บทที่ 9 บทที่ 8 แกล้งเด็ก
บทที่ 8 แกล้งเด็ก
"พี่เทพเป็นโรคจิต!" ยูริก้าวถอยหลังเมื่อทัดเทพเดินเข้ามาใกล้จนแผ่นหลังเธอชนกับผนังห้อง ชายหนุ่มคนที่เธอกล่าวหากำลังลอบยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจ
"ไม่ใช่แบบนั้นนะยู.." ปัดป่ายมือสุดฤทธิ์บอกว่าตัวเองไม่ได้เป็นอย่างที่เธอกล่าวหา 'แต่เชี้ย!!แล้วกูจะหยิบยกทรงขึ้นมาดมทำไมวะแม่ง! มันต่างอะไรกับโรคจิตวะเนี่ย' เขากำลังทะเลาะกับความคิดของตัวเอง
"ก็เห็นอยู่...พี่เทพหยิบเสื้อในหนูขึ้นมาดม"
"ไม่ใช่ๆ โรคจิตที่ไหน ถ้าโรคจิตจริงๆเขาต้องทำอย่างอื่นด้วย" มุมปากหนายกยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจ
"ยะ..อย่าเข้ามาใกล้หนูนะ" ยูริกำหมัดน้อยๆขึ้นมามาป้องกันตัวเมื่อทัดเทพยังก้าวเดินเข้ามาใกล้เธออีก ชายหนุ่มยกมือขึ้นมาค้ำผนังไว้กันท่าเมื่อยูริจะเดินออกไป เมื่อเห็นแบบนั้นเธอก็หันหน้ามาอีกทางและหมายจะก้าวเดินออกไป แต่ก็ช้าไปเมื่อทัดเทพยกแขนอีกข้างขึ้นมาค้ำยันกับผนัง กลายเป็นว่ายูริตกอยู่ในพันธนาการอ้อมแขนแกร่ง
"ยะ..อย่านะ หนูสู้จริงๆนะ" ทั้งอายทั้งกลัว เมื่อจนมุมจริงๆเธอก็พร้อมสู้ กลับกันทัดเทพหรี่ตามองท่าทางเอาจริงของเด็กสาวแล้วยิ้มกริ่มทำลอยหน้าลอยตา
"เรายังไม่ได้ทักทายกันเลยนะยู" เสียงนุ่มนวลเอ่ยขึ้น เขายอมลดมือข้างหนึ่งลงแล้ววางมือลงบนบ่าไหล่ยูริแล้วออกแรงบีบเบาๆ
"พี่เทพดมเสื้อในหนูทำไม!" ถามเสียงสั่นยังไม่ลืมภาพที่เห็นเมื่อสักครู่
"งั้นขอดมจากตัวเธอเลยได้ไหม" ไม่ว่าเปล่าแต่เขายังเลื่อนใบหน้าลงมาใช้ปลายจมูกโด่งสัมผัสกับเรือนแก้มนวลแล้วสูดดมกลิ่นหอมอ่อนจากตัวเธอ การกระทำอุกอาจของเขาสร้างความตกใจและเขินอายในเวลาเดียวกัน ยูริยื่นนิ่งแข็งทื่อราวกับร่างกายถูกสาป
"กลิ่นเดียวกันเลย ฉันเดาว่าคงเป็นกลิ่นตัวเธอแน่ๆ" เชิดหน้าขึ้นน้อยๆทำหน้าครุ่นคิด ก่อนจะดึงความสนใจมาที่ใบหน้าจิ้มลิ้มเหมือนเดิม ทั้งคู่สบสบตากัน และทุกอย่างก็ตกอยู่ภายใต้ความเงียบอีกครั้ง
ยูริกำชายเสื้อยืดแน่นเมื่อทัดเทพโน้มหน้าลงมาอีกครั้งจนทำให้ใบหน้าเธอกับเขาอยู่เสมอกันพอดี
"อื้อ...." ยูริหลับตาปี๋เมื่อเขาเลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้ เธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆที่เป่าลงปลายจมูกเชิดเบาๆ ก่อนที่จะหายไป
