Bad Love บอสร้ายหวงรัก

“ฮือ สโนว์ แกช่วยฉันด้วย ฮือ”

เสียงคร่ำครวญจากปลายสายพร้อมกับเสียงดนตรีแทรกเข้ามาจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์แต่ก็พอจับใจความได้ว่าปลายสายน่าจะมีอาการเมามายพอประมาณ ไหนจะเสียงร้องไห้ที่สะอึกสะอื้นเข้ามาอีก ทำเอาคนที่รับสายอย่างสโนว์เริ่มใจคอไม่ดี

“กะ แก เสียงแกร้องไห้อยู่นี่ แกอยู่ไหนอะ วาวา!”

“ฮือ ฉันอกหักอะแก ฉันจับได้ว่าแฟนฉันมีคนอื่น อึก ฮือ”

“เสียงแกเมามากเลยนะ ใจเย็น ๆ ก่อน ค่อย ๆ บอกฉันว่าแกอยู่ที่ไหน บอกมาดิ้เดี๋ยวฉันรีบไปหา”

“ผับแองเจิล”

“หา…ผับแองเจิล”

“ฮือ แกจะมาหาฉันจริง ๆ เหรอ แต่แกไม่ชอบมาที่แบบนี้นินา ฮือ”

“เออไม่ชอบ แต่ฉันจะไป ที่ไปคือจะไปรับแกกลับมาหอนะ โอเคปะ แกอย่าไปไหนนะ เดี๋ยวฉันจะรีบออกไป แค่นี้นะ”

สโนว์รีบเปลี่ยนกางเกงขาสั้นที่ใส่นอนก่อนจะสวมกางเกงยีนสีซีดตัวเก่ง ส่วนเสื้อก็เสื้อยืดคอย้วยเพราะเตรียมจะนอนอยู่รอมร่อเลยไม่ได้พิถีพิถันอะไรมากนัก ก่อนจะรีบคว้ากุญแจรถเก๋งคันเก่า แล้วขับรถออกไปหาเพื่อนรักของเธอที่น่าจะเมามายอยู่ในผับชื่อใกล้มอ.

ซึ่งนั่นก็คือ…

ผับแองเจิล เป็นผับที่เป็นศูนย์กลางแห่งแสงสีเสียงที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คนจากทั่วสารทิศมีทั้งนักศึกษา และผู้คนวัยทำงาน โดยผับจะถูกแยกเป็นสองโซนคือโซนที่เป็นผับสำหรับบุคคลทั่วไปที่นักศึกษาชอบเข้า กับ อีกโซนที่เป็นโซนวีไอพีคลับที่ต้อนรับเฉพาะคนนักธุรกิจหรือคนทำงานที่พอมีฐานะเท่านั้น

สโนว์เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยปีสาม เธอมีเพื่อนสนิทชื่อวาวา สนิทกันตั้งแต่มัธยมปลายและมาเรียนต่อมหาวิทยาลัยเดียวกัน แค่เรียนคนละคณะ แต่ถึงไม่ได้เรียนด้วยกันทั้งคู่ก็เรียกได้ว่าเป็นเพื่อนที่สนิทกันพอสมควร

ยี่สิบนาทีต่อมา สโนว์ก็มายืนอยู่ที่หน้าผับแองเจิล ทว่าพอมาถึงการ์ดเกือบจะไม่ให้เธอเข้าไปข้างใน ด้วยเพราะว่าหน้าตาของสโนว์ดูเด็กมาก หน้าตาท่าทางบุคลิกไม่ต่างกับเด็กอายุไม่ถึงสิบแปด  หน้าใสผมดำยาวสนิท ส่วนสูงแค่ 165 เซนติเมตร ตัวเล็กผอมบาง ยิ่งไม่แต่งหน้าแล้วดูเผิน ๆ แทบไม่ได้แตกต่างจากเด็กมัธยมปลายคนหนึ่ง โดยเฉพาะการแต่งตัวแบบเสื้อยืดตัวโคร่ง กางเกงยีนเก่า ๆ ผมมัดรวบเป็นหางม้าแบบง่ายๆ

ดูยังไงก็…

“เข้าไม่ได้นะครับหนู กลับไปเถอะ”

“หนูบ้าอะไรล่ะ ฉันอายุยี่สิบแล้วนะ”

สโนว์กัดริมฝีปากด้วยความโมโห ไม่ใช่การ์ดคนนี้คนแรกหรอกที่คิดว่าเธอเป็นเด็กมัธยมปลาย เธอเจอคนทักเรื่องอายุมานับสิบ หน้าเด็กก็ลำบากหน่อย

