บทที่ 5 บทที่ 4 ห้องเดียวกัน
บทที่ 4 ห้องเดียวกัน
@คลินิกหมอเทพ 14:00PM
นายแพทย์หนุ่มเพิ่งเดินออกมาจากห้องตรวจหลังจากเข้ามาทำงานวันนี้วันแรกในรอบหนึ่งเดือนหลังจากที่เขาหายไปทำงาน
"อา!! ลืมไปเลยนะเนี่ย" ทัดเทพจิปากอย่างหงุดหงิดเมื่อนึกถึงบาดแผลที่ต้นแขน เขารีบถอดเสื้อกาวน์ออก จากนั้นก็ถอดเสื้อเชิ้ตสีกรมออกเป็นปราการต่อมา เสียงพ่นลมหายใจออกเบาๆเมื่อเห็นบาดแผลที่เริ่มอักเสบแดงช้ำ
"เอ่อผู้ช่วยครับ ช่วยมาเย็บแผลให้ผมหน่อย" ทัดเทพเดินออกมาขอความช่วยเหลือจากผู้ช่วยที่เขาจ้างมาทำงานด้วยที่คลินิก เขาเดินมานั่งบนเตียงสำหรับตรวจคนไข้พร้อมกับหยิบมือถือขึ้นมาเขี่ยเล่นฆ่าเวลา
"หมอมีแผลอีกแล้วนะคะ คราวนี้อรขอเดาว่าเป็นแผลที่โดนมีดแน่ๆ" ผู้ช่วยสาวพูดขึ้นหลังจากเธอใช้สายตาประเมินบาดแผลชายหนุ่ม ทัดเทพยกยิ้มมุมปากน้อยๆแล้วเล่นมือถือต่อ
"เจ็บไหมคะ" เธอถามเขาเมื่อลงเข็มเริ่มเย็บแผลแล้ว แต่ก็ไร้คำตอบจากทัดเทพ เขายังคงนั่งนิ่งไม่ได้สะทกสะท้านหรือทำหน้าเหยเกเพราะเจ็บเลย
หลายนาทีผ่านไปผู้ช่วยก็เย็บแผลเสร็จ เธอใช้ผ้าก๊อซพันรอบต้นแขนเขาไว้พร้อมกับใช้กิ๊บสำหรับยึดผ้าก๊อซยึดเกาะเมื่อพันผ้าเสร็จ
"หมอจะให้อรจัดยาให้ไหมคะ?" ผู้ช่วยสาวถามอีกครั้งหลังจากที่เธอทำแผลให้เขาเสร็จเรียบร้อย ทัดเทพหันมามองบาดแผลตัวเองเพียงนิดแล้วพยักหน้าตอบรับคำถามของผู้ช่วยสาว เขาเดินมาหย่อนตัวนั่งลงบนเก้าอี้ตัวใหญ่ที่โต๊ะสำหรับแพทย์
"ช่วยเอายาใส่ไว้ในกระเป๋าทำงานผมเลยนะครับคุณอร เดี๋ยวผมลืมอีก" ชายหนุ่มบอกด้วยน้ำเสียงสุภาพทั้งที่สายตาเขากำลังจ้องมองหน้าจอมือถืออยู่ ผู้ช่วยสาวก้มศีรษะให้เขาน้อยๆแล้วเปิดประตูออกไปจากห้องตรวจ
"เฮ้อ~" ทัดเทพถอนหายใจหนักๆแล้วหลับตาลงพักสายตาสักพัก ทว่าเสียงมือถือกลับทำให้เขาต้องลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง
"คิดถึงกูเหรอ?" เขาถามคนที่โทรมาเสียงอ่อนเชิงกวนๆ
(ไอ้หมอเวร!! มึงหายหัวไปไหนมาไอ้เวร!) มนัสรัวคำหยาบมาจนทัดเทพต้องยกมือถือออกห่างหู เขาแค่นหัวเราะเบาๆแล้วตอบกลับเสียงหน่าย
"ก็กูไปทำงานนี่หว่า ใครเขาจะว่างเหมือนมึง เดี๋ยวได้ข่าวว่าธุรกิจรุ่งนี่หว่า"
