บทที่ 6 บทที่ 5 จับนม
บทที่ 5 จับนม
กึก!
เด็กสาวทำหน้างงเล็กน้อยเมื่อประตูห้องนอนไม่ได้ล็อค เธอขมวดคิ้วยุ่งแต่ก็แทรกตัวเข้ามาในห้องนอน สองเท้าย่องเข้ามา สายตาสอดส่องมองความเรียบร้อยภายในห้อง เมื่อตรวจจนถ้วนทั่วแล้วนั้นเธอก็เดินมาที่เตียงนอน
ยูริทิ้งกระเป๋าเสื้อผ้าลงบนเตียง จากนั้นก็เดินนวยนาดมายืนมองตัวเองหน้ากระจก มือบางกำหมัดแน่นยกขึ้นมาทาบตรงตำแหน่งหัวใจแล้วพ่นลมหายใจออกเพื่อระบายความอึดอัดในใจ
"แกจะให้ฉันใส่ชุดแบบนี้จริงๆเหรอเนี่ย.." หยิบชุดว่ายน้ำตัวจิ๋วขึ้นมาดูพลางเบ้ปากนึกภาพไม่ออกว่าจะออกมายังไง ยูริเริ่มปลดเปลื้องอาภรณ์ออกช้าๆ สายตาก็เสมองไปที่ระเบียงห้องมองผ่านกระจกประตูเลื่อนใสๆที่มองเห็นวิวแม่น้ำเจ้าพระยาได้ชัดเจน
"น่าอยู่จัง" เธอพึมพำเสียงอ่อนแล้วถอดเสื้อและกางเกงยีนส์ขาสั้นออกเหลือเพียงบราเซียร์และกางเกงชั้นในตัวบางปกปิดของสงวน เด็กสาวเดินนวยนาดมาหยิบผ้าขนหนูที่อยู่ในตู้เสื้อผ้า จากนั้นก็นำมาห่อตัวแล้วปลดเปลื้องอาภรณ์ที่เหลือออกจนหมด จากนั้นก็โยนทั้งบราเซียร์และกางเกงชั้นในไว้บนกระเป๋าเสื้อผ้าตัวเอง
ยูริกระซับปมผ้าขนหนูแล้วก้าวเข้ามายืนอยู่หน้าห้องน้ำ เธอจับปมผ้าขนหนูคลายออกด้วยสองมือเพื่อที่จะผูกใหม่
แกรก
"...!!!" / "..."
ทัดเทพเปิดประตูห้องน้ำออกมา ร่างกายเขามีเพียงเสื้อคลุมอาบน้ำปกปิดร่างกำยำเปลือยเปล่าเอาไว้ เขามองเด็กสาวตรงหน้าด้วยสายตาเรียบนิ่งและหยุดสายตาไว้ที่หน้าอกที่ใหญ่เกินขนาดก่อนสายตาจะหลุดโฟกัสมองต่ำลงไปจนถึงของสงวนของเธอ
"กรี๊ด!! อุ๊บ!!" ทัดเทพรีบปิดปากเธอไว้เมื่อยูริกำลังแหกปากร้องทำให้เธอเผลอปล่อยผ้าขนหนูออกจากมือร่วงลงพื้น เขาดันตัวเด็กสาวเข้าหาผนังห้องเย็นเฉียบทั้งที่เธอไม่มีอาภรณ์ใดๆปกปิดร่างกาย
สายตาของทั้งสองหยุดอยู่ที่หน้าอกอวบใหญ่ เมื่อฝ่ามือหนาหยาบจับหมับเข้าที่อกอวบใหญ่เต็มมือจนล้นทะลักและฝ่ามืออีกข้างก็ยังปิดปากยูริไว้
"อื้อ!!!!" สาวน้อยดีดดิ้นด้วยความตกใจปนเขินอายเธอพยายามขืนตัวออกจากพันธนาการของชายหนุ่ม ทว่าการกระทำของทัดเทพในเวลาต่อมากลับทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นแรงแทบผิดจังหวะ
เขาใช้เรียวขายาวเหมือนนายแบบถ่างขาเรียวยาวของเธอออกเล็กน้อยแล้วโน้มมากระซิบเสียงเบาห้างกกหูเธอ
"อยากให้เพื่อนเธอมาเจอเธอกับฉันอยู่ในสภาพนี้เหรอ หยุดร้องโวยวายได้แล้ว.." เขาใช้สายตาไล่มองเรือนร่างอรชรด้วยแววตาหื่นกระหายก่อนจะยอมปล่อยมือออกจากปากเธอ
ปึก!
