บทที่ 10 ความลับบางอย่าง
สโนว์ยกดื่มไปเรื่อย ๆ อีกทั้งสายตาก็เหลือบมองนัชชาเพื่อนของเธออย่างเห็นใจ เพราะตอนนี้นัชชากำลังถูกชายคนที่นั่งมุมโต๊ะริมสุดดึงตัวเข้าไปโอบ แถมยังท้าให้นัชชาดื่มเหล้าอีกต่างหาก
“น้องลูกนัท ดื่มให้ดูก่อนสิคะ”
“คือ นัชไม่ค่อยถนัดดื่มค่ะ”
“อะไรกัน มาเป็นเด็กเอนก็ต้องดื่มเป็นไหมคะ เอางี้ถ้าน้องลูกนัทดื่ม พี่จะให้ทิปน้องลูกนัทแก้วละพัน”
เห็นนัชชาออกอาการอึกอักเล็กน้อยก่อนจะตอบตกลง
“ได้เลยค่ะ”
นัชชารินเหล้าทำท่าเหมือนกำลังจะยกดื่ม แต่เสียงคุณเอริคที่นั่งหัวโต๊ะกับเอ่ยแทรกขึ้นมาก่อน
“เฮ้ เตชิน…คนนี้เด็กมึงไม่ใช่เหรอ?”
เอริคหันไปถามน้องชายที่กำลังนั่งหน้าบึ้ง และเพราะคำถามของเอริค ทำให้ทุกคนหันไปมองที่เตชินเป็นตาเดียว รวมถึงสโนว์ที่มองไปที่เตชินแวบหนึ่ง ก่อนที่จะหันไปมองนัชชาตาปริบๆ
สิ้นเสียงพูดเอริค สโนว์เห็นนัชชายกแก้วเหล้าที่เตรียมไว้ในมือแล้วกระดกยกดื่มแบบรวดเดียว
อึก อึก อึก
กึก!!
นัชชาทำแบบนี้ซ้ำ ๆ ราว ๆ เจ็ดแปดแก้ว
เห็นทีจะมีแต่เอริคที่นั่งนิ่ง ๆ รอยยิ้มที่มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ส่วนสโนว์มองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างไม่ค่อยเข้าใจอะไรนัก รู้แต่ว่าตอนนี้ทุกคนกำลังให้ความสนใจกับนัชชาที่ดื่มเหล้าแบบ non-stop เป็นตาเดียว
สิ้นแก้วที่สิบนัชชาเริ่มออกอาการเมาจนโวยวาย โดยที่เอริคไม่ว่าอะไร ก่อนที่เตชินจะฉุดมือนัชชาออกไปจากตรงนั้น ถึงตอนนี้สโนว์เลยพอเข้าใจได้ว่าอะไรเป็นอะไร นัชชาคงเป็นเด็กของเตชินอย่างที่คุณเอริคพูดสินะ
ส่วนเธอเมื่อไม่เหลือเพื่อนอย่างนัชชาอยู่ด้วยร่วมโต๊ะ เลยนั่งแบบสงบเสงี่ยมเจียมตัวก้มหน้าก้มตาจิบเหล้าที่อยู่ในมือไปช้า ๆ ดีว่าคุณเอริคไม่ออกอาการรุ่มร่ามเหมือนผู้ชายในโต๊ะคนอื่นที่ตอนนี้รุ่นพี่เพื่อนร่วมงานของเธอแทบจะนั่งสิงอยู่กับพวกเขาเหล่านั้น
สโนว์ลอบมองสีหน้าที่จริงจังของเอริคเวลาที่เขาเจรจาเรื่องงานกับแขกคนสำคัญ ด้วยหัวข้อที่เกี่ยวกับเรื่องธุรกิจและการลงทุนแห่งใหม่ ซึ่งเธอเองก็ไม่ค่อยเข้าใจเรื่องที่พวกเขาสนทนาเท่าไหร่นัก เพราะตอนนี้สมองกำลังคิดแต่ว่าจะรวบรวมหาเงินใช้หนี้เขาได้ยังไงมากกว่า
อืม…ฟังดูก็เคลิ้ม ๆ ดี
“ขอบคุณเฮียมากนะครับที่ให้โอกาสกับพวกเรา” บรรดาแขกพิเศษของเอริคพากันลุกขึ้นโค้งคำนับพร้อมกับกล่าวขอบคุณ ส่วนเอริคก็ลุกขึ้นยืนเมื่อการเจรจาเสร็จเรียบร้อย
“อืม เรื่องเล็กน้อย พวกเราคงได้ร่วมธุรกิจกันเร็ว ๆ นี้”
ฟุ่บ!
