บทที่ 10 บทที่ 9 ลุงแดง
บทที่ 9 ลุงแดง
@เช้าวันต่อมา
"อื้อ..." ยูริเปล่งเสียงครางอื้อในลำคอเมื่อรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในยามเช้าตรู่ เธอบิดหายไปมาไล่ความเมื่อยล้าในร่างกาย แล้วหยัดกายลุกขึ้นนั่ง ใบหน้าจิ้มลิ้มสะบัดส่ายไปมาเรียกสติ
"...!!" เมื่อลืมตาขึ้นมาเต็มตาแล้วเธอก็ต้องตกใจเมื่อพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงนอน เธอจำได้ลางๆว่าเมื่อคืนนอนดิ้นแถมยังตวัดแขนขาไปทั่วที่นอน มือบางยกขึ้นมาบีบนวดขมับตัวเองเบาๆแล้วพ่นลมหายใจออก
ครืด~ ครืด~
เสียงมือถือที่วางอยู่โต๊ะหัวเตียงสั่นไหวทำลายความเงียบในห้อง เธอเอี้ยวตัวมาหยิบมือถือแล้วกดรับสายเมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์ของสายฟ้า
(ยู..วันนี้ฟ้าออกมาทำธุระกับป่าปี๊นะคะ ยูไปมหาลัยก่อนได้นะ แล้วเจอกันที่มหาลัยนะ) ทันทีที่สายฟ้าว่าจบเธอก็วางสายไปทันที
"เอาไงก็เอางั้นแหละ" เด็กสาวบอกเสียงหน่ายแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก้าวเท้ามาหยุดอยู่ตรงบานประตูห้องน้ำ หลายนาทีที่เธออาบน้ำและแต่งตัว เมื่อเสร็จเรียบร้อยแล้วยูริก็เดินออกมาจากห้องนอนเพื่อลงมาด้านล่าง
"แล้วจะไปไงเนี่ย?" เท้าเอวมองไปยังประตูรั้วแล้วก้าวเดินออกมาจากบ้านเพื่อนด้วยท่าทางทะมัดทะแมง เธอใช้ปากกัดยางรัดผมที่อยู่ข้อมือมารัดผมลวกๆ
"กว่าจะลงมาได้นะแม่คุณ!" เสียงทุ้มห้วนดังขึ้นทำให้ยูริต้องหันกลับมามอง ทัดเทพนั่งควบมอเตอร์ไซค์เวสป้าคันสีแดงเสยผมลวกๆรอเธออยู่หน้า เขารับปากเพื่อนไว้แล้วว่าจะไปส่งเธอที่มหาลัยเอง
ยูริมองเขาตาไม่กระพริบ เขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนกางเกงสแลคสีดำสวมรองเท้าผ้าใบสีขาว สะพายกระเป๋าข้างยี่ห้อดัง
"หน้าฉันมีอะไรติด?" ทัดเทพพูดขึ้นเมื่ออีกฝ่ายยังยืนนิ่งมองหน้าเขา ยูริสะบัดหน้าไปมาน้อยๆเรียกสติกลับมาก่อนจะหันหลังให้เขา
"ไปไหน! มาขึ้นรถ" เขาออกคำสั่งเสียงเรียบพลางหยิบหมวกกันน็อกสีดำขึ้นมาครอบศีรษะ "เร็วๆดิเดี๋ยวไปเรียนสายหรอก" เร่งเร้าอีกครั้งเมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่หือไม่อือ เขาสตาร์ทรถแล้วขับมาจอดข้างๆยูริแล้วเอื้อมมือมาจับข้อมือเธอไว้