"โอ๊ย!!! เธอ" ทัดเทพตะเบ็งเสียงร้องโอดครวญลั่นบ้านเมื่อหน้าแข้งเรียวกระแทกเข้าที่กล่องดวงใจของเขาเต็มแรง ยูริใช้ทีเผลอเมื่อทัดเทพทรุดตัวนั่งลง เธอก็หยิบผ้าขนหนูที่อยู่บนพื้นหายเข้าไปในห้องน้ำพร้อมกับลงกลอนเสร็จสรรพ
"กูว่าไปดูไอ้เทพหน่อยดีไหมวะ แม่งร้องลั่นบ้านเลย" มนัสพูดขึ้นเมื่อได้ยินเสียงร้องลั่นบ้าน ทว่าคนโดนชวนกลับยกยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจ "ไปก็ไป" พายุถือเบียร์ติดไม้ติดมือเดินตามมนัสมายังห้องนอนรับรองแขกซึ่งสายฟ้าก็ตามมาติดๆด้วยความเป็นห่วงเพื่อน
"เป็นเหี้ยไรวะร้องลั่นบ้าน" มนัสถามเพื่อนเมื่อเข้ามาในห้องนอนแล้ว ต่างจากพายุที่กำลังกลั้นขำเมื่อเห็นเพื่อนนั่งคุกเข่าอยู่หน้าห้องน้ำแถมยังเอามือกุมกล่องดวงใจไว้อีก
"อะ..ไอ้เหี้ยนัท!!" อยากจะด่าเพื่อนเวรทั้งสองที่มองเขาอย่างเยาะเย้ย แทนที่จะเข้ามาช่วยกันก่อน
ก๊อกๆ
"ยู..ยูอยู่ในห้องน้ำใช่ไหม!!" สายฟ้าเบียดตัวเดินผ่านหน้ามนัสและพายุมาเคาะประตูเรียกเพื่อนด้วยความเป็นห่วง แต่คนข้างในก็ไม่ได้ตอบกลับ ยิ่งสร้างความเป็นห่วงให้กับสายฟ้า
"ไม่ต้องมายิ้มเลยนะคะ ถ้าเพื่อนหนูเป็นอะไรไปหนูงอนแน่!!" สายฟ้าตวัดสายตาดุๆมองพี่ชายและคนรักเมื่อเห็นเขาทั้งสองมองหน้ากันแล้วก็ยิ้ม ทำให้มนัสและพายุรีบหุบยิ้มทันทีเมื่อโดนคาดโทษแบบนั้น
"ลุกได้แล้วไอ้หมอ มึงนี่หมอเทพสมชื่อจริงๆ" พายุและมนัสต่างก็มาช่วยพยุงตัวทัดเทพลุกขึ้น จากนั้นก็พาเขามาพักที่ห้องพักอีกห้องที่อยู่ข้างๆกัน "สูญพันธุ์แล้วมั่ง" มนัสว่าทั้งริมฝีปากฉีกยิ้ม
ยูริเงี่ยหูฟังแนบประตูห้องน้ำ เมื่อไม่ได้ยินเสียงของหนุ่มๆแล้วเธอจึงค่อยๆแง้มประตูห้องน้ำแล้วชะโงกหน้าออกมาดู ก้อนจะถอนหายใจอย่างโล่งๆ
"ยู..เป็นไงบ้าง พี่หมอทำอะไรยูหรือเปล่า" สายฟ้าถามด้วยความเป็นห่วงพร้อมกับจับตัวยูริหมุนซ้ายขวาหาความผิดปกติตามร่างกาย
"ไม่เป็นไรแต่...." เม้มปากแน่น สมองประมาลภาพเมื่อสักครู่อีกครั้ง เธอไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าพวงแก้มทั้งสองข้างและใบหูมันแดงระเรื่อขึ้นมาอัตโนมัติ
"แต่อะไรเหรอยู?" สายฟ้าจับแขนเพื่อนเบาๆคาดคั้นเอาคำตอบจากปากเธอ คนโดนคาดคั้นเม้มปากแน่นหลบสายตาเพื่อนที่มองมา
"ผะ..ผ้าขนหนูหลุด พี่หมอหะ...เห็นหมดแล้ว" ตอบเสียงสั่นแล้วรีบยกมือขึ้นมาทาบแก้มนวลที่ร้อนเห่อขึ้นมาเองเมื่อภาพใบหน้าหล่อเหลาของทัดเทพที่อยู่ใกล้ใบหน้าเธอเพียงไม่กี่เซนติเมตร และสายตาที่เขามองหน้าอกเธอ
"อะไรนะ! พี่หมอเห็นร่างกายแกหมดแล้วเหรอ?" สายฟ้าทำหน้าตกใจเช่นกันกับยูริที่กำลังเขินอายปนตกใจไม่แพ้กัน
"ตายๆ ฉันจะเอาหน้าไหนไปมองหน้าพี่หมอ ลำพังเขินอายที่ได้มองรูปพี่เขาก็อายอยู่แล้ว นี่ยังจะเกิดเรื่องแบบนี้อีก!!" เด็กสาวกุมขมับบางแล้วนวดคลึงเบาๆอย่างคิดไม่ตก
"ก็แค่เห็นไม่ใช่เหรอ? หรือพี่หมอทำอะไรแก" สายฟ้ายื่นหน้าเข้ามาเอียงคอรอคำตอบจากเพื่อนอีกครั้ง "คะ...คือ...พะ..พี่เขา..." ไม่ทันที่ยูริจะได้ตอบอะไรเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นมาขัดเสียก่อน
"ป่าปี๊มีอะไรเหรอ?" สายฟ้าถามคนรักเสียงหวานเมื่อมนัสเคาะประตู "เสร็จแล้วลงไปด้านล่างเลยนะ เฮียย่างกุ้งไว้รอ เธอด้วยนะยูริ" เขาบอกคนรักแล้วก็บอกยูริด้วย เด็กสาวทั้งสองคนพยักหน้าตอบเขาหงึกๆ
"ไม่ลงไปได้ไหม...เราอายพี่หมอ และเมื่อกี้เราก็เตะไปเต็มแรงเลยอ่า"
"แกนี่มันจริงๆเลย...ป่านนี้พี่หมอคงจำอะไรเมื่อกี้ไม่ได้แล้วแหละ เพราะโดนแกเตะไข่จนความคิดกระเจิดกระเจิงไปหมดแล้ว" แม้จะเป็นคำพูดปลอบใจเพื่อน แต่ยูริก็ไม่ได้เบาใจลงบ้างเลย
"ไม่เอาฉันอาย...ก็ (ก็ใครใช้ให้พี่หมอมาจับนมฉันก่อน" ยูริพูดต่อในใจแล้วทรุดตัวนั่งลงขอบเตียงพลางเบ้ปากมองหน้าเพื่อน
