บทนำ
"ถ้ามึงยังไม่อยากตาย อย่าก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวกู"
"....."
"มึงอยากตายคาเตียงใช่มั้ย"
"เออ มึงยิงกูเลยวัช.."
"ไม่ใช่ตายด้วยปืน เเต่ตายคาอกกู"
บท 1
ความพยายามอยู่ที่ไหน ความพยายามก็คงจะอยู่ที่นั่น
'รัฐศาสตร์' หนุ่มสถาปัตย์ปีสองหน้าใสที่ใครเห็นต่างก็เป็นเอ็นดู ถึงเเม้เจ้าตัวจะเชิดอกชูคอว่าตัวเองเเมนทั้งเเท่ง
เเต่ทว่า..
บนเตียงที่มีสองร่างเปลือยเปล่ากำลังนัวเนียกันเเทบจะกลืนร่างเป็นหนึ่งเดียว
ความเป็นชายของรัฐศาสตร์กลับนิ่งนอนใจ หลับใหลไม่เเม้เเต่จะผงกหัวขึ้นมาลืมตาเปิดโลกใหม่
เเฟนสาวที่กำลังพยายามจะใช้ริมฝีปากในการปลุกเร้าอารมณ์ถึงกับนิ่วหน้า มองเเฟนหนุ่มเเล้วถอนหายใจหนัก
"เธอ"
"ครับ"
"เธอไม่เเข็ง"
"มันหลับ.. ใช่ เดี๋ยวก็ตื่น เธอลองปลุกมันก่อนดิ"
ชายหนุ่มเสียงสั่น หน้าเสียไม่น้อยกับเจ้าลูกชายที่เคยเคารพธงชาติทุกเช้าดันมาหลับคอพับตอนจะมีอะไรกันทุกรอบ
เเฟนสาวที่มีอารมณ์พลุ่งพล่านอยู่ข้างใน พยายามใช้ทั้งมือเเละริมฝีปากในการเล้าโลม เเต่อีกฝ่ายกลับเกร็งจนเรียวคิ้วขมวดเข้าหากันเเน่น
เมื่อนกเขาไม่ขัน เจ้าของนั้นก็หน้าเจื่อนไปเป็นธรรมดา
เเฟนสาวคนที่ห้าของเขาเเล้วนะ ทำไมถึงไร้ซึ่งอารมณ์ทางเพศเวลาขึ้นเตียงด้วยกันได้
ไม่ใช่ว่าไม่เคยใช้มือในการพาตัวเองไปถึงฝั่งฝัน หากเเต่พอจะถึงเวลาจริงกลับไม่ขึ้นมาตามใจสั่งซะงั้น
"โอ้ย รัฐ" เธอเริ่มโวยเเล้วชักสีหน้าใส่
"ครับ.." เขารับคำทