บทที่ 7 งานเข้า
หัวหน้าแนะนำคนทั้งสองให้รู้จักกัน ก่อนจะสั่งรวดเดียวจบแล้วเดินออกไป ทิ้งให้ทั้งสโนว์กับนัชชาหันมามองหน้ากันเพราะยังมีอาการเหวอทั้งคู่ ซึ่งในตอนนี้ภายในห้องไม่มีใครเลย นอกจากเด็กใหม่อย่างพวกเธอแค่สองคน แถมชุดสีแดงที่อยู่ในมือพวกเธอเห็นแล้วแทบจะใส่มันไม่ลง
“เราชื่อนัชชานะ เธอเพิ่งมาทำงานวันแรกเหรอ”
นัชชาเป็นฝ่ายเอ่ยปากทักสโนว์ก่อน อาจจะเพราะสโนว์ดูท่าทางเป็นเด็กกว่าเล็กน้อย และเพราะท่าทีที่เป็นมิตรของนัชชา ทำให้สโนว์รู้สึกถูกชะตากับนัชชามาก
“อืมใช่จ้ะ เราชื่อสโนว์นะ เธอน่ารักจังเลยนัชชา”
“ใครบอกเธอต่างหากสโนว์ที่น่ารัก หน้าตายังกับตุ๊กตาแหนะ ผิวก็ขาวสมชื่อสโนว์เลย”
“คิก เราสองคนอวยกันเองละนะเนี่ย”
“นั่นสิ เออว่าแต่ทำไมเธอถึงเลือกมาทำงานชงเหล้าล่ะ ไม่ได้เรียนอยู่เหรอ”
“เราเรียนอยู่ปีสามแล้ว นี่ถ้าไม่ขับรถไปชนท้ายคนอื่น จนต้องหาเงินใช้หนี้แบบเร่งด่วนก็คงไม่ทำ”
“จริงดิ เหมือนเราเลย เราก็มาทำงานใช้หนี้ แต่เราอยู่ปีสี่แล้วนะ เธอไม่ต้องเรียกรุ่นพี่อะไรหรอกนะ อายุใกล้ ๆ กัน เรียกแบบเพื่อนกันก็พอ”
“เราโชคดีจังที่ได้เจอเธอที่นี่ นึกว่าจะไม่มีเพื่อนซะแล้ว”
“เหมือนกัน พวกเรารีบแต่งตัวเถอะเดี๋ยวโดนหัวหน้าด่า”
สองคนคุยกันอย่างถูกคอ อาจจะเพราะมีนิสัยบางอย่างที่คล้ายกัน แต่นัชชาจะออกดูดื้อกว่าเล็กน้อย ในขณะที่สโนว์จะดูเรียบร้อยกว่า
ทั้งสองคนช่วยกันทั้งแต่งตัวทั้งแต่งหน้าจนเสร็จ ก่อนที่จะมองกันแบบทึ่ง ๆ เพราะไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะแต่งตัวออกมาแล้วสวย ที่สำคัญดูซ่อนรูปเอามาก ๆ
“เธอสวยจังสโนว์ ตอนแรกเห็นนึกว่านมไม่มีที่ไหนได้ ไม่เบานะเนี่ย”
“อย่ามา…นัชชา เธอก็เหมือนกันแอบตูมเหมือนกันนะเนี่ย แต่…เอ๊ะ ตรงซอกคอเธอกับตรงเนินอกของเธอเป็นอะไรแดง ๆ ยุงกัดหรือแพ้อะไรหรือเปล่า”
“หา…เห็นชัดขนาดนั้นเลย” นัชชารีบหาคอลชีลเลอร์มาแต้มปิดรอยจ้ำแดง ๆ ตามตัว ก่อนจะเช็กดูว่าไม่หลงเหลือร่องรอยนั่น
“โอเค ไม่เห็นแล้ว”
“งั้นปะ พวกเราไปกันเถอะ ว่าแต่ชุดสั้นชะมัดเลยเนอะ”
“นั่นสิ ทำไงดี”
“เอานะ ท่องไว้พวกเราทำงานเพื่อหาเงินใช้หนี้”
“โอเค ลุยยยยย”
สองคนปลอบใจกันก่อนจะพากันเดินออกมา
และในคืนนี้…
ทั้งสโนว์และนัชชาในชุดเกาะอกสีแดงรัดรูปสีแดงสั้นแค่คืบ ที่เป็นชุดฟอร์มของพนักงานโซนวีไอพี ซึ่งเป็นโซนพิเศษที่แยกโซนมาจากผับธรรมดา กำลังถูกเทรนงานเบื้องต้น
