บทที่ 39 อยากให้ฉันกินเธอ?

ฝ่ามือหนารั้งศีรษะคนที่ไม่ทันได้ตั้งตัวที่ล้มทับตัวเขาอยู่พร้อมกับกระชับอ้อมแขนแกร่งให้รัดเอวบางให้แน่นขึ้น ลมหายใจร้อนผ่าวที่รินรดอยู่ตรงหน้าคือสัญญาณอันตราย

“ให้ฉันกินเธอก่อนได้ไหม”

เสียงแหบพร่ากระซิบอยู่ตรงหน้า ตามด้วยริมฝีปากอุ่นที่เข้ามาทาบทับอย่างไม่ได้รอให้คำตอบจากอีกฝ่าย แม้สโนว์จะพยายามแข็ง...