ร่างเล็กที่เมาจนหลับ จากที่เอนศีรษะพิงไว้กับเบาะ พอเอริคลุกขึ้นยืนกะทันหัน คนที่หลับไปแล้ว อย่างสโนว์ก็เอนตัวจนล้มนอนตะแคงไปกับโซฟาทั้งที่ยังนั่งอยู่
“ต้าย ยายเด็กใหม่นี่มันจะมากเกินไปแล้วนะ ขอโทษนะคะเฮีย เดี๋ยวให้คนมาอุ้มไป” เก๋กับใบชาออกอาการโวยวาย
แต่…กระโปรงสั้น ๆ แค่คืบเวลาล้มตัวลงนอนในสภาพที่นั่งอยู่แบบนี้ แทบจะปิดอะไรเลยไม่มิด ปรากฏอยู่ต่อหน้าสายตาเอริคที่กำลังนึกโมโหเพราะเธอกำลังทำให้เขาเสียหน้าต่อหน้าบรรดาแขกคนสำคัญ
เหอะ..ยายเด็กนี่กินเหล้าแค่แก้วเดียวก็หลับ!
“ให้คนมาลากเธอออกไป!”
เขาเอ่ยเสียงเรียบก่อนจะก้าวเดินออกมาเพียงไม่กี่ก้าว แต่ทว่าชายคนที่เป็นแขกพิเศษของเขากลับเอ่ยขึ้น
“งั้นผมขอเด็กคนนี้ได้ไหมเฮีย หน้าตาจิ้มลิ้มน่ารักดี” ไม่พูดเปล่ายังทำท่าจะเข้ามาอุ้มสโนว์อีก
พรึ่บ!
ก่อนที่ชายคนนั้นจะแตะถึงตัวเธอ อยู่ๆ เสื้อสูทจากตัวเอริคก็ถูกถอดออกแล้วโยนไปคลุมร่างของสโนว์ที่นอนหลับไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่ ทำเอาหมอนั่นถึงกับผงะ เมื่อเอริคเดินกลับมาที่โซฟาแล้วช้อนร่างเล็กของสโนว์ขึ้นมาอุ้มท่ามกลางความงุนงงของทุกคน
นานแค่ไหนแล้วที่ไม่เคยเห็นเอริคเข้าใกล้กับผู้หญิง ขนาดวันนั้นที่ทุกคนเห็นเอริคลงมาจากโซนวีไอพีแล้วกำลังคั่วกับสาวสวยพนักงานในร้านอยู่ที่ผับ แต่ก็ไม่ถึงยี่สิบนาที เอริคก็เดินกลับออกไปโดยที่ไม่ได้พาพนักงานสาวคนนั้นไปต่ออย่างที่ทุกคนคิด
ทุกคนในร้านรู้ดีว่ารอบตัวเอริคมักจะรายล้อมไปด้วยผู้หญิงมากมายที่เขาอยากจะเลือกมานอนด้วยไม่ซ้ำเลยกี่คนก็ได้ แต่ก็ไม่ใช่ทุกคนที่จะเข้าถึงตัวเขาได้ง่าย ๆ
เพราะ…เขามีความลับบางอย่างที่ซ่อนอยู่