แต่ที่ลำบากสุด ๆ คือต้องเสียเวลาค้นบัตรประชาชนเพื่อแสดงตัวตนว่าตัวเองอายุยี่สิบของจริง

“ดูบัตรค่ะลุง อะนี่”

การ์ดรับบัตรประชาชนมามองพร้อมกับหลี่ตาเหมือนไม่เชื่อ  ทว่ารูปในบัตรยืนยันตัวตนเป็นอย่างดี การ์ดยกบัตรมาเทียบใบหน้ากับสาวน้อยที่ยืนจ้องหน้าเขาอยู่

“ขโมยบัตรประชาชนพี่สาวมาหรือเปล่า”

“แล้วหน้าตาฉันกับในบัตรประชาชนต่างกันตรงไหนไม่ทราบ!”

สโนว์จ้องหน้าเอาเรื่อง แถมยังยื่นหน้าไปให้การ์ดมองดูใกล้ ๆ นั่นแหละการ์ดเลยจำยอมต้องเชื่อในหลักฐานที่เห็น แล้วถึงจะยอมปล่อยให้สโนว์เข้าไปด้านในได้ แต่กว่าจะเข้าไปก็ยื้อเวลากันอยู่นาน

โคตรเสียเวลาเธอเลย

#ด้านในของผับแองเจิล

เพียงก้าวขาเข้ามาเสียงดนตรีที่เร้าใจก็ดังกระหึ่ม ทำเอาสโนว์ถึงกับยกมือขึ้นมาปิดหูเพราะเธอไม่ชอบสถานเที่ยวที่แบบนี้ จะว่าเป็นวัยรุ่นเฉย ๆ คนหนึ่งเลยก็ได้

เป็นคนไม่ชอบเสียงดัง ไม่ชอบความวุ่นวาย ไม่ชอบกลิ่นบุหรี่ ไม่ชอบสถานที่อโคจร ไม่ชอบทั้งหมดที่เป็นที่สถานที่แบบนี้

และถ้าจะมีแฟนสักคน สาบานได้ว่าจะไม่มีวันเลือกผู้ชายที่มาเที่ยวสถานที่แบบนี้ไปทำสามีเด็ดขาด! เธอเกลียดมากกกกก

“ให้ตายเถอะ เสียงดังเป็นบ้า”

เดินมองหาเพื่อนไป บ่นไป ทั้งยังต้องคอยหลบผู้คนที่เต้นไปเต้นไปมาน่าปวดหัว ก่อนจะตัดสินใจยกมือถือลองโทรหาเพื่อนรักดูอีกครั้ง

“แกอยู่ไหนวาวา” น้ำเสียงแทบจะตะโกนแข่งกับเสียงตื้ดของดนตรีที่ดังกระหึ่มฟังจนแทบไม่ได้ยิน

“แล้วแกล่ะสโนว์”

“เข้ามาในผับแล้ว ยืนอยู่ตรงประตูทางเข้า”

“อ่อโอเค แล้วแกมองเห็นป้ายห้องน้ำไหม เดินมาเลยนะ นับจากป้ายห้องน้ำ ฉันอยู่ทางขวาโต๊ะที่สิบเก้า”

“อืม แกรออยู่ที่นั่น เดี๋ยวฉันไป” สโนว์ชะเง้อตามก่อนจะเดินเบียดฝ่าฝูงชนที่พากันเต้นโยกย้ายเป็นไส้เดือนกิ้งกือ บ้างก็กอดกันซบอยู่ตามทาง บ้างก็เดินเมาเซไปเซมา มันน่าเที่ยวตรงไหนก่อน? แต่กว่าจะเดินไปจนกระทั่งไปเจอโต๊ะของวาวาแทบเหงื่อตก ทว่าพอไปถึงกลับเห็นเพื่อนกำลังซดเบียร์สดอยู่พอดี

“โอ๊ยวาวา พอแก! เลิกดื่ม จะดื่มทำไมเยอะแยะเนี่ย” สโนว์เข้าไปแย่งแก้วเบียร์จากมือของออกมา ก่อนจะมองดูเหยือกเบียร์บนโต๊ะ แสดงว่าเพื่อนสาวของตัวเองจัดไปหลายแก้วพอสมควร

“ฮือ แกมาแล้วเหรอเพื่อนรัก” ทันทีที่เห็นหน้าสโนว์ วาวาก็สะอึกสะอื้นมารอบ ก่อนจะโผตัวเข้าหาแล้วร้องไห้หนักขึ้น

“ฮือ สโนว์ฉันโดนทิ้งอะแก”