บทที่ 8 บทที่ 7 แผนการ
บทที่ 7 แผนการ
"ป่าปี๊~" สายฟ้าเรียกคู่หมั้นหนุ่มเสียงดัง เธอว่ายน้ำมาเกาะขอบสระแล้วกวักมือเรียกมนัสซึ่งเขาก็รีบเดินมาย่อตัวตัว
"หิว~" ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปากแล้วเดินกลับมาหยิบจากกุ้งที่แกะเปลือกไว้เรียบร้อยป้อนสายฟ้าไปหลายคำ "ถ้าจุกแล้วอ้วกในน้ำจะโดนตีนะดื้อ" เขาคาดโทษแฟนสาวแล้วเดินกลับมานั่งกับเพื่อนเหมือนเดิม
"เดี๋ยวนี้เป็นนักแกะกุ้งไปแล้วเพื่อนกู" คำพูดกระแนะกระแหนของทัดเทพไม่ได้ทำให้มนัสสะทกสะท้านอะไรเลย เขายกแก้วเหล้าขึ้นจิบสบายใจเฉิบพร้อมกับมองแฟนสาวไปด้วย
"เมื่อกี้มึงทำอะไรน้องมันวะ ทำไมน้องมันดูกลัวๆมึง?" เขาถามเพื่อนรักทั้งที่ยังวางสายตาไว้ที่ร่างบอบบางของสายฟ้า คนโดนถามเสมองไปทางอื่นแล้วหยิบแก้วเหล้าขึ้นมาจิบเบาๆทำเป็นไม่ได้ยินที่มนัสถาม
"กูต้องกลับแล้วนะเว้ย ธารน้ำโทรมาบอกว่าภารันจะนอนแล้ว" พายุลุกขึ้นพร้อมกับบอกเพื่อนทั้งสองเสียงเรียบ "เออๆ กลับเหอะเดี๋ยวหลานงอแงไม่ให้มึงมาหาพวกกูอีก"
"แล้วเจอกันนะ สายฟ้าเฮียกลับก่อนนะ" เขาลาเพื่อนแล้วก็ตะโกนบอกน้องสาวด้วยซึ่งสายฟ้าก็ตะโกนกลับมาเสียงใส พลางโบกมือให้พี่ชายด้วย
"วันนี้มึงนอนบ้านกูนะ" มนัสพูดขึ้นหลังจากที่มองพายุเดินออกไปจนลับตาแล้ว เขาหันมามองทัดเทพที่กำลังนั่งเงียบขรึมอยู่ตรงหน้า
"กูไม่ได้เอาชุดมาเปลี่ยน อีกอย่างกูไม่อยากรบกวนมึงเกรงใจ" เขาปฏิเสธอย่างเกรงใจเพื่อน "เกรงจงเกรงใจอะไร มึงเป็นเพื่อนกูนะไอ้เทพ" เขาทำเสียงดุว่าคนตรงหน้าก่อนจะเบนสายตาไปมองแฟนสาวที่กวักมือเรียกให้เขาเอาเสื้อคลุมที่วางอยู่ริมสระมาไว้ที่โต๊ะ
มนัสเดินมาหยิบเสื้อคลุมทั้งสองตัวแล้วเอาวางไว้ข้างๆหนึ่งตัวส่วนอีกหนึ่งตัวเขากลับโยนให้ทัดเทพ
"เก็บไว้ให้ยูริด้วย" ว่าจบเขาก็หันหน้าหนีไปทางอื่น เพราะรู้ว่าเพื่อนคงจะไม่ทำ แต่สุดท้ายทัดเทพก็ถือชุดคลุมสีขาวไว้ในมือแล้วหันมามองเด็กสาวเจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้มทำลังเล่นน้ำอยู่
