บทที่ 2 จำเมียตัวเองไม่ได้เหรอ
“โอ๊ยแกอย่าร้องดิ้ ฉันจะร้องตาม เอาน่าแกไม่ต้องร้องนะ ไม่เป็นไรแก ช่างมันเถอะผู้ชายเฮงซวยพรรค์นั้น”
“แต่เขาหล่อมากกกกก”
“หล่อแต่เลวคือไม่ผ่านโอเคปะ แต่เอ๊ะไม่ใช่ว่าแฟนแกชื่อพี่ต้นอะไรเหรอ”
“ฮือ แกฉันโดนเท” คนเมาดูพูดจาไม่รู้เรื่อง ส่วนสโนว์รับหน้าที่เป็นแพทย์สนามคอยปลอบเพื่อนตอนอกหัก ถามว่าสนิทกันมากไหมที่พอจะรู้ว่าเพื่อนคบใคร ก็พอรู้ แต่ด้วยเพราะอยู่กันคนละคณะเธอเลยไม่ค่อยสนใจเรื่องแฟนของเพื่อนเท่าไหร่นะ
“แกน่าจะเมามากแล้ว พวกเรากลับกันเถอะ” ทั้งลากทั้งประคองแต่คนเมาไม่ขยับเขยื้อนแถมยังร้องไห้โวยวายหนักกว่าเก่า
“ฮือแก แกบอกฉันสิสโนว์ คือฉันต้องเป็นผู้หญิงแบบไหนวะ ผู้ชายถึงจะชอบ ต้องแรดเหรอ หรือต้องสวยเหรอ หรือฉันสวยไม่พอเหรอ ฮือ ถ้าผู้ชายชอบคนแรด ๆ ฉันจะแรดให้มันสุด”
“เพ้อเจ้อหนักแล้วแก คนจะรักยืนเฉย ๆ เขาก็รักเว้ย ต่อให้แกจะแรดหรือไม่แรด ก็ไม่ได้ทำให้ใครสักคนเขาเลือกแกเพราะตรงนี้ แต่เขาเลือกเพราะจะรัก”
“อึก...แกซ้ำเติมฉันเปล่าเนี่ยสโนว์ ฮือ”
“ไม่ได้ซ้ำเติมค่ะ แค่สอน แค่เตือนสติเพราะแกเป็นเพื่อนฉัน”
“งั้นเอางี้ แกเป็นเพื่อนฉันใช่ปะ งั้นแกดื่มเป็นเพื่อนฉันเลย เอาเบียร์กับแก้วมาเพิ่มอีกหน่อยดิ”
วาวาโยกมือโบกเรียกบ๋อย แต่พอจังหวะดนตรีตื้ดเพลงแม่เสือสาวเธอก็โยกตัวไปด้วยตามจังหวะ สโนว์ละอยากจะเกากะบาล
“ไม่เอาฉันไม่ชอบกินเบียร์ ปะแก กลับกันเหอะ”
“ดะ เดี๋ยว!”
วาวาผงกหน้าตาปรือ ก่อนชี้นิ้วไปทางผู้ชายที่กำลังเดินมาคู่กับสาวชุดรัดรูปสีแดง
“อะไรแก”
“นั่น ผู้ชายที่หล่อ ๆ คนนั้นคนที่ทำให้ฉันอกหัก”
วาวาผงกหัวแต่ตัวยืนโงนเงน มือเรียวชี้ไปตรงทางเดินไปห้องน้ำ ซึ่งสิ่งที่สโนว์เห็น คือผู้ชายสูงโปร่งใส่เชิ้ตสีดำคนนั้นหยุดยืน ก่อนที่หญิงสาวจะใช้สองมือขึ้นมาโอบกอดรอบคอเขาเอาไว้ ชายหนุ่มหันไปตามแรงโน้มถ่วงก่อนจะเอาสองมือทาบทับกับกำแพงในลักษณะที่คร่อมร่างเธอคนนั้น ถ้าดูจากการลักษณะการแต่งกายคือแซ่บมาก ผมยาวเซ็กซี่เป็นลอน รับกับนมโต ๆ ที่แทบจะโผล่มาจากชุดเกาะอกสี ดูแล้วเหมือนกับคนกำลังคลอเคลียกันอยู่อย่างไม่อายฟ้า-อายดิน
“ดูสิ เค้าหยามฉัน แก ฉันเจ็บ อึก”
สโนว์หันไปเห็นเพื่อนรักที่อยู่ในอาการเมามายร้องไห้สะอึกสะอื้นหนักขึ้น อดไม่ได้ที่จะรู้สึกโกรธแทนเพื่อน
“มันจะมากเกินไปแล้ว งั้นฉันจัดการให้ แกรออยู่นี่นะวาวา”
สโนว์หันไปตบบ่าปลอบใจเพื่อนรักที่นั่งโอนไปเอนมา ก่อนที่เธอจะยกเบียร์ขึ้นดื่มหนึ่งอึกเพื่อปลุกความกล้าของตัวเอง สองเท้าปรี่เดินตรงไปข้างหน้า เป้าหมายคือชายหนุ่มหญิงสาวคู่นั้นที่ทั้งคู่กำลังพลอดรักกันอยู่อย่างไม่สนใจในสายตาคนรอบข้าง
ให้ตายเถอะ แทนที่จะไปเปิดห้องทำกันที่โรงแรมแล้วทำกันให้รู้แล้วรู้รอดก็ไม่เอา!
“ไม่มีเงินจ่ายค่าโรงแรมกันเหรอไง ถึงได้มายืนมั่วกันอยู่ตรงนี้”
เสียงพูดของสโนว์ดังมากพอ ที่จะทำให้คนทั้งสองหยุดคลอเคลียแล้วหันมามองเธอด้วยสายตาประหลาดใจ
โดยเฉพาะชายหนุ่มที่ใส่เชิ้ตสีดำ เรียวคิ้วเข้มของเขาขมวดมุ่น ไล่มองสโนว์ตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าแล้วกลับมาจ้องหน้าเธออีกครั้ง ทำเอาสโนว์ลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่
มองใกล้ ๆ เขาจัดว่าเป็นผู้ชายที่หล่อมาก หล่อแบบวัวตายความล้ม อายุน่าจะราว ๆ สามสิบกว่า จัดว่าเป็นคนหล่อแบบโคตรเท่ แต่ในขณะเดียวกันเขาก็เป็นผู้ชายที่น่ากลัวแบบโคตร ๆ
แต่ถึงอย่างนั้นสโนว์ก็พยายามเก็บอาการความกลัว ด้วยการกอดอกเชิดหน้ามองกลับ
“อะไรของหล่อนยายเด็กบ้า และดูสิสภาพนี้เข้ามาที่นี่ได้ยังไง หล่อนรู้ไหมยะว่ากำลังคุยอยู่กับใคร”
เสียงแหวของผู้หญิงชุดแดงที่กำลังจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่เป็นฝ่ายพูดออกมา ก่อนที่ผู้ชายเชิ้ตดำจะยกมือขึ้นส่งสัญญานคล้ายกับปราม จนผู้หญิงคนนั้นต้องเงียบลง
“เธอเป็นใคร?” เสียงเข้มหันมาถามสโนว์แต่สีหน้าเหมือนจ้องจะกินเลือดกินเนื้อมาก
“อ้าว...ถามแบบนี้ได้ไง หนูก็เป็นเมียคุณยังไงคะ นี่คุณเลอะเลือนจนจำเมียตัวเองไม่ได้เหรอ”
เอาซี้...แม่จะทำให้สาวชุดแดงเข้าใจผิดไปเลย จะได้เลิกยุ่งกับแฟนของวาวาได้สักที