"เลือกเอาจะนอนบนเตียงหรือนอนพื้น" คิดอยากจะแกล้งแต่เห็นท่าทางหวาดกลัวจริงๆก็ถอดใจ หมอหนุ่มยิ้มกริ่มเมื่อเห็นท่าทางกลัวๆ เขายืดตัวขึ้นเต็มตัวแล้วกอดอกมองเด็กสาวที่ยังยืนกำหมัดหลับตาปี๋อยู่
"นะ..นอน?" ยูริลืมตาขึ้นมาถามเขาแต่ก็ต้องเบือนหน้าหนีเมื่อลืมตาขึ้นมาสบตากับเขาที่กำลังมองเธออยู่ ทัดเทพหัวเราะเบาๆในลำคอแล้วเดินกอดอกมาหย่อนตัวนั่งลงขอบเตียง
"วันนี้เราต้องนอนด้วยกัน เพราะห้องว่างห้องเดียว"
"ไม่นอน พี่เทพนอนห้องนี้ก็ได้เดี๋ยวหนูไปนอนกับสายฟ้าเอง" ว่าจบก็เดินนวยนาดมาเปิดประตู มือบางกำลูกบิดประตูแน่นแล้วเปิดออกมา เธอก้าวขายาวๆมาหยุดอยู่หน้าห้องนอนห้องใหญ่ มือบางกำหมัดน้อยๆยกขึ้นหมายจะเคาะประตูเรียกเพื่อน
'อ๊ะ..อ๊าาา ป่าปี๊กระแทกแรงๆ หนูเสียว..อ๊าาาา~'
'จัดให้เมียตามคำขอเลย..อ๊าาาาส!!'
ยูริรีบเอามือปิดปากแล้วถอยออกห่างจากประตูห้องนอนเมื่อได้ยินเสียงครางสุดเซ็กซี่ของมนัสและเพื่อนรักดังเล็ดลอดออกมา คงไม่ต้องบอกก็รู้ว่าสองคนนั่นกำลังทำอะไรกัน
ใบหน้าเธอร้อนเห่อขึ้นมาอัตโนมัติ พวงแก้มแดงระเรื่อด้วยความอาย แต่ความคิดต้องกระเจิดกระเจิงไปเมื่อเสียงทุ้มดังขึ้นข้างหู
"จะยืนฟังจนเขาเสร็จอยู่ตรงนี้เหรอ?" ทัดเทพยื่นหน้ามาใกล้แล้วกระซิบเบาๆ ทำให้เธอหันมามองอย่างไวจนใบหน้าจิ้มลิ้มชนกับแก้มสาก ด้วยความตกใจอีกทำให้เธอก้าวถอยออกห่างจากเขา
"อ๊ะ!!"
"ระวังหน่อยสิ" ฝ่ามือหนาป้องศีรษะเธอไว้ในตอนที่เธอก้าวถอยหลังไปสะดุดขาตัวเองทำให้เสียหลังศีรษะเกือบชนกันผนัง มือหนาอีกข้างก็คว้าเอวคอดไว้แน่น
"ขะ..โทษค่ะ" หน้าแดงแจ๋รีบยกมือมาปิดหูแล้วเดินกลับมาที่ห้องนอน ทัดเทพยิ้มกริ่มมองตามร่างบอบบางแล้วเขาก็เดินตามเธอมา ทันทีที่เข้ามาในห้องนอนเขาก็ปิดประตูลงกลอนเรียบร้อย
"อันที่จริงเตียงก็กว้างมากนะ งั้นฉันนอนริมฝั่งขวาก็ได้ เอ้.....หรือว่าเราจะทำอย่างอื่นดีนะ" ว่าจบเขาก็เดินอาดๆมาหย่อนตัวนั่งลงขอบเตียงแล้วล้มตัวลงนอนเอามือหนุนศีรษะผิวปากสบายใจเฉิบ ต่างจากยูริที่ยืนพิงผนังห้องมองเขาด้วยความเขินอาย
"พะ..พี่เทพนอนไปเลยก็ได้ เดี๋ยวหนูนอนข้างล่างเอง" เธอบอกเสียงสั่นแล้วเดินมาหยิบกระเป๋าเสื้อผ้า จากนั้นก็หายเข้าห้องไป แต่ในจังหวะที่เธอจะปิดประตูห้องน้ำเขาก็พูดขึ้น