"อย่าจับตัวหนูนะโรคจิต!" สะบัดมือออกจากการเกาะกุมอย่างไว แล้วเดินออกมา "ให้มันได้อย่างนี้สิวะ!" นายแพทย์หนุ่มส่ายหน้าไปมาอย่างเหนื่อยหน่ายก่อนจะก้าวลงจากรถแล้วก้าวยาวๆเดินตามเด็กสาว เพียงเขาก้าวเท้าสองก้าวก็เดินทันเธอแล้ว
"ไปขึ้นรถ!" ทัดเทพกดเสียงต่ำเชิงบังคับให้เธอไปขึ้นรถ ยูริทำหน้าลำบากใจก่อนจะชะเง้อมองรถเวสป้าคันสีแดงแล้วลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่
"ไปไม่ได้หรอกค่ะ รถคันนิดเดียวเอง"
"อย่าดูถูกลุงแดงนะ นี่เขาพาฉันจบแพทย์มาแล้วนะ" ชมเปาะอีกครั้งภาคภูมิใจเป็นที่สุด "มันชื่ออะไรนะคะ?" ยอมเดินตามเขามาง่ายๆ ราวกับถูกหลอกล่อด้วยสิ่งของ
ระหว่างที่เธอกำลังสนใจรถมอไซค์เวสป้าคันสีแดง ทัดเทพก็ก้าวเข้ามายืนตรงหน้าแล้วสวมหมวกกันน็อกให้เธอ
"ขึ้นมาดิ" ทัดเทพรับหน้าที่ขับ เขาตบเบาะรถเชื้อเชิญคนตัวเล็กอย่างเต็มใจ "มันนั่งได้เหรอคะ?" เด็กสาวทำหน้าลำบากใจใจพร้อมถกกระโปรงขึ้นเล็กน้อยแล้วก้าวซ้อนท้ายรถทัดเทพ
"ฉันไม่กัดเธอหรอก ขยับเข้ามาอีกก็ได้นะลุงแดงใจดี" ชายหนุ่มลอบยิ้มมุมปากเมื่อเห็นท่าทางเก้กังของเธอ ก่อนที่เขาจะคว้าแขนเรียวเล็กมาโอบเอวสอบไว้ซึ่งยูริก็ยอมกอดเอวสอบไม่ขัดขืนแต่อย่างใด
"มีเรียนกี่โมง?" เขาเอี้ยวหน้ากลับมาถามคนด้านหลัง
"เก้าโมงเช้าค่ะ"
"ทันอยู่ ช้าหน่อยนะแต่ถึงแน่นอน" เด็กสาวพยักหน้าตอบน้อยๆแล้วขยับตัวเล็กจนหน้าอกเธอแนบชิดกับแผ่นหลังเขา ด้วยความที่เบาะรถมันสั้นและไม่สามารถนั่งห่างกันได้
'เชี้ย!!เหมือนถูกภูเขาดันหลังยังไงยังงั้นเลย นี้มันสวรรค์ชัดๆ'
ทัดเทพคิดในใจพลางยิ้มกริ่มจนยูริรู้สึกประหลาดใจเมื่อจู่ๆเขาก็ยิ้มโดยไม่มีเรื่องให้ยิ้ม
"ลุง..สู้เขานะลุง สาวคนแรกที่ได้ซ้อนท้ายลุง อย่าทำฤทธิ์นะ..เสียหน้านะลุงแดง" ทัดเทพพึมพำเสียงเบาพลางปล่อยมือจากแฮนด์รถลูบหัวรถเบาๆ
หลังจากขับรถออกมา ทั้งสองก็อยู่ในความนิ่งและเงียบ ทัดเทพก็จดจ่ออยู่กับการมองทางข้างหน้า ส่วนอีกคนก็กำลังคิดว่าโดนเอาเปรียบหรือเปล่า
"พี่เทพดมเสื้อในหนูทำไม?"
เอี๊ยด!!
