บทที่ 11 บทที่ 10 ไม่ปล่อยให้ห่างตัว
บทที่ 10 ไม่ปล่อยให้ห่างตัว
ทัดเทพทิ้งขวดนมที่กำลังดื่มแล้วปรี่เข้ามารับตัวยูริไว้ทันที มือหนาไถไปกับพื้นฟุตปาธหยาบๆเมื่อเขาใช้ฝ่ามือประคองศีรษะยูริเอาไว้ไม่ให้กระแทกพื้น
"เจ็บตรงไหนไหม?" เขาจับคนตัวเล็กตรวจดูบาดแผลบนร่างกายจนถ้วนทั่ว เมื่อไม่มีตรงไหนผิดปกติเขาก็โล่งใจ แต่กับยูริเธอนั่งเงียบเนื้อตัวสั่นเทิ้มเล็กน้อย หน้าเริ่มถอดสีด้วยความตกใจ
"ขับรถภาษาอะไรของมึง นี่มันทางเท้าถนนอยู่ทางโน้น!" เดือดดาลลุกขึ้นมากระชากคอเสื้อคนขับมอเตอร์ไซค์อย่างแรงจนกระดุมเสื้อเขาหลุดกระเด็นออกไปคนละทาง
"แล้วทำไมไม่ดูรถเองวะ!" เขาตอบกลับ แต่เหมือนยิ่งทำให้อารมณ์ของหมอหนุ่มเดือดขึ้นอีก "ก็นี่มันทางเท้า ป้ายก็บอกอยู่หรือมึงอยากไปนอนเล่นในห้องขังสักคืนเอาไหม!" ขู่เสียงเข้มพร้อมกับหันมามองยูริ
ทัดเทพผลักอกของชายหนุ่มแรงๆ แล้วหมุนกลับมาหายูริแล้วพยุงตัวเธอลุกขึ้น ท่อนแขนแกร่งกอดรัดศีรษะทุยเล็กเข้ามากอดแนบอก
"ขอโทษเมียคุณด้วยแล้วกัน" พ่นคำขอโทษส่งๆ ไม่ได้ใส่ใจนัก
"มะ..เมีย! เออ!!ขอโทษเธอดีๆดิ มึงอยากปากแหกหรืออยากหัวแบะ" 'เมียเลยเหรอ กูยังไม่ได้กระแทกเลย!!' ชายหนุ่มยกมือไหว้ขอโทษแล้วขับรถออกไปทันที
"เป็นอะไรไหม?" ยูริเบิกตากว้าง เสียงหอบหายใจแรงเริ่มถี่ขึ้น คอตีบตันเหมือนจะหายใจไม่ออก ทัดเทพรีบเปิดกระเป๋าหาขวดยาเล็กๆ เมื่อเจอแล้วเขาก็เปิดแล้วหยิบยาออกมาป้อนใส่ปากเธอ จากนั้นก็กอดเธอไว้แล้วพาเธอมานั่งพักที่เก้าอี้หน้าร้านสะดวกซื้อ
"ยะ..อย่าไปนะ" มือบางคว้าฝ่ามือหนาไว้ในตอนที่เขาจะลุกขึ้น ทัดเทพจะเข้าไปซื้อน้ำดื่มมาให้เธอ แต่เขากลับต้องนั่งลงเหมือนเดิมพร้อมกับใช้แขนแกร่งโอบไหล่มนไว้
"เธอนี้มันยังไง..ปล่อยให้เดินก็จะล้ม ปล่อยให้ห่างตัวแค่ไม่กี่นาทีก็เกิดอุบัติเหตุจนได้"
"..." นั่งก้มหน้าตัวสั่นเทิ้ม
"สงสัยฉันคงปล่อยเธอห่างตัวไม่ได้แล้วล่ะ" ว่าจบก็กอดเธอไว้แน่น ใบหน้าจิ้มลิ้มแนบซบกับอกแกร่ง เขาให้ความรู้สึกแปลกใหม่สำหรับเธอ หัวใจดวงน้อยเริ่มมีบางสิ่งบางอย่างคลืบคลานเข้ามา
"พี่เทพจะ..เจ็บไหม" นานหลายนาทีที่เธอนิ่งและเงียบไป สายตาเหลือบเห็นแผลถลอกที่หลังมือชายหนุ่ม แต่คำตอบที่เขาตอบมากลับทำให้น้ำตาเริ่มเอ่อคลอเบ้า
"ไม่เจ็บเลย ฉันไม่เป็นอะไร" เมื่อได้ฟังแบบนั้นน้ำตาที่กลั้นไว้ก็ไหลรินออกมาจากขอบตาร้อนผ่าว เธอโผเข้ากอดเขาไว้แน่น มือบางสั่นเทาบีบมือเขาไว้แน่น
"เฮ้ย! ร้องไห้ทำไม ฉันไม่เป็นไรจริงๆ" หัวใจแกร่งสั่นไหวเมื่อได้ยินเสียงสะอื้นไห้ดังเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากอวบอิ่ม
"อึก..ฮือ...โกหกทำไมว่าไม่เป็นไร" เธอเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขา ซึ่งทัดเทพก็กำลังมองเธอ "หึหึ ขี้แยว่ะ" เขายกมือขึ้นมายีผมเธอเบาๆด้วยความเอ็นดู ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง
"ไปเรียนไหวไหมเนี่ย?"