@หลายนาทีผ่านไป
ยูริขึ้นจากน้ำก่อนสายฟ้าเพราะเธอรู้สึกหนาวๆ สองเท้าเดินมาหยุดอยู่ข้างเก้าอี้สานด้านหลังทัดเทพ สายตาก็สอดส่องมองชุดคลุมสีขาวที่วางอยู่บนหน้าตักของชายหนุ่ม
"ขะ..ขอชุดคลุมได้ไหมคะ" เธอพูดเสียงอ่อน สองเท้าก็ค่อยๆขยับเข้ามาใกล้ๆหวังว่าเขาคงจะยื่นชุดมาให้ไม่ถึงถ้ายืนไกลไป แต่ทัดเทพกลับทำตรงกันข้าม เขายื่นชุดคลุมออกมาด้านข้าง เมื่อเห็นแบบนั้นยูริก็เอื้อมมือมาหมายจะหยิบชุดคลุมในมือเขา แต่เขากลับชักมือกลับทำให้เธอเสียงการทรงตัวถลามาด้านหน้า
"อ๊ะ!!" ท่อนเขาแกร่งป้องเหลี่ยมโต๊ะไม้ที่ตั้งอยู่ตรงหน้าไว้เมื่อเห็นว่าหน้าผากของเธอจะชน ทำให้หน้าผากมนชนกับแขนของทัดเทพพอดี
"ทำไมต้องแกล้งหนูด้วย.." ยูริเงยหน้าขึ้นมายู่ปากใส่คนตรงหน้าพลางหยิบชุดคลุมจากมือเขามาคลุมร่างกายเอาไว้
"ฉันแกล้งเหรอ? ขอโทษด้วยแล้วกันนะ" เขายื่นใบหน้าเข้ามากระซิบขอโทษจนปลายจมูกโด่งสัมผัสกับเรือนแก้มเปียกน้ำเบาๆ
"แต่ลืมขอโทษอีกเรื่อง ขอโทษนะที่บีบนมเธอ พอดีมันไม่มีที่วางมือ" ยูริก้มหน้างุดด้วยความเขินอาย เธอรีบลุกขึ้นยืนแล้วเดินดุ่มๆมานั่งที่เก้าอี้อีกตัวซึ่งก็ไม่ไกลจากทัดเทพนัก
'เขาร้ายกาจกว่าที่เราคิด...'
ยูริมองชายหนุ่มด้วยความไม่พอใจนัก ก่อนที่เธอจะหันมายิ้มให้เพื่อนที่เพิ่งขึ้นจากน้ำ มนัสและสายยิ้มกริ่มให้กันอย่างรู้กัน ใช่ว่าเขาและเธอจะไม่เห็นเหตุการณ์เมื่อสักครู่
"ยูขึ้นไปเปลี่ยนชุดก่อนไหม.." สายฟ้าถามเสียงใส "ก็ดีเหมือนกัน ฉันรู้สึกหนาวๆ" ว่าจบก็เดินออกไป โดยมีสายตาคู่หนึ่งมองตามจนเธอหายเข้าไปในบ้าน
"กูมีข่าวร้ายจะบอก" มนัสพูดขึ้น
"อะไร?" ขมวดคิ้วด้วยความอยากรู้
"ห้องพักมีห้องเดียวว่ะ"
"แล้ว? กูกลับไปนอนห้องกูก็ได้นิ"
"ไม่ได้ๆ นานๆทีก็ดื่มกับกูหน่อยดิวะ" มนัสยื้อสุดฤทธิ์เพื่อให้เพื่อนหมอตกลงนอนที่นี่ "มึงกับกูนอนด้วยกัน?"
"ไม่ได้! สายฟ้าต้องให้กูกล่อมนอนทุกคืน" แถไปน้ำขุ่นๆ พลางยิ้มกริ่ม
"แล้วมึงจะให้กูนอนที่ไหน?"