"ฉันถนัดอยู่ด้านบนพอดี เธออยู่ด้านล่างก็น่าจะโอเคนะ" จบประโยคเขาก็ขยิบตาให้ยูริ ทว่าคำพูดสองแง่สองง่ามที่เขาเอ่ยออกมากลับทำให้หัวใจดวงน้อยที่เริ่มสงบลงกลับมาเต้นแรงระรัวอีกครั้ง
"ดื้อเอ่ย เขาวางแผนให้มานอนห้องเดียวกันก็เชื่อเขา" ทัดเทพยกยิ้มมุมปากแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือหนาทาบที่บาดแผลเบาๆ "อุปกรณ์ล้างแผลอยู่ไหนวะเนี่ย"
ก้าวเท้ายาวๆเดินมาหากล่องยาที่ตู้เล็กๆ ก่อนจะเดินกลับมานั่งที่เดิมพร้อมกล่องยา
ชายหนุ่มใช้เวลาไม่นานกับการล้างแผลและใช้ผ้าก็อซปิดแผลเอาไว้ และไม่กี่นาทีที่เขาทำแผลเสร็จยูริก็เปิดประตูห้องน้ำออกมาพอดี เธออยู่ในชุดนอนกระโปรงยาวเสมอเข่าลายการ์ตูนสีเหลืองสดใส เป็นที่สะดุดตาของทัดเทพ
"เปลี่ยนใจมานอนด้วยกันนี้ก็ได้นะ..ฉันไม่ถือ" ทัดเทพบอกเสียงอ่อนพร้อมกับตบมือลงที่นอนเบาๆ "หนูนอนตรงนี้ได้ค่ะ" นิ้วชี้เรียวยาวชี้ไปที่มุมเล็กๆข้างหัวเตียงที่มีพรมสีขาวสะอาดตาปูอยู่
"ตามใจ.." เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ กลับตะแคงข้างหันหลังให้เธอ เมื่อเห็นแบบนั้นยูริก็เดินมานั่งพับเพียบลงเอนตัวพิงกันผนังห้อง
@สามสิบนาทีผ่านไป
ความเงียบทำให้นายแพทย์หนุ่มต้องหันมามองเด็กสาว เขากลั้นยิ้มเมื่อเห็นศีรษะทุยเล็กโอนเอนไปมาอยู่ ก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นแล้วมา จากนั้นก็ก้าวมาย่อตัวลงใช้ฝ่ามือหนาประคองศีรษะเล็กไว้ในตอนที่เธอเอาศีรษะลงจะหน้าฟุบลงกับพื้น
"เด็กดื้อ" ใบหน้าคมคายเปื้อนรอยยิ้มบางๆ เขาช้อนตัวเธอขึ้นในท่าเจ้าสาวแล้ววางเธอลงบนเตียงนอนอย่างเบามือ มือหนาจับชายกระโปรงชุดนอนดึงลงให้เธอเรียบร้อยพร้อมกับห่มผ้าให้เธอเสร็จสรรพ ตัวเขาเองเดินอ้อมเตียงมาแล้วหยิบหมอนใบใหญ่และเดินกลับมานอนลงบนพรมสีขาวแทน
"ฉันอันตรายเกินไปสำหรับเด็กตัวเล็กๆ อย่างเธอ" เขายกแขนขึ้นมาก่ายหน้าผากแล้วค่อยๆหลับตาลงช้าๆ ก่อนที่เขาจะผล็อยหลับตามเธอไป นานหลายนาทีที่หัวใจแกร่งจะสงบลงบ้างหลังจากที่มันเต้นแรงระรัวมาหลายชั่วโมง เปลือกตาที่ปิดสนิทแต่มุมปากยังคงมีรอยิ้มแต่งแต้ม ไม่รู้ว่าเขาฝันอะไรแต่มันคงเป็นฝันดีสำหรับเขาที่ได้พักผ่อนเต็มที่โดยไม่ต้องคอยพะวง
สาวน้อยหลับปุ๋ยบนเตียงนอนนุ่มๆด้วยความอ่อนเพลียจากการเล่นน้ำ โดยมีองครักษ์สุดหล่อที่เธอแสนจะปลื้มนอนอยู่บนพื้นพรมข้างเตียงกับเธอ
