บทที่ 6 พนักงานเสิร์ฟ
“ก็ไม่แล้วไง แกคิดดูสิ ถ้าพวกเราหาคนไม่สวยมาทำงานพวกเราก็ยิ่งดูสวยขึ้นยังไงยะ แล้วพอตำแหน่งพวกเราเต็ม ผับก็ไม่รับคนเพิ่มเข้าใจปะ หรือแกจะรอให้พวกที่หนีมาจากผับอื่นมาwalk in สมัครงานแล้วมาสวยแข่งกับพวกเราเหรอ”
จุ๊บแจงทำท่ายักไหล่
“โห…แกคิดได้ไงเนี่ย”
“แล้วแกดูนะ ยัยเด็กนั่นหัวอ่อนลองถ้าเจอลูกค้ารวย ๆ สายเปย์ เราจะได้ขอยัยเด็กนั่นดูแลแทน ง่ายจะตาย”
“แกมันร้าย ฉันก็นึกว่าแกแม่พระ”
“ถ้าฉันเป็นแม่พระ ฉันคงไปบวชชีอยู่ที่วัด ไม่มาเป็นเด็กเอนแล้วเป็นเพื่อนแรด ๆ กับแกได้หรอก”
“ย่ะ ฉันแค่แรดแต่แกอะทั้งแรดทั้งร้าย”
“คิ คิ ก็พอกันทั้งคู่แหละย่ะ เออ ว่าแต่แกเหอะแนน ไหนว่าจะจับคุณเตชินคืบหน้าบ้างหรือยังเถอะ”
“คุณเตชินเหรอ เขาก็คงชอบฉันแหละเพราะฉันก็นอนกับเขาหลายครั้งแล้ว ในเมื่อฉันไม่ได้คุณเอริค ได้น้องชายคุณเอริคก็ยังดี”
สองสาวยิ้มให้กันก่อนจะพากันไปที่ห้องแต่งตัวพนักงาน
ส่วนสโนว์ที่เดินออกมาที่ลานจอดรถเพราะตั้งใจจะแวะมาดูรถของเธอที่จอดทิ้งเอาไว้
ไม่คิดว่าอยู่ ๆ รถBMWสีดำคันหรูขับเข้ามาอย่างไว จนเกือบเฉี่ยวสโนว์ที่กำลังเดินมาดูรถของตัวเอง ดีว่าเธอหลบทันแต่ก็สร้างความขุ่นเคืองไม่ใช่น้อย
“ชิ! ขับรถได้หมามาก” เธอมองตามด้วยความโมโหก่อนจะเดินตรงไปหาเรื่องรถคันนั้นที่เพิ่งจอด
ก๊อก ก๊อก
“เปิดกระจกรถมาคุยกันหน่อยดิ อ่า…”
กระจกรถเลื่อนลง พร้อม ๆ กับปรากฏใบหน้าหล่อของคู่กรณีที่เป็นผู้ชายคนเมื่อคืน เพียงแต่เขาเปลี่ยนรถอีกคันมาใช้เธอเลยคิดไม่ถึงว่าเป็นเขา
“คุณอีกแล้วเหรอเนี่ย!”
สโนว์ทำท่าจิ๊ปากใส่เขาอย่างโมโห
“เหอะ นี่เธออีกแล้วเหรอ” เขาเองก็ไม่ต่างกัน ก่อนที่เขาจะพ่นลมหายใจออกมาอย่างเซ็ง ๆ แล้วเปิดประตูรถลงมาประจันหน้ากับสโนว์
“ว่าไง เรามาทำอะไรที่นี่”
“ทำไมหนูต้องบอกคุณด้วยละคะ ไม่เกี่ยวกับอะไรกับคุณสักหน่อย”
“อ๋อ หรือจะเอาเงินมาใช้หนี้”
“ยังค่ะ ยังไม่ถึงสองอาทิตย์เลยนะคะ ให้มันถึงเวลานัดก่อน หนูหาเงินคืนคุณได้แน่ ๆ”
“แล้วมาทำไม? ดักเจอฉัน?”
“โห…ไม่หลงตัวเองไปหน่อยเหรอคะ”
เจอสายตาคมกริบจากใบหน้าหล่อ ๆ ที่จ้องเธอกลับมา สโนว์เองก็แทบลืมตัวว่าเดินตามเขามาทำไม จนเมื่อเห็นเขาเลิกคิ้วมองเธอคล้ายกับเป็นการตั้งคำถาม ถึงได้รู้ตัวว่า…
“อ่า เออใช่ ที่หนูตามมานี่ เพราะเมื่อกี้คุณขับรถไวมาก จะบอกให้นะคะว่าเวลาขับรถในลานจอดรถโล่ง ๆ แบบนี้ คุณควรขับให้มันช้า ๆ หน่อย ถ้าเกิดชนคนเดินไปเดินมาจะทำยังไง”
เขาถอนหายใจออกมาเป็นรอบที่สองเมื่อฟังสโนว์พูดจบ
“แล้วเธอเป็นใคร กล้าดียังไงมาสอนฉัน”
“เป็นคนที่ไม่ชอบความไม่ถูกต้องค่ะ เลยตั้งใจจะมาสั่งสอนคุณ” สโนว์เชิดหน้าตอบทันควัน
“ก่อนจะมาปากดีสอนคนอื่น ฉันว่าเธอไปหาเงินมาใช้หนี้ที่ขับรถชนฉันให้ครบก่อนดีกว่า หลีกไป!”
