BAD MAFIA สแกนหัวใจนายหมอ

บทนำ

@โกดังร้างแถวชานเมือง

ครืด!!! กึก!

ภายในโกดังเก็บของร้างแทบชานเมือง กำลังเกิดเหตุการณ์ชุนละมุนคนร้ายจับเจ้าของโรงงานเป็นตัวประกัน

"ส้มกำลังหล่น ให้คนงานเข้าไปเก็บด้วยครับ" เสียงทุ้มต่ำดังเล็ดลอดออกมาจากวิทยุสื่อสาร ที่เปิดเสียงก่อนที่จะเข้าทำภารกิจสำคัญ

"คนงานพร้อมเข้าเก็บส้มครับ" เสียงทุ้มตอบกลับเมื่อสิ้นเสียงวิทยุแล้วเขาก็เสียบหูฟังเพื่อการสื่อสารและหันไปมองเพื่อนร่วมทีมเดียวกัน

"ภารกิจเก็บส้มครั้งนี้อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายของคุณถ้าทุกคนอยู่ในความประมาท ถอดป้ายชื่อออกมาเหมือนเดิมครับ" เสียงทุ้มสั่งการชัดเจนก่อนจะเก็บรวบรวมสร้อยป้ายชื่อของแต่ละบุคคลแล้วเก็บไว้ที่ถุงผ้า กำมะหยี่สีดำ

"จำเอาไว้ ว่าภารกิจที่ได้รับมอบหมายสำคัญกว่าชีวิตตัวเองเสมอ"

"ครับ/ครับ" ต่างคนต่างกระจายกำลังออกไปล้อมรอบเพื่อเข้าชิงตัวประกัน

"ระวังกันด้วยนะครับ อย่าให้เจ้าของโรงงานเป็นอันตราย"

"รับทราบครับ!" ประสานเสียงเข้มพร้อมกันก่อนทั้งหมดจะกระจายกำลังออกไปล้อมรอบเพื่อช่วยตัวประกัน

"เฮีย! หน้าแหกเย็บฟรีหรือเสียเงิน" ชายฉกรรจ์ในชุดปฏิบัติการคนหนึ่งเอ่ยถามผู้ซึ่งเป็นหัวหน้าทีมอย่างเย้าหยอก

"เย็บฟรีไม่มียาชาและยาสลบ" เขาตอบกลับทีเล่นทีจริงเหมือนกัน ภายใต้ผ้าปิดปากเขากลับยกยิ้มร้ายกาจ แววตาฉายแววดุดันมองคนถาม

"ถ้าผมหลงทางผู้กองสัญญาไหมว่าจะไปรับผม?"

"แน่นอนกูจะไป" เขาตอบเสียงเข้ม ก่อนจะชี้นิ้วไปที่หกนาทีหรือขวามือก่อนที่ทั้งสองจะแยกกันไปคนละทาง "เดี๋ยวผมนำเองครับ" สามคนที่นั่งอยู่ด้วยกันพร้อมใจกันพยักหน้า

"ระวังตัวด้วยไอ้ห่า! อย่าเล่นนะมึง" เสียงเข้มบอกเตือนด้วยความเป็นห่วง คนถูกเตือนหันมาขยิบตาให้จากนั้นเขาก็หันหน้าไป

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงปืนดังก้องพร้อมๆกับเสียงเข้มที่เรียกชื่อคนที่กำลังล้มพับลงไปกับพื้นสุดเสียง กระสุนเจาะทะลุลำคอหนาทำให้เลือดสีสดสาดกระเซ็นออกไปวงกว้างทันที

"ไอ้เติร์ด!!!~"

@6เดือนต่อมา

"ว้าว...ดูสิว่าใครมาเอ่ย~" สายฟ้าเย้าหยอกเพื่อนเสียงใสเมื่อเห็นยูริที่กำลังเดินนวยนาดเข้ามาหาเธอ เด็กสาวในชุดนักศึกษาถูกระเบียบ ใบหน้าจิ้มลิ้มยิ้มแย้มสดใสเหมือนแววตาเธอ

"รอนานยังเนี่ย?"

"ไม่นานเท่าไหร่เลย...ป่าปี๊มาส่งแล้วเขาก็รีบกลับไปทำงาน"

"พี่ๆเขาจบกันแล้วก็ดูเหงาๆเนอะ ถ้าพี่นัทยังไม่จบฉันว่าเขาต้องมาเฝ้าแกแน่ๆเลย"

"อยากจะมาเฝ้าฉันจะแย่ แต่เดี๋ยวนี้ป่าปี๊เขามีธุรกิจเป็นของตัวเองเลยโหมงามหนักทุกวัน" สายฟ้าพูดเสียงเศร้าๆ ก่อนที่เธอจะถอนหายใจหนักๆแล้วจับมือยูริเดินเข้าไปใต้ถุนอาคารเรียน

"เมื่อวานรับน้อง พี่ๆเขาไม่กล้าวุ่นวายกับแกเลยอ่ะสายฟ้า เห็นแต่ตามเอาอกเอาใจแก"

"ก็เพราะพี่ยุกับป่าปี๊นั้นแหละที่มาสั่งอะไรไว้ก็ไม่รู้ พวกพี่ๆเขาเลยเป็นแบบนี้" ก้มหน้าเดินคอตกเข้ามานั่งที่โต๊ะหินอ่อนใต้ถุนอาคารก่อนจะหยิบมือถือเครื่องหรูขึ้นมาเขี่ยเล่น

"ยู~" สายฟ้ายกมือถือขึ้นมาให้เพื่อนดู และภาพบุคคลที่ปรากฏอยู่ในจอก็ยิ่งทำให้ยูริรู้สึกเขินอาย หัวใจดวงน้อยเต้นแรงแทบไม่เป็นจังหวะ ให้ตายสิเป็นแบบนี้ทุกทีสินะ

"สะ..สายฟ้าเอาให้เราดูทำไม ระ..เราไม่เห็นว่าพี่เขาจะมีอะไรเลยนะ"

"ฮ่าๆ...อยากเห็นคนแถวนี้เสียอาการเฉยๆ และก็ได้เห็นแล้ว" สายฟ้าแกล้งยื่นมือถือเข้ามาใกล้ๆใบหน้าจิ้มลิ้มของเพื่อน จนยูริต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อภาพของนายแพทย์หนุ่มอยู่ใกล้ใบหน้าเธอแค่ไม่กี่สิบเซนติเมตร

และเขาก็ทำให้เธอเสียอาการจนได้สินะ เพียงแค่เห็นรูปก็ยังเขินอายเขาได้ขนาดนี้ และแน่นอนว่าเขาคือคนที่เธอ 'แอบรัก' และเขาคือ 'หมอทัดเทพ'