บทที่ 2 BAD SIWAT STORY 2/1
RUTTASART TALK
สะบัดต่อไม่รอของจริง
ผมรีบสะบัดหน้าหนีสายตาของไอ้วัชอย่างไว หากถามว่าทำไม ก็เพราะว่ามันมองมาทางผมยังไงล่ะครับ
มันเป็นเพื่อนร่วมคณะ ผมชื่อรัฐศาสตร์เเต่เป็นเด็กสถาปัตย์พอจะนึกภาพออกใช่มั้ยล่ะครับ
ไอ้วัชหรือศิวัชมันก็เป็นเพื่อนร่วมคณะกับไอ้วินทร์ เจอกันในห้องเรียนบ่อยตอนปีหหนึ่งเพระมีบางวิชาที่ต้องเรียนรวม
จากที่ผมสัวเกตุเห็น มันเป็นคนค่อนข้างเงียบไม่ค่อยพูดค่อยจา ชอบนั่งควงปากกาอยู่หลังห้อง เเต่คะแนนติดท็อปไฟท์ตลอดผมก็งง
ไม่ใช่บอกว่าเด็กหลังห้องไมใช่เด็กไม่เรียนนะ เเต่หน้ามันตอนเรียนดูเหม็นเบื่อไปซะหมดเลย เหมือนสอนในสิ่งที่มันรู้อยู่แล้วงี้อะ
เเถมยังมีข่าวลือเเต่ละอย่างที่ออกมาของมันก็ไม่ใช่เรื่องที่ดีสักเท่าไหร่
ยกตัวอย่างเลยนะครับ พ่อเป็นมาเฟียเอย ทำลายร่างกายเเฟนตัวเอง หรือเเม้เเต่ลากเด็กในคณะไปกระทืบมันก็ทำมาเเล้ว
เอ้อ คนเรา มันคือโหดร้ายอะไรปานนั้นวะ
"มึงจะส่งกูไปตายหรือไงวะไอ้วินทร์" ผมว่า
"เอ้า ใครจะรู้ ของพวกนี้มึงอาจจะรู้ตัวช้าก็ได้ มีคนแบบมึงถมเถไป" มันเท้าเเขนบนไหล่ผม
"เเต่ช่วยเเนะนำใครก็ได้ที่ไม่ใช่ไอ้วัชได้ปะวะ"
เออ ใครก็ได้ที่ไม่ใช่ไอ้ห่าหน้าตายนั่น
หน้ามันนะ หล่อเหมือนพระเจ้าประทานใบหน้ามาให้ เเต่เสือกทำหน้าซังกะตายแบบนั้น ใครมันจะไปกล้าผูกมิตรด้วย
"ก็บอกว่ามันเด็ด กูฟังเสียงสาวๆ หนุ่มๆ ลือกันให้เเซด"
"มึงไม่เคยได้ยินคำว่าเสียงลือเสียงเล่าอ้างไง"
"เเปลว่าอะไรวะ"
"ไม่รู้เว้ย"
"เอ้า"
เเค่นกเขาไม่ขันกูก็เครียดจนหงอกจะทั่วหัวเเล้ว
ขืนส่งผมไปทดลองอะไรแบบนั้นกับไอ้วัช มันได้กระทืบผมตายคาตีนเเน่นอน
เเต่ขอบอกตรงนี้เลยนะครับว่า ผมเป็นไบเซ็กซ์ชวล ไม่ได้ซีเรียสเรื่องเพศสภาพ ชอบได้ทั้งผู้หญิงเเละผู้ชาย ขอแค่อยู่ด้วยเเล้วสบายใจ
ถึงจะยังไม่เคยมีเเฟนเป็นผู้ชายก็เถอะ
จะว่ายังไงดี เรียกว่าคนคุยดีกว่า อธิบายก่อนว่าผมอะสายรุกเน้นบุกอย่างเดียว ส่วนพวกที่เข้ามาจะให้ผมตั้งท่ารับยกใหญ่ เเค่ตัวเล็กกว่าใช่ว่าจะอ่อนหัดนะครับ
เพราะแบบนี้ไงเเล้วใครมันจะไปยอมวะ
อยากคบกับผมก็ต้องให้ผมรุกสถานเดียวเว้ย
"มึงลองเอาเหล้าตีเนียนเเล้วชวนคุยก่อน"
ผมชะงักมือที่กำลังชงเหล้าอยู่ทันที เเต่ก็เเอบคิดตามมันเล็กๆ ไม่ใช่คล้อยตามนะครับ เเค่เห็นด้วยกับมันบางส่วน
"มันก็มองมึงเหมือนกันนะไอ้รัฐ"
"มันจะกระทืบกูหรือเปล่าไอ้สัด กูเสียวสันหลังวูบวาบเลย"
"แปปนะไอ้รัฐ เดี๋ยวกูมา"
ปัญหาเพื่อนยังไม่ทันคลาย ไอ้สัดธาวินทร์ก็หันหน้าไปม่อหญิงที่เดินเข้ามากระเเซะเข้ามาซิเเล้วเรียบร้อย
เออ ทิ้งคนอย่างกูนี่มันง่ายดายชิบหายเลยดิ
กึก
ผมกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ มองเเก้วเหล้าสีเข้มที่ถูกวางไว้ตรงหน้า ก่อนจะช้อนสายตาขึ้นมองเจ้าของเหล้าเเก้วนี้
ศิวัช..
อกสั่นขวัญเเขวนมันเป็นแบบนี้นี่เองสินะครับ รู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องเเปลกๆ ตอนที่ได้เห็นหน้าของมันใกล้ๆ
ไม่เเปลกใจถ้ามันจะสามารถมัดใจใครได้ในครั้งเเรกที่สบตาอะ
"ขะ..ขอบใจ" ผมพูดขึ้น
มันพยักหน้ารับ เเล้วเดินกลับไปนั่งที่ตัวเองตามเดิม
อย่าตะกุกตะกักดิวะกู เดี๋ยวเเม่งก็รู้พอดีว่ากลัวมัน
ผมยิ้มเเห้งเเล้วรับเเก้วเหล้ามาถือไว้ จู่ๆ มันเดินเอามาให้ผมทำไมวะ เเอบวางยาพิษไว้ในนี้เปล่าวะเนี่ย
ถ้าดื่มเเล้วชักเเหงกๆ จะมีคนพาผมไปส่งโรงพยาบาลมั้ยวะ
เอาไงดี..
ไม่ใช่อะไรหรอกนะ พอมันกลับไปนั่งที่ตัวเองเเทนที่จะเลิกมอง มันเสือกมองผมหนักกว่าเก่าอีก
งานเข้ากูอีกเเล้ว สัดเอ้ย
"เเม่งจะกระทืบกูมั้ยครับเนี่ย"
ปากก็ว่าไป มือก็กระดกเหล้าที่มันยกมาให้ลงคอเพียวๆ ชนิดที่ว่าตาเเทบจะเลี้ยวกลับไปข้างบน
เเรงจัด มันเอาอะไรให้ผมดื่มวะ
"ขอโทษนะครับ ขอชนเเก้วด้วยได้มั้ย"
"อ่า ครับ"