เขากำเบรกรถจนหัวแทบทิ่มไปด้านหน้าเมื่อจู่ๆคนด้านหลังก็ถามแบบนั้น 'นึกว่าลืมไปแล้วเสียอีก หมดกันที่จะพาสาวขับรถเล่น' นายแพทย์หนุ่มเอี้ยวตัวกลับมายิ้มแหยๆให้คนถาม จากนั้นก็ค่อยๆขับรถต่อ
"หรือว่า!!" ยูริดิ้นยุกยิกพยายามจะคลายอ้อมแขนออกจากเอวสอบ แต่ก็โดนมือหนากุมและออกแรงบีบไว้ "ฉันไม่ใช่โรคจิตก็แล้วกันน่า...ลืมๆไปได้แล้ว" ยูริลอบย่นจมูกเมื่อได้ฟังสิ่งที่ชายหนุ่มบอก
"มีเซเว่นก่อนถึงมหาลัย แวะให้หนูด้วย" ทัดเทพพยักหน้าตอบเบาๆ "อะไรทำให้เธอมั่นใจแทนตัวเอว่าหนู?" 'นั้นไงกูวกกลับมาเรื่อง18+อีกแล้ว' เขายกยิ้มอย่างร้ายกาจ
"ทำไมเหรอ หรือจะให้หนูแทนตัวเองว่ายู" เธอยื่นหน้ามาแล้วเกยคางไว้บนไหล่อย่างลืมตัว "แล้วแต่ แต่ฉันว่าทุกพื้นที่ในตัวเธอมันโตเกินกว่าจะแทนตัวเองว่าหนูแล้วนะ"
"อะไรนะคะ พี่เทพว่าอะไรนะเมื่อกี้ยูได้ยินแต่เสียงแตรรถ"
"ไม่มีอะไรหรอก เดี๋ยวแวะเซเว่นนะ" ยูริพยักหน้าตอบเขาเบาๆ แล้วมองไปยังจุดหมายข้างหน้า ทัดเทพขับรถเข้ามาจอดหน้าเซเว่นพร้อมกับก้าวลงจากรถตามยูริ
"หมวก!" เขาทักเธอเมื่อเห็นยูริสวมหมวกกันน็อกเข้าไปซื้อของ ชายหนุ่มเดินตามเธอมาติดๆ "เอาอันนี้ด้วย อันนี้ด้วยแล้วก็อันนี้" เวลาผ่านไปเกือบห้านาทีที่สองคนอยู่ในร้านสะดวกซื้อ
"สรุปยูให้พี่แวะเซเว่นให้เพราะยูอยากซื้อหรือพี่อยากซื้อกันแน่?" ทั้งสองพร้อมใจกันมองของในตะกร้าที่ดูเหมือนจะมีแต่ของทัดเทพสะส่วนมาก เด็กสาวยู่ปากเข้าหากันแล้วหิวตะกร้าไปวางบนเคาน์เตอร์เพื่อคิดเงิน
กึก!
"พี่เทพ!" ร้องลั่นเมื่อคนตัวโตปัดหน้ากากบังลมลงแรงๆจนเธอตกใจ เจ้าของการกระทำเมื่อสักครู่ทำลอยหน้าลอยตาไม่สะทกสะท้านอะไร
"คิดรวมกันเลยนะครับ"
"ไม่เอาจ่ายแยกดิ ของหนูแค่สองอย่างเอง"
"ไม่เป็นไรคิดรวมกันนั้นแหละ" ระหว่างที่ทั้งสองถกเถียงกัน พนักงานก็หยิบของขึ้นลงๆ อยู่แบบนั้นจนทั้งสองสรุปได้ว่าคิดเงินรวมกันหมด
"นี่ค่ะค่าของ" เธอยื่นเงินแบงก์ร้อยสองใบให้ชายหนุ่มและหยิบของตัวเองใส่กระเป๋าสะพาย "เอาไปหมดนั้นแหละ กินเยอะๆบำรุงร่างกาย" เขาดันมือเธอกลับเมื่อเธอยื่นถุงใส่ของพร้อมเงินให้เขา เด็กสาวสายืนนิ่งพร้อมชูของในมือขึ้นมาดู
"โห...เยอะไปไหนคะ พี่เทพเอาไปกินด้วยดิหนูคนเดียวไม่หมดหรอก" ว่าจบก็หยิบนมให้ชายหนุ่ม ซึ่งทัดเทพก็รับมันมาด้วยใบหน้ายิ้มกริ่ม
"เบื่อกินนมขวดแล้ว อยากลองดูดนมจากเต้าดูบ้างว่ะ" เขาพูดขึ้นลอยๆแล้วเปิดฝาขวดนมดื่ม โดยที่ไม่ได้หันมาสนใจสีหน้าของคนที่ยืนฟังเขาพูดเลย
กึก!
"อุ้ยเหรียญหล่น" ในจังหวะที่เธอกำลังหยิบของขึ้นมาดูเงินเหรียญที่พนักงานทอนให้ที่กำอยู่ในมือก็ร่วง เด็กสาวตามคว้าเหรียญห้าบาทที่กลิ้งมาตามทาง มือบางไล่ตะปบเหรียญจนสุดท้ายก็หยิบได้ ยูริยืดตัวขึ้นโชว์เหรียญห้าบาทแล้วหันมายิ้มแป้นให้ทัดเทพ
"ยูระวัง!!"
เอี๊ยด!!!!
"กรี๊ด!!!!"