"วะ..ไหวค่ะ" เธอตอบเขาเสียงเครือ ร่างบอบบางหยัดกายลุกขึ้น เดินมายืนเคียงข้างเขา "ไหวแน่นะ?" ทัดเทพถามอีกครั้ง เด็กสาวพยักหน้าตอบน้อยๆแล้วขยับสายกระเป๋าสะพายจากนั้นก็เดินมารอเขาที่รถ
"ฉันว่าเราขับรถคันใหม่ไปดีกว่า เดี๋ยวให้ลุงแดงพักก่อน รอแป๊บนะ" ว่าแล้วเขาก็ต่อสายไปหาใครบางคน เมื่อคุยธุระเสร็จแล้วก็พายูริกลับมานั่งรอที่เก้าอี้หน้าร้านสะดวกซื้อเหมือนเดิม
เด็กสาวมองเขาตาแป๋ว ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นเมื่อทัดเทพหันมา "ทำไมต้องแอบมอง?" ยูริก้มหน้างุดหลบซ่อนแววตาไว้ ก่อนใบหน้าจิ้มลิ้มจะเงยขึ้นมาเมื่อถูกนิ้วชี้เรียวยาวเชยคางมนขึ้นเล็กน้อย
"รู้ไหมว่าแววตาของคนมันไม่สามารถโกหกอะไรได้" เด็กสาวเม้มปากแน่นจนห่อเลือดเมื่อได้ฟังแบบนั้น พร้อมกันนั้นก็เสมองไปทางอื่น
'แม่งปากน่าจูบฉิบหาย! ถ้าไม่ติดว่าอยู่กลางแจ้งคนพลุกพล่านแบบนี้จับจูบไปแล้ว ยังจะมาทำตาแป๋วมองอีก!! โว้ยยยเลิกทำให้ฉันคิดเลยเถิดไปไกลเสียทีได้ไหมวะ!'
