บทที่ 8 BAD JOMTUP STORY 5/1
"คุณเหนือคะ ตื่นได้เเล้วค่ะ"
ผมนิ่วหน้าเล็กน้อยเพราะกำลังถูกรบกวนจากการพักผ่อน เเล้วผมก็รู้สึกเพลียมากด้วยตอนนี้ ...ผมว่าผมกำลังฝัน ผมฝันถึงพ่อกับเเม่ ฝันถึงวันที่เรายังอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข
เเต่เเล้วเวลาก็พรากความสุขของผมไป..
"ตื่นได้เเล้วเว้ย" จากเสียงผู้หญิงเปลี่ยนเป็นเสียงทุ่มต่ำ ฟังดูขัดหูจนผมต้องลืมตาตื่นขึ้นมามอง
ผมปรับโฟกัสเเล้วมองไปรอบๆ ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นจากโซฟา สะบัดหัวสองสามทีไล่ความมึนออกจาสมองไปก่อน
"ตื่นเเล้วเหรอคะ"
"ตื่นเเล้วก็กลับไปซะ"
เป็นคำทักทายจากทั้งสองคนเเต่ต่างกันโดยสิ้นเชิง คำกวนส้นตีนเเล้วก็ไล่เตพิดผมเป็นของไอ้จอม ส่วนผู้หญิงเมื่อคืนก็ยิ้มเจือนๆ เเล้วมองไอ้จอมมันเหมือนกล้าๆ กลัวๆ
"พอดีว่าวันนี้คุณหมอให้ออกจากโรงพยาบาลได้เลยค่ะ เเล้วเราสองคนก็กำลังจะไปทานข้าวเช้ากัน ไปด้วยกันไหมคะ"เธอชวนผมพร้อมรอยยิ้ม
"อย่าเลย มันคงรีบกลับจะเเย่ ใช่ไหม? "ไอ้จอมมันว่าเเล้วมองหน้าผมนิ่ง ไม่ต้องบอกผมก็รู้ตัวเองว่าไม่ควรเสล่อในเรื่องไหน ผมอยากให้มันสบายใจได้..
"เเต่ว่า.."
"อย่าตื๊อมันเลย"มันพูดกับเธอ ก่อนจะใช้เเขนโอบไหล่เล็กๆ เอาไว้
"อะ..เอ่อ" เธอดูเขินๆ เเต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา มีเเต่ผมซะมากกว่าที่จะทำอะไรไม่ถูก
ผมกับไอ้จอมต่างก็สบตากันไม่มีใครยอมใคร เเล้วก็เป็นผมที่เบือนหน้าไปทางอื่นก่อน ...ผมเกลียดสายตามัน มองเหมือนผมทำอะไรผิดมากขนาดนัน้
ถ้าวันนั้นไม่มีเรื่องเลวร้ายเกิดขึ้นผมกับมันคงไม่เป็นเเบบนี้...
"ไม่ดีกว่าครับ ถ้างั้นผมขอตัวนะ"ผมบอกยิ้มๆ ก่อนจะเดินออกมาจากตรงนั้นทันที ไม่มีเเม้เเต่เสียงรั้งผมจากปากมันด้วยซ้ำ
ผมไม่รู้ว่ากี่ครั้งเเล้วที่ผมต้องหันหลังให้มันเเบบนี้ เเต่มันก็คงจะดีกว่าการที่ผมอยู่รบกวนใจมัน ผมเองก็ไม่ได้อยากให้มันเห็นหน้าผมเท่าไหร่หรอก
เรื่องคืนนั้นไม่ใช่ผมไม่รู้สึกผิด ทั้งๆ ที่มันเองก็ฝากฝังให้ผมดูเเลจิน เเต่ผมก็ผิดคำพูดจนได้...
ผมเดินเข้าลิฟท์ด้วยอาการคล้ายคนเหม่อลอย สายตามองตัวเองที่สะท้อนกับกระจกตรงหน้า เเล้วพูดกับตัวเองเบาๆ ในวันที่ผมกับมันไม่สามารถลบรอยเเผลเป็นนั่นได้อีกเเล้ว
"มึงมันห่วยไงเหนือ.. พอเหอะว่ะ"
มหาวิทยาลัย
@ตึกวิศวะ
ผมนั่งฟังอาจารย์เเล้วเท้าคางอย่างเบื่อหน่าย ในหัวคิดเเต่เรื่องไม่เป็นเรื่องอีกเเล้ว ไหนหมอให้มันออกจากโรงพยาบาลได้เเล้วไง ทำไมมันถึงไม่มาเรียน
"ไอ้เหนือ"
"....."
"เหนือเว้ย! "
"หะ? " ผมสะดุ้งเเล้วมองไอ้เดย์อารมณ์ขุ่นๆ คนกำลังคิดอะไรเพลินๆ ตกใจหมดเลยเเม่ง
"เหม่อเหี้ยอะไรของมึงเนี่ย"
"ไม่ได้เหม่อเว้ย เเล้วมีอะไรอ่ะ"
"กูเเค่จะถามมึงว่าทำไมไอ้จอมมันไม่มาเรียน"
"กูจะไปรู้เหรอ"ผมตอบกลับเเล้วเท้าคางใส่ตามเดิม หันมาอีกทีอาจารย์ก็ออกจากห้องไปเเล้ว ผมว่าผมคงเหม่อหนักเกินไปเเล้วจริงๆ
"เเหน่ะ"
"เเหน่ะอะไรของมึงเนี่ย"
