บทที่ 7 BAD JOMTUP STORY 4/2
"อ่อครับ" ผมพยักหน้ารับๆ ไม่เป็นอะไรมากก็ดีเเล้วนี่
"ขอโทษด้วยนะคะ"เธอว่าสีหน้าบ่งบอกว่ากำลังรู้สึกผิด เเต่ผมไม่ใช่คนที่เขาควรขอโทษซะหน่อย
"จะมาขอโทษผมทำไม คุณไม่ได้ทำผิดต่อผมนี่ รอขอบคุณจอมมันเถอะครับ"
"ชื่อจอมเหรอคะ"
"อ่าครับ มันชื่อจอมทัพ"
"ชื่อก็เเมน เเถมยังเป็นผู้ชายที่เเมนอีกด้วย ดีจังนะคะที่มีคนดีๆ เเบบนี้อยู่ในสังคม"เธอว่าเเล้วก็มองหน้าไอ้จอมไปยิ้มไป
"ครับ.." ผมเม้มริมฝีปากเบาๆ เพราะดูจากท่าทางเเล้วคงจะชอบในความดีของไอ้จอมมันน่าดู
"งั้นคุณก็มาเฝ้าคุณจอมใช่ไหมคะ"
"คงงั้นมั้งครับ" ที่จริงผมก็ไม่รู้หรอกว่าตัวเองมาที่นี่ในฐานะอะไรเพราะบางทีถ้ามันตื่นขึ้นมาเเล้วเจอผมมันอาจจะไล่เตพิดผมไปเลยก็ได้ ใครจะไปรู้..
"ดีเลยค่ะ ให้ฉันอยู่เฝ้าเป็นเพื่อนนะคะ ฉันอยากอยู่ขอบคุณเขาตอนเช้าด้วย"
"ตามสบายเลยครับ"
"ขอบคุณค่ะ อื้ม ฉันซื้อขนมมาด้วย ทานได้นะคะไม่ต้องเกรงใจ"
"ไม่-ไม่ดีกว่าครับ ถ้างั้นไม่ถ้ารบกวนมากเกินไป คุณช่วยอยู่เฝ้าไข้จอมมันจนเช้าเลยได้ไหมครับ ผมจะได้กลับ"ผมบอกเธอ ให้เดาเลยก็ได้ว่าถ้ามันตื่นมาตอนเช้าเเล้วเจอผมมันอาจจะไม่พอใจก็ได้ที่เจอหน้าผมในเช้าเเรกของวัน
ผมก็ไม่อยากมีเรื่องเหมือนกัน..
"เอางั้นก็ได้ค่ะ เอาที่คุณสะดวกก็ได้"
"ครับ..ฝากดูเเลมันด้วยนะครับ"
"จริงด้วยคุณชื่ออะไรคะ ฉันใบมิ้นต์ค่ะ เรียกมิ้นต์ก็ได้"
"ครับ ผมน้ำเหนือครับ เรียกเเค่เหนือก็พอครับ"ผมบอกยิ้มๆ
"โอเค่ค่ะคุณเหนือ"
"ครับ งั้นผมกลับก่อนนะครับ"
"ค่ะ"
ก่อนกลับผมก็ไม่ลืมที่จะหันไปมองหน้าไอ้จอมมันอีกครั้ง เเค่ไม่ได้สติ พรุ่งนี้มันก็คงจะฟื้นตัวเองนั่นเเหละ มันอึดจะตายไปคงไม่เป็นอะไรไปง่ายๆ หรอก
"เหนือ.."
ผมถึงกับหยุดชะงักทั้งๆ ที่ยังหันหลังให้คนบนเตียง เสียงที่ดังเเว่วมาเมื่อกี้นี้บอกผมทีสิว่าผมเองไม่ได้หูฝาดไป...
"..เหนื..อ"
"คุณเหนือคะ"เธอเรียกผมเอาไว้ เเสดงว่าเมื่อกี้ที่ผมได้ยินมันเรียกชื่อผมคงไม่ได้หูเเว่วไปเองสินะ
"ครับ.."
"..เหนือ"
เสียงมันยังคงเรียกหาผมต่อเนื่อง ไม่รู้ว่ามันกำลังฝันถึงอะไรอยู่ถึงละเมอออกมา เพราะถ้ามันตื่นมันคงไม่มีทางเรียกผมเสียงอิดโรยขนาดนั้นเเน่
ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเดินกลับไปที่เตียงเพื่อมองใบหน้ามันให้ชัดๆ ละเมอถึงผมในเรื่องเเย่ขนาดนั้นเลยเหรอวะ ทำไมต้องขมวดคิ้วซะเเน่นขนาดนั้นด้วย
"จอม.. ไอ้จอม" ผมจับที่เเขนเเล้วเขย่าเบาๆ ดูเหมือนว่าตอนนี้ผู้หญิงตรงหน้าผมเองก็คงจะห่วงมันเหมือนกัน ถึงกับมายืนข้างเตียงมันเหมือนกับผมด้วย
"มันคงละเมอน่ะครับ ไม่มีอะไรหรอก.."ผมบอก
"น่าจะฝันร้ายนะคะ"
ผมได้เเต่ยืนนิ่งๆ ก่อนจะขมวดคิ้วเข้าหากันเพราะจู่ๆ น้ำตาก็ไหลออกจากทางหางตาไอ้จอมมันซะงั้น ผมไม่ได้เงยหน้ามองผู้หญิงตรงหน้าเพียงเเค่สอดประสานมือไปที่มือไอ้จอมเเล้วขอโทษมันในใจ ..น่าเเปลกที่อาการมันสงบลงเหลือเเค่ใบหน้าร้ายๆ ของมันนอนนิ่งอยู่บนเตียงเเค่นั้น
'ขอโทษนะ ..ที่กูเข้าไปเป็นฝันร้ายของมึง ..กูขอโทษ กูไม่ได้ตั้งใจ'