(เออ! มึงไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลยไอ้หมอเวร ตอนเย็นกูต้องเห็นมึงอยู่บ้านกู)
"กูมีธุระ อาจไม่ได้ไป" เขาปฏิเสธกลายๆ
(ไม่ได้นะ มึงต้องมาเพราะวันนี้กูจัดปาร์ตี้เล็กฉลองกับยอดขายรถสักหน่อย มึงต้องมาแค่นี้!) มนัสพูดอย่างออกคำสั่งกลายๆ เมื่อเขาพูดจบตัดสายไปทันที ทำให้ทัดเทพได้แต่ส่ายหน้าไปมาอย่างยิ้มๆให้กับความเกรี้ยวกราดของเพื่อน
"ห่างหายจากปาร์ตี้นานเหมือนกันนี่หว่า...จัดสักวันคงไม่เป็นไร" เขาพึมพำเสียงเบาแล้วรีบเคลียร์เอกสารให้เสร็จ จากนั้นก็เดินออกมาสั่งงานผู้ช่วยไว้
"วันนี้ขับลุงแดงมา จะถึงบ้านไอ้นัทไหมวะเนี่ย!" ทัดเทพเท้าเอวมองมอเตอร์ไซค์เวสป้าคันสีแดงที่จอดอยู่หน้าคลินิกเขาด้วยสีหน้าเป็นกังวลน้อยๆ วันนี้กะไว้แล้วว่าจะมาเปิดคลินิกพอปิดแล้วก็กลับห้องพักผ่อน ไหงใจไปอยู่บ้านเพื่อนแล้วก็ไม่รู้
"เอาวะ ช้าหน่อยแต่ถึงแน่นอน" เขายกยิ้มมุมปากแล้วเดินกลับเข้ามาหยิบกระเป๋าสะพายข้างพร้อมกับหมวกกันน็อกคู่ใจ "ลุงแดงมึงอย่างอแงกลางทางนะเว้ย เดี๋ยวอดไปดื่มกับเพื่อน" เขาลูบหัวรถเบาๆจากนั้นก็สตาร์ทแล้วขับออกไปช้าๆ
@บ้านยูริ
เสียงรถยนต์ขับมาจอดหน้าบ้านเธอ ทำให้ยูริที่กำลังนั่งเล่นอยู่ที่สวนหน้าบ้านต้องเดินมาดู และไม่ใช่ใครที่ไหน สายฟ้ายิ้มจนแก้มปริเมื่อเห็นเพื่อนรักเดินมาหาเธอ
"ยู~" เธอสวมกอดยูริไว้หลวมๆเมื่อเข้ามาในบ้านแล้ว ซึ่งยูริก็กอดเพื่อนกลับเหมือนกัน "ไปนอนบ้านเราสักคืนนะ พรุ่งนี้เรามีเรียนตอนเช้า เดี๋ยวไปเรียนพร้อมกัน" ยูริทำหน้าลำบากใจแล้วหันมองบานประตูบ้าน
"เราโทรบอกคุณพ่อแล้วว่าจะมารับยูไปด้วย และคุณพ่อก็โอเคแล้วจ้ะ" สายฟ้ายิ้มแป้นแล้วจับมือยูริพาเธอเดินมาขึ้นรถ "เดี๋ยว! งั้นรอแป๊บนะฉันไปเอาชุดนักศึกษาแป๊บ" ว่าจบก็วิ่งเข้ามาในบ้านเพื่อเก็บของที่ต้องใช้ในวันพรุ่งนี้ใส่กระเป๋าเป้ จากนั้นก็วิ่งกลับมาหาเพื่อนรักที่ยืนเตะลมเตะอากาศรออยู่ข้างรถสปอร์ตหรู
"เย้! ไปกัน.." เธอรีบเปิดประตูรถให้เพื่อนด้วยสีหน้ายิ้มระรื่นดีใจ แล้วเธอก็ทำหน้าที่ขับรถต่อ
@บ้านริมน้ำ
บรึ้นนนน~
เสียงรถสปอร์ตหรูของพายุขับเข้ามาจอดเป็นคันแรก และตามมาด้วยรถยนต์หรูของมนัสที่ขับมาจอดข้างๆกับรถพายุ และสุดท้าย..
