บทที่ 11 ภาพตัด
ภายในห้องทำงานของเอริค นอกจากจะมีชุดโซฟาสุดหรูที่ใช้สำหรับรับรองแขกตั้งอยู่หน้าโต๊ะทำงานของเขา ยังมีห้องนอนขนาดใหญ่เชื่อมไปอีกห้องสำหรับที่เอริคใช้นอนพักผ่อนในวันที่เขาดื่มจัดจนกลับบ้านไม่ไหว
ผู้ติดตามส่วนตัวรีบเปิดประตูห้องทำงานให้เขาก้าวเข้ามา ในขณะที่เขาอุ้มสโนว์ไว้ในอ้อมอก ก่อนที่ผู้ติดตามจะขออนุญาตกลับออกไปอย่างคนรู้หน้าที่
เอริคก้มมองเด็กสาวที่ยังคงหลับสนิทในอ้อมแขนของตัวเอง ก่อนจะถอนหายใจออกมาแรง ๆ เพราะเขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะอุ้มเธอมาเพื่ออะไร
ปึก!!
เขาโยนเธอลงบนโซฟา ย้ำว่า! โยนสโนว์จากอ้อมแขนเขาจริง ๆ จนเห็นถึงแรงกระดอนเล็กน้อยเมื่อร่างเล็กที่หลับใหลสนิทกระแทกลงเบาะหนังนุ่ม ๆ แต่เธอก็ยังไม่มีทีท่าจะตื่นขึ้น นอกจากแค่ขยับตัวเพียงเล็กน้อยเพื่อปรับท่านอนของตัวเองให้สบายขึ้นเท่านั้น
-เหอะ! โยนขนาดนี้ยังไม่ตื่น เชื่อเลย-
“งั้นก็นอนตรงนี้ไปเถอะ”
-บ้าชะมัด! นี่เราจะอุ้มยัยเด็กนี่เข้ามาทำไมวะ-
เขาบ่นกับตัวเองก่อนทำท่าเดินหนีไปที่ห้องนอนของตัวเอง
แต่..
“อื้อ…”
ร่างเล็กของสโนว์ขยับตัวอีกรอบ ก่อนที่เธอจะพลิกตัวหันกลับมา แต่มันเกินเนื้อที่ของโซฟา
แล้ว…ร่างของเธอก็หล่น ตุ๊บ!
ทว่า…จังหวะนั้น ก่อนที่ศีรษะของสโนว์จะหล่นกระแทกพื้น เอริคหันกลับมาพอดี เขารีบก้มลงไปเอาฝ่ามือรองศีรษะของสโนว์เอาไว้ก่อนที่จะกระแทกพื้น
“เกือบไปแล้ว! ยัยเด็กบ้า! ดูนะ! ยังหลับต่อได้อีก!”
ฟู่ว์…เอริคถอนหายใจไม่รู้เป็นรอบที่เท่าไหร่ ก่อนที่เขาจะตัดสินใจอุ้มสโนว์เข้ามาในห้องนอนของเขา ที่เป็นเตียงขนาดใหญ่มีชุดเครื่องนอนสีดำแบบพรีเมี่ยมอย่างดีปูอยู่
แน่นอน…ห้องนอนนี่คือห้องนอนส่วนตัวที่ไม่เคยมีใครเคยเข้ามาก่อน!
แม้ความจริงที่ว่านี้จะค่อนข้างจะสวนทางกับข่าวลือที่ใครต่อใครพาลือกันว่า…ห้องนอนนี่คือห้องเชือดของเอริค!
ผู้หญิงที่เคยได้เข้ามา ถ้าทำให้คุณเอริคไม่ถูกใจจะต้องโดนไล่ออก! ไม่ก็โดนคุณเอริคทำจนปางตาย!
“ฟังดูน่ากลัวใช่ไหมล่ะ!”
เสียงบรรดาเด็กเอนพากันจับกลุ่มซุบซิบอยู่ที่นอกห้อง พวกเธอต่างพากันคิดว่า
งานนี้ชะตากีสโนว์ขาดแน่ ๆ
“นี่พวกหล่อน! ไม่ไปทำงานกันหรือไง นินทาเจ้านายอยู่ได้ เดี๋ยวแม่ก็ไล่ออกให้หมด!”