"พี่เทพ..พี่เทพคะ" ยูริเรียกเขาเสียงเบาหวิวเมื่อเห็นอีกฝ่ายเอาแต่มองหน้าเธอแล้วก็เงียบนิ่งไป
"ว่า..จะ..จูบ จูบ! เฮ้ย!!ไม่ใช่ๆ" รีบดึงสติกลับมาแล้วรีบแก้ต่างไปน้ำขุ่นๆเมื่อเผลอปากพูดตามความคิด แต่คนตัวเล็กกลับคลี่ยิ้มบางๆให้กับท่าทางเต๋อๆของเขา
"...?" หันมามองคนตัวเล็กตาเป็นประกายเมื่อยูริใช้นิ้วชี้เรียวยาวแตะที่ริมฝีปากหนาอมชมพูเขาเบาๆ
'โว้ยย!! ยัยเด็กนี่อันตรายจริงๆ'
"รถมาพอดีเลย" ยูริหันขวับไปมองตามสายตาของหมอหนุ่ม เธอต้องเบิกตากว้างเมื่อรถสปอร์ตคันหรูขับเข้ามาจอดเทียบฟุตปาธ ก่อนจะหันมาขมวดคิ้วเป็นคำถาม
"ขับลุงแดงกลับบ้านด้วยนะพี่หมาย แล้ว..." เขากระซิบสั่งอะไรบางอย่างที่ไม่ให้คนตัวเล็กที่กำลังมองอยู่ได้ยินด้วย เมื่อเสร็จแล้วก็ตบบ่าแกร่งของชายหนุ่มคนที่ขับรถสปอร์ตหรูมาให้เขาเบาๆ
"เดี๋ยวเล่าให้ฟัง ขึ้นรถก่อน" สีหน้าเธอดูไม่ค่อยออกเลยว่ามีคำถามเต็มหน้า เขาพยายามพาเธอมาขึ้นรถแต่ยูริก็ดื้อดึงจะไม่ยอมขึ้นรถตามเขาไปจนเขาตัดสินใจตวัดตัวเธอขึ้นพาดบ่าแล้วพาเดินมาที่รถ จากนั้นก็วางเธอลงบนเบาะรถพร้อมยืนขวางไว้เมื่อเธอตั้งท่าจะก้าวลงจากรถ
"นั่ง!" กดเสียงต่ำออกคำสั่งกลายๆ แววตาจริงจังของเขาทำให้ยูริย่นจมูกใส่แล้วยอมนั่งนิ่งๆ ทัดเทพเดินอ้อมมาขึ้นรถฝั่งคนขับ เขาปิดประตูเสียงดังจนคนตัวเล็กสะดุ้งเฮือก
"อ๊ะ!!" อุทานออกมาอีกครั้งเมื่อชายหนุ่มเอี้ยวตัวมาทาบทับกลางตัวเธอจนหน้าอกใหญ่สัมผัสกับอกแกร่งกำยำ ทัดเทพดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาดให้เธอเสร็จสรรพแล้วขับรถออกมาทันที
'เขาเป็นผู้ชายแบบไหนกันแน่ บทจะเล่นก็ดูไม่ออกเลยว่านิสัยที่แท้จริง ตัวตนที่แท้จริงเป็นยังไง บทจะจริงจังก็น่ากลัวไปหมด และตอนฉันสับสนกับการกระทำของเขา...ผู้ชายคนนี้ไม่ธรรมดาเลย'
ยูริมองเสี้ยวหน้าคมคายอย่างครุ่นคิด หากแต่แววตากลับประกายเมื่อมองเขา
"แน่ใจนะว่าเรียนรู้เรื่อง?" เขาถามเธอในขณะที่สายตายังคงจ้องมองทางด้านหน้า ยูริพยักหน้าตอบเบาๆ มือบางกำชายกระโปรงแน่น
"บอกฉันได้ไหมว่าทำไมต้องกินยาในขวดนั้น?"
"..."
"โอเคๆ ไม่บอกก็ไม่เป็นไร ขอโทษที่ถาม" เมื่อเห็นสีหน้าเริ่มไม่ดีเขาก็จะอยากเซ้าซี้อะไรมาก รอวันที่เธอพร้อมจะบอกเขาเองดีกว่า
@มหาลัย
รถหรูขับมาจอดหน้าคณะที่เธอเรียน เขาก็เปิดประตูเดินอ้อมมาฝั่งที่นั่งข้างคนขับ แล้วเปิดประตูรถให้เธอ
"ตั้งใจเรียนล่ะ ไม่ต้องคิดอะไรแล้ว" เขารับรู้ได้ว่าเธอยังคงมีความหวาดกลัวอยู่ มือหนายกขึ้นมาลูบผมเธอเบาๆมอบสัมผัสอ่อนโยนปนเป็นห่วงผ่านฝ่ามือหนา
"ขอบคุณนะคะ..."
"ฉันไม่อยู่ ระหว่างวันก็ดูแลตัวเองด้วยล่ะ"
"ค่ะ~"
ทัดเทพยืนกอดอกพิงรถยนต์หรูมองตามหลังยูริจนเธอเดินเข้าไปใต้ถุนอาคารเรียนแล้วเขาจึงค่อยเดินอ้อมมาขึ้นรถฝั่งคนขับ แล้วขับรถออกมาทันที ระหว่างทางก็โทรบอกสายฟ้าด้วยเพื่อให้เธอดูแลเพื่อนรักต่อ