หัวหน้างานคนใหม่อธิบายงานว่ามันคืองานชงเหล้ากับเอนเตอร์เทรนลูกค้า ซึ่งลูกค้าวีไอพีอาจจะมีแตะเนื้อต้องตัวหน่อย ๆ อย่างเบาก็แค่โอบบ่ากับจับมือ แต่ถ้าอยากได้เงินมากกว่านั้นก็ต้องยอมมากกว่านั้น ซึ่งอยู่ที่ตัวพนักงานเองว่าจะหาวิธีหลีกเลี่ยงมันยังไง
แน่นอนทั้งสโนว์กับนัชชาถึงกับหน้าเสีย ถ้าจะแค่โอบบ่ากับจับมือพอไหว แต่ถ้ามากกว่านั้นคงไม่กล้า ครั้นจะปฏิเสธแต่จำนวนเงินมันก็ล่อตาล่อใจสำหรับเงินจำนวนมากที่ต้องหามาใช้หนี้ ซึ่งมันคือเงินตั้งวันละพันห้าร้อยบาทเชียวนะ
โต๊ะวีไอพีที่เป็นโซฟานุ่มสีแดงเลือดนกโค้งเป็นรูปตัวยูตั้งอยู่บริเวณชั้นลอย สโนว์กับนัชชาได้รับหน้าที่ชงเหล้าโดยมีพี่เก๋กับพี่ใบชาเป็นพนักงานเก่าเข้ามาช่วยดูแลแขกรวมเป็นสี่ มีคนใส่เสื้อสูทท่าทางน่าเกรงขามแต่รูปร่างหล่อกร้าวใจราวกับมาเฟียในนิยายหลุดออกมานั่งอยู่ประมาณสี่คน
พี่เก๋กับพี่ใบชามองหน้ากันอย่างเลือกไม่ถูกว่าจะเข้าไปนั่งชงเหล้าให้ใครดี เพราะหล่อ ๆ กันทั้งนั้น ในขณะที่สโนว์กับนัชชายืนตัวแข็งทื่อ มองพี่เก๋ที่เลือกนั่งตักผู้ชายหล่อคนริมสุดที่ในขณะเขาเองก็รีบตวัดเอวพี่เก๋ไว้ทันที ส่วนพี่ใบชาเองก็เลือกนั่งกับผู้ชายฝั่งตรงหว่างขาผู้ชายตรงกันข้าม
ส่วนเธอกับนัชชาได้แต่มองหน้ากันขอเลือกที่จะยืนนิ่งชงเหล้าอย่างเดียวพอ
“สองคนนั้นมานั่งตรงนี่สิ” เสียงเข้มหนึ่งเรียกพร้อมกวักมือให้พวกเธอ ยิ่งทำให้ทั้งสองคนหันมามองหน้ากันอย่างไม่รู้จะทำยังไงดี
และจังหวะที่กระอักกระอ่วนนั้นเอง
“อ้าวเฮียเอริค เฮียเตชินมาแล้วเหรอ เชิญครับเชิญ”
คนในโต๊ะลุกพรึ่บขึ้นยืนเพื่อต้อนรับบุคคลที่กำลังเดินมาถึง
ส่วนสโนว์ที่กำลังคีบก้อนน้ำแข็งอยู่ถึงกับทำที่คีบน้ำแข็งหลุดจากมือ ภาพผู้ชายหน้าคุ้นๆ ที่เธอจำได้ว่าเขามีสถานะเป็นเจ้าหนี้ของเธอเดินเข้ามา เขาอยู่ในชุดสูทสีดำรูปร่างสูงราวกับนายแบบแถมยังมีใบหน้าหล่อจัดราวกับหลุดมาจากซีรีส์ ขนาบข้างไปด้วยผู้ชายหล่อมาก ๆ อีกคนด้วยท่าทางน่าเกรงขามทั้งคู่
คือจะไม่ให้น่าเกรงขามได้ไงก่อน ในเมื่อด้านหลังของผู้ชายหน้าหล่อทั้งสองคน มีคนหน้าโหดๆ เดินตามมาอีกนับสิบ ฉากนี้ราวกับมาเฟียในหนังประมาณนั้น
-ห๊า มะ หมอนั่นเป็นมาเฟียเหรอ ฉันเพิ่งด่าเขาเมื่อเย็น ฮือ…ฉันจะโดนเขาฆ่าไหมเนี่ย- สโนว์รีบยืนหันหลังขวับ ในขณะที่ทุกคนในโต๊ะตอนนี้ยังคงลุกขึ้นยืนโค้งคำนับเพื่อต้อนรับ
-ซวยละสิ หนีไปห้องน้ำก่อนดีกว่า-
