนี้ทุกวัน จนผมเองก็เริ่มชิน ไม่อยากจะเเยเเสน้ำลายของมันเต็มที

"ทำไมเดี๋ยวนี้มึงสองคนไม่คุยกันเลยวะ"

ผมเลือกที่จะเงียบเเล้วเดินไปที่นั่งตัวเองเเทน พูดมากก็มีเเต่จะทำให้มีปากเสียงกันเสียเปล่าๆ ปล่อยให้มันดิ้นไปคนเดียวเถอะ

"หึ"

"มีปัญหาอะไรกับป่าววะ"

"มี.."

เสียงฝีเท้าหนักๆ กำลังเดินเข้ามาใกล้ ก่อนที่ริมฝีปากพร้อมกับลมหายใจอุ่นๆ จะก้มลงมากระซิบที่ข้างหูผมว่า

"น้องมึง ...กูขอได้ไหมวะ"

ตกเย็น

ผมยืนดักรอไอ้จอมมันที่ลานจอดรถ คำพูดของมันทำให้ผมใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ผมไม่รู้หรอกนะว่ามันกำลังคิดที่จะทำอะไร เเต่อย่าเเตะต้องน้องสาวผมเด็ดขาด ไม่งั้นอย่าหาว่าผมไม่เตือน

"ไอ้จอม"

"หลบ"

"กูไม่หลบ จนกว่าจะคุยกันรู้เรื่อง"ผมบอกเเล้วรั้งเเขนมันเอาไว้

"แต่กูไม่มีอะไรจะคุยกับมึง"มันว่าเเล้วสะบัดเเขนออก เเรงควายขนาดนี้มันไปเอามาจากไหนวะ หรือที่ผ่านมามันไม่ควรทำร้ายผมก็เลยกะน้ำหนักมือมันไม่ถูก

"มึงจะทำอะไรน้องกู" ประโยคนี้ได้ผลกับคนตรงหน้าที่จะเดินหนีให้หยุดชะงักลง มันควรฟังคนอื่นบ้าง ไม่ใช่ความคิดโง่ๆ ของตัวเองเเค่คนเดียว

"กูคุยกับมึงอยู่นะเว้ย"

"ทำกับน้องมึงเหมือนที่มึงทำดีไหมล่ะ"

"กูบอกว่ากูไม่ได้ทำ"ผมยืนกรานเสียงเเข็ง

"เเล้วมึงคิดว่าใครทำล่ะ"มันพูดเสียงเย็นก่อนจะสาวเท้าเข้ามาใกล้ ถ้ารู้ว่าใครทำผมก็คงบอกตำรวจไปเเล้ว ไม่ปล่อยให้ตัวเองตกเป็นผู้ต้องสงสัยของมันเเบบนี้หรอก

"มึงไม่รู้จักตัวตนกูจริงๆ เหรอวะ" สีหน้ามันเปลี่ยนไปหลังจากที่ผมพูดจบ เลิกโง่เเล้วมองให้มันกว้างๆ สักทีเหอะว่ะ

"ไสหัวไป" นี่เเหละตัวตนของมัน พออะไรที่ตัวเองจนมุมก็จะไล่ให้ผมไปไกลๆ อยู่เสมอ ..มึงเเม่งใจร้ายฉิบหาย

"ขอร้อง"

"....."

"อย่ายุ่งกับน้องกู"ผมบอกเสียงสั่น ม่านตาสั่นไหวไปมา ผมเหลือแค่น้ำตาลคนเดียวที่ทำให้ผมอยากอยู่ต่อ ถ้ามันทำอะไรเลวๆ ขึ้นมา ผมสาบานได้เลยว่าผมเอามันตายเเน่!

"มึงจะทำอะไร" ผมก้าวเท้าถอยหลังทันทีที่คนตรงหน้าสาวเท้าเข้ามาใกล้ ใบหน้าใต้รอยยิ้มมุมปากของมันน่ากลัวเหลือเกิน

"..หรือมึงจะชดใช้เเทน หื้ม? "

"มึงจะให้กูชดใช้ในสิ่งที่กูไม่ได้ทำงั้นเหรอ"ผมตอบกลับเเล้วหลบตาเพราะเเผ่นหลังชนกับรถคันข้างๆ ผมถึงได้รู้ว่าตัวเองหมดทางที่จะเดินหนีมันเเล้ว

"เเค่สารภาพว่ามึงทำมันยากนักเหรอวะ! "

"กูไม่ได้ทำ ..มึงจะให้กูสารภาพอะไร"ผมขึ้นเสียงเเล้วจ้องหน้ามันอย่างไม่ลดละ ถึงผมจะตัวสูงสมส่วนเเค่ไหนเเต่เมื่อเทียบกับคนตรงหน้าเเล้วผมกลับดูเตี้ยจนต้องเงยหน้ามองมันอยู่ดี

"งั้นน้ำตาลกูขอนะ" มันผละออกเเล้วมองผมด้วยสายตาเหยียดๆ

"ไอ้จอม! "

"ถ้างั้นมึงก็หยุดกูให้ได้สิเหนือ ..ฮึ"