แก๊ก...... แก๊ก.....
เสียงท่อรถเวสป้าคันสีแดงที่ขับเข้ามาจอดตามเพื่อน ทั้งพายุและมนัสต่างก็หันหน้ามามองพร้อมเพรียงกัน เมื่อเห็นว่าเป็นเพื่อนรักต่างคนก็ต่างส่ายหน้าไปมาอย่างเหนื่อยหน่ายใจ
"นี่มึงยังเก็บลุงแดงไว้อีกเหรอวะเนี่ย" พายุคือเจ้าของคำถามนั้น เขาเดินอ้อมรถยนต์หรูมาเท้าเอวมองรถมอเตอร์ไซค์เวสป้าที่ทัดเทพขับมา
"จะทิ้งได้ไงวะ สมัยกูเรียนแพทย์ปีสองกูขับไปเรียนทุกวัน ไม่ได้ลุงเขากูไม่จบแน่" นายแพทย์หนุ่มชมเปาะ พลางลูบไล้ฝ่ามือบนเบาะหนังชั้นดีที่เขาเพิ่งจะเปลี่ยนมาใหม่
"ไอ้หมอเวร! มึงหายหัวไปไหนมาวะ?" มนัสเดินเข้ามายืนข้างพายุ เขายกศอกขึ้นมาค้ำไหล่พายุพลางใช้สายตามองรถมอเตอร์ไซค์
"ทำงาน มึงไม่ต้องเสือกหรอก" เมื่อรู้ว่าเพื่อนขี้สงสัยอย่างมนัสจะถามต่อเขาเลยดักทางไว้ด้วยคำหยาบ ก่อนจะถือวิสาสะเดินอาดๆนำเพื่อนทั้งสองเข้าไปในบ้าน
"กูขอใช้ห้องน้ำหน่อยดิ อยากอาบน้ำว่ะเหม็นแต่แอลกอฮอล์ล้างแผล"
"ขึ้นไปใช้ห้องน้ำในห้องนอนรับแขกก็ได้ อยู่ชั้นสองห้องขวาสุด" ทัดเทพทำท่าตะเบะแล้วเลิกคิ้วให้เพื่อน เขาหันหลังให้มนัสและพายุเดินขึ้นมาชั้นสองบ้านมนัส
"ไอ้ยุ! มึงเอาอะไรคาดผม?" มนัสถามเพื่อนรักด้วยความสงสัย "ผ้าอ้อมลูก กูติดกลิ่นภารันว่ะ นี่ก็อยู่ได้ไม่นานนะ ต้องพาลูกเข้านอน"
"อือ...กูเข้าใจนะเพื่อน" เขาตบบ่าพายุเบาๆพร้อมกับจิปากแล้วเดินไปยังสระว่ายน้ำเพื่อเตรียมของต่อ
@หลายนาทีต่อมา
"ถึงแล้ว...เอ้านี่" ทันทีที่ขับรถเข้ามาจอดในโรงจอดรถ สายฟ้าก็หยิบถุงกระดาษสีขาวให้ยูริทันที เธอรับมันมาด้วยความงงๆ ก่อนจะเปิดดู "ชุดว่ายน้ำ?" เธอถามเพื่อนเสียงอ่อนเมื่อเห็นชุดว่ายน้ำสีขาวตัวจิ๋ว
"เอาน่า..ยูไม่ต้องอายหรอก เราก็จะใส่เหมือนกันนะ" เธอบีบมือยูริแน่นแล้วเปิดประตูลงจากรถ แล้วเดินมาจับมือยูริพาเธอเข้ามาในบ้าน
"พี่ยุกับป่าปี๊มากันแล้วโน้น..." บุ้ยปากไปทางสระว่ายน้ำเมื่อเห็นพายุกับมนัสกำลังง่วนอยู่กับการปิ้งย่าง ยูริยกมือไหว้ทั้งสองเมื่อพวกเขาหันมา