เสียงหัวหน้างานเดินมาเอ็ดพร้อมกับโบกมือไล่ จนพวกเธอแตกกระเจิง แต่ก็ยังไม่วายพากันหันมองไปที่ห้องของบอสใหญ่อย่างเอริค ทุกคนไม่สามารถคาดเดาได้เลยว่า ในห้องเชือดที่น่ากลัวนั่น!! เกิดอะไรขึ้นกับสโนว์กันแน่…!
รุ่งเช้า
กะ กรี๊ดดดดดด!
สโนว์ที่ตื่นมาอยู่ในสภาพเปลือยกายบนเตียงนอนขนาดคิงส์ไซด์ของเขา เธอรีบกระชับผ้านวมผืนสีดำเอาไว้แน่นแนบที่อก
แค่ขยับร่างกายเล็กน้อย ก็รู้สึกเหมือนร่างกายปวดหนึบไปทุกส่วนซ้ำยังปวดร้าวไปทั่วตัว สายตาสั่นระริกกวาดมองไปรอบ ๆ ห้อง มองเห็นเสื้อผ้าชุดทำงานสีแดงของตัวเองถูกถอดแล้วโยนเอาไว้อยู่ข้างเตียง
สภาพนี้ไม่บอกก็รู้ว่า…
มะ เมื่อคืนฉันโดนข่มขืนไปแล้วใช่ไหม!
แกร๊ก! เสียงประตูภายในห้องน้ำถูกเปิดขึ้น พร้อมกับร่างสูงโปร่งของเอริคที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแข็งแกร่ง ยังคงมีหยดน้ำเกาะอยู่ประปรายตามลำตัว รอบเอวมีผ้าขนหนูสีขาวพันไว้ที่เอวสอบ เดินออกมา
“โวยวายอะไร?” เขาเลิกคิ้วมองสโนว์ที่กำลังมีสีหน้าตื่นตระหนกอยู่บนเตียง
“คะ คุณข่มขืนหนูเหรอคะ! คุณทำจริง ๆ ใช่ไหมคะ อึก” สโนว์รู้สึกเหมือนน้ำตาพานจะไหลแต่กลับไหลไม่ออกเพราะเธอยังไม่หายตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น
“แล้วเธอคิดว่ายังไงล่ะ”
“คะ คุณ ทำไมคุณต้องฉวยโอกาสมอมเหล้าหนูด้วยละคะ”
“จำได้ว่าเธอดื่มเหล้าแก้วนั้นแก้วเดียวนะ ถ้าแก้วเดียวไม่น่าเรียกว่ามอมเหล้าได้”
“อึก…” ใช่สิเธอดื่มแก้วนั้นแก้วเดียวจริง ๆ แล้วภาพก็ตัดไปเลย สโนว์คงลืมคิดไปว่าตัวเองคออ่อนมากแค่ไหน
“ลุกไปอาบน้ำได้แล้ว! เช้านี้ฉันต้องกลับเข้าบ้าน”
เอริคพ่นลมหายใจแรง ๆ ออกมาอีกรอบ ก่อนจะเดินตรงมาที่เตียงนอน แต่ในสภาพที่เขาเดินเปลือยท่อนบนมาแบบนั้น ยิ่งทำให้สโนว์กลัวจนต้องกระชับผ้าห่มนวมเอาไว้แน่นกว่าเดิม
“…”
“ว่าไง หรือเธอจะนอนรอแบบนั้นให้ฉันเข้าไปข่มขืนเธอ!”
“คุณเป็นผู้ชายที่เลวร้ายมากที่สุดในชีวิตเท่าที่หนูเคยเจอ คุณกล้าข่มขืนหนูตอนที่…”
“สรุปไม่อาบ? หรืออยากให้ฉันทำแบบที่พูดจริงๆ” เอริคไม่รอให้สโนว์พล่ามจบ แต่เขากลับพูดแทรกขึ้นมาก่อน
“หา…ยังไงนะคะ หมายความว่าไงคะ”
สโนว์ทำหน้าเหวอ เพราะเมื่อกี้เอริคเพิ่งพูดว่า
-หรืออยากให้ทำแบบที่พูดจริงๆ -
คือหมายความว่าเขายังไม่ได้ทำอะไรเธอเลยใช่ไหม
แล้วทำไมเธอถึงแก้ผ้า?
แล้วทำไมถึงได้รู้สึกปวดตัว?