อึก…พูดถึงเรื่องเป็นหนี้ก็เจ็บจี๊ดขึ้นมา สโนว์ได้แต่มองแผ่นหลังของเจ้าหนี้ที่เดินเข้าไปภายในผับก่อนจะตะโกนด่าตามหลัง
“เขินดิ ขับรถไม่มีมารยาท พอโดนเด็กสอนเข้าหน่อย เขินสิท่า ชิ”
ว่าแต่หมอนั่นเข้าไปในนั้นทำไม
อย่าบอกนะว่า
…
เขาก็เป็นพนักงานเสิร์ฟที่นี่เหมือนกัน!
....
สโนว์ค่อนข้างจะตื่นเต้นกับงานใหม่จนแทบกินอะไรไม่ลง ก่อนที่เธอจะเดินกลับมาที่ห้องแต่งตัว ถึงได้รู้ว่าบรรดารุ่นพี่เข้ามาแต่งตัวกันเป็นร่วมชั่วโมงจนจะแต่งตัวกันเสร็จอยู่ก่อนแล้ว ทั้งหมดหันมองเธอด้วยสายตาแปลก ๆ เพราะไม่คิดว่าสภาพเด็กกะโปโลแบบเธอจะมาทำงานเป็นเด็กเอนได้
“สะ สวัสดีค่ะ” สโนว์ก้มหัวทักทายทุกคนแม้จะไม่มีใครทักทายเธอตอบเลยก็ตาม ทุกคนหันไปแต่งหน้ากันหมดอย่างไม่สนใจ ทำราวกับเธอเป็นอากาศธาตุ เธอเลยยืนเคว้งอย่างไม่รู้จะพึ่งใครอยู่ครู่ใหญ่
ก่อนที่พี่จุ๊บแจงคนเดิมที่แต่งตัวเสร็จเป็นคนแรก เดินเข้ามาพร้อมกับชุดยูนิฟอร์มที่เป็นชุดเกาะอกรัดรูปสีแดงส่งมาให้
“นี่จ๊ะชุดของหนู แต่งตัวเสร็จแล้วตามออกไปทำงานนะ เดี๋ยวหัวหน้าคงให้คนมาสอนงาน”
“อ่าค่ะ ขอบคุณนะคะ”
คนจากในห้องทยอยเดินออกไปทีละคน ในขณะที่สโนว์ก้มลงมองชุดสีแดงในมืออย่างลำบากใจ เธอจะใส่มันได้ยังไงชุดแบบนี้ จะว่าไปตั้งแต่เกิดมาจากท้องพ่อท้องแม่มาไม่เคยใส่อะไรสั้นแค่คืบแบบนี้เลย
เฮ้อ…ชักไม่แน่ใจแล้วสิว่าตัวเองคิดถูกหรือคิดผิดที่มาทำงานนี้
แกร๊ก! เสียงเปิดประตูดังขึ้นทำให้สโนว์หันกลับไปมอง เป็นหัวหน้าของเธอที่เดินมาพร้อมเด็กสาวอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเธอ
“อ๊ะ หัวหน้าสวัสดีค่ะ”
“อืมจ๊ะ ว่าแต่เราทำไมยังไม่แต่งตัวอีกจะได้เวลาเข้างานแล้วนะ”
สโนว์เหวอไปนิดนึงเพราะจำได้ว่าพี่จุ๊บแจงบอกให้เธอออกไปหาอะไรกินข้างนอกแล้วกลับมาแต่งตัวก่อนสองทุ่ม ซึ่งถ้าดูเวลานี่ก็ยังเหลือเวลาเป็นชั่วโมง
“ขะ ขอโทษนะคะ”
“งั้นสองคนก็รีบแต่งตัวเถอะ วันนี้บอสมาไว ทุกอย่างต้องพร้อมก่อนเริ่มงาน”
“ดะ ได้ค่ะ”
“อะแล้วนี่ชื่อนัชชานะ ส่วนนี่ชื่อสโนว์ เธอสองคนมาทำงานวันแรกพร้อมกัน ทำความรู้จักกันซะสิ แล้วถ้าแต่งตัวเสร็จแล้ว ทั้งคู่ตามออกไปหาพี่ที่โซนวีไอพีแล้วกันนะ พี่จะให้คนสอนงานให้”