"แกขึ้นไปเปลี่ยนชุดในที่ห้องก่อนไหม?" สายฟ้าถามเสียงใส
"อือ...ก็ได้ๆ" ยูริยิ้มหวานให้เพื่อน
"แกเดินขึ้นไปบนชั้นสองนะ แล้วก็เลี้ยวขวาห้องริมสุดเลยนะ และคืนนี้แกต้องนอนห้องนั้นด้วยเอากระเป๋าเก็บที่ห้องเลย"
"จ้ะแม่คนเจ้าแผนการ...เดี๋ยวมานะฟ้า" สายฟ้ายิ้มร่าแล้วรีบเปิดประตูไปหาคู่หมั้นหนุ่มและพี่ชายที่กำลังมองมาที่เธอ
"ป่าปี๊..." สายฟ้ากระโดดกอดเขาไว้จนมนัสเสียการทรงตัวเซเล็กน้อย "แหม...พี่ก็ยืนอยู่นี่ไม่เห็นทักทายพี่เลยนะยัยแสบ" เด็กสาวยู่ปากเข้าหากันจากนั้นก็เดินมากอดพายุไว้
"พี่ยุมาได้ไงเนี่ย...ทำไมเอาผ้าอ้อมภารันคาดผมแบบนั้นล่ะ?" พายุลอบถอนหายใจเบาๆ
"เลิกสนใจผ้าอ้อมเถอะน่า!! ว่าแต่เราเถอะ" สายฟ้าเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "เอ่อเฮียลืมบอกว่าไอ้หมอเวรมาด้วยนะ" สายฟ้าทำหน้ามุ่ยเมื่อมนัสเผลอเรียกทัดเทพด้วยคำหยาบ
"พี่หมอสุดหล่อ~"
"มึงดูเอานะไอ้ยุ น้องมึงอ่ะ" มนัสทำหน้าระอาใส่สายฟ้าพร้อมกับส่ายหน้าเบาๆเมื่อเธอยังยิ้มร่าชอบใจ
"แล้วพี่หมอไปไหนคะ ไม่เห็นพี่หมอเลย?" หันซ้ายหันขวามองหาร่างสูงใหญ่ของทัดเทพ
"มันไปอาบน้ำอยู่ บ่นว่าตัวมีแต่กลิ่นแอลกอฮอล์ล้างแผล"
"ห้องไหนคะ?" สายฟ้ากอดอกเอียงคอถาม
"ห้องรับรองแขกบ้านเราไงดื้อ"
"ห้องไหน?" เริ่มหูผึ่งตาโต
"ห้องขวามือริมสุดเลย"
"ป่าปี๊!! ซวยแล้ว!!"
"ซวยอะไร?" มนัสกระดกเบียร์ลงคออึกใหญ่เมื่อเห็นหน้าตกใจของแฟนสายเกินเหตุ "ก็ซวยที่หนูให้เพื่อนไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องนั้นไง!!"
"อึก!" มนัสกลืนเบียร์เย็นๆที่เพิ่งกระดกเข้าปากลงคออึกใหญ่จนเกิดเสียง แต่พายุยกยิ้มมุมปากอย่างรู้ทันก่อนจะรั้งแขนมนัสไว้เมื่อเห็นเขากำลังจะเดินออกไป
"นึกอะไรสนุกๆออกแล้วสิ..." พายุยกยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจ และมนัสเองก็ยิ้มตามเขา
"เฮียกับป่าปี๊รวมตัวกันเมื่อไหร่มีเรื่องชั่วร้ายเกิดขึ้นแน่ๆเลยค่ะ" สายฟ้ากอดอกมองทั้งมองด้วยความเหนื่อยหน่าย