"ก็นอนกับน้องยูไง เตียงออกจะกว้างนะมึง!" ทัดเทพแค่นหัวเราะอย่างรู้ทันเพื่อนร้ายกาจอย่างพายุและมนัส "มึงกับไอ้เหี้ยพ่อลูกอ่อนกำลังทำอะไร?" เขาเค้นเสียงลอดไรฟันถามมนัส คนโดนถามยกยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจมองเขาเช่นกัน
"ดักเหยื่อให้เสือ มันอาจจะหิวเพราะเสือมันเพิ่งกลับเข้ากรง " มนัสตอบกลับเสียงเข้มก่อนที่เขาจะอุ้มสายฟ้าขึ้นกะเตงเธอเข้ามาในบ้าน
"เจ้าแผนการจริงๆนะพวกมึง..กูจับเหยื่อเองได้!" ทัดเทพนั่งดื่มอยู่คนเดียว ภายในความเงียบ สายลมพัดเย็นสบายพานทำให้เขานึกถึงรุ่นน้องที่ทำภารกิจด้วยกันครั้งสุดท้าย
"ไอ้เติร์ด..." เขาพึมพำเรียกชื่อลูกน้องเสียงสั่น ก่อนที่ความเงียบจะหายไปเมื่อมนัสเดินเข้ามา "นอนกับน้องเขาดีๆนะมึง...อ่อห้องเก็บเสียงนะเว้ย" มนัสเย้าหยอกเพื่อนเสียงยวนพลางกระดกเบียร์ขมๆเข้าปาก
"เรื่องชั่วๆไว้ใจมึงได้เลย...กูชักจะสงสารสายฟ้าแล้วสิที่ได้มึงเป็นผัว"
"อย่า..มึงอย่า! กูรักเมียกูจะตาย มึงต้องสงสารกูนี่" ทัดเทพยักไหล่แล้วหยิบแก้วเหล้าขึ้นมาจิบเบาๆ "ถามจริง ใครมันต้นคิดแดกเตกีล่ากับไซรัปวะ?" เขามองเหล้าสีอำพันในแก้วพลางขมวดคิ้วชนกันเป็นคำถาม
"หันมามองหน้ากูครับเพื่อน กูครับคนริเริ่มพามึงกับไอ้ยุแดกเตกีล่ากับไซรัป"
"ไม่น่าละไม่อร่อย" ทัดเทพพูดหน้าตายแล้ววางแก้วเหล้าในมือลง จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืน "ขึ้นห้องแล้วเหรอวะ?" มนัสถามทัดเทพ
"ว่าจะเดินเล่นสักหน่อย กูรำคาญมึง!"
"ไอ้หมอเวร!!" มนัสตะโกนด่าตามหลัง แต่คนโดนด่ากลับยิ้มมุมปากไม่สะทกสะท้านอะไร เขาเดินเข้ามาในบ้านหมายจะขึ้นมาเอาที่ชาร์จแบตมือถือ ขาเรียวยาวก้าวสองสามก้าวก็มายืนตรงหน้าประตูห้องนอน
แกรก...
ทัดเทพเปิดประตูเข้ามาในห้องนอนเบาๆ เขากวาดสายตามองทั่วทั้งห้อง ก่อนจะสะดุดสายตากับกระเป๋าเสื้อผ้าขนาดไม่ใหญ่นักที่วางอยู่บนเตียงนอน
"กางเกงในกับเสื้อใน?" ทัดเทพเท้าเอวมองสิ่งของที่เขาเพิ่งเอ่ยชื่อไปเมื่อสักครู่ด้วยแววตาเรียบนิ่ง ก่อนที่ความคิดทะลึ่งจะผุดเข้ามาในหัว เขาใช้นิ้วชี้เกี่ยวสายเสื้อในสีดำลายลูกไม้ขึ้นมาดูอย่างพินิจ
"เสื้อในตัวแค่นี้ปิดนมหมดเหรอวะ?" ชายหนุ่มเอียงคอมองสิ่งของตรงหน้า ใบหน้าคมคายยื่นเข้ามาใกล้ๆจนรับรู้ได้ถึงกลิ่นหอมอ่อนๆที่ติดอยู่กับเสื้อใน
"พะ...พี่ทัดเทพ!!" ตกใจกลัวเขาเหมือนคนโรคจิตก็ไม่ปานที่ชอบขโมยชุดชั้นในที่ใส่แล้วมาดม
"เฮ้ย!!"
พรึบ!!
ตกใจปล่อยเสื้อในสีดำร่วงหล่นลงพื้นทันทีที่เสียงหวานใสดังขึ้นจากด้านหลัง ทัดเทพหันขวับมามองยูริทันที
"พะ..พี่เทพเป็นโรคจิตเหรอ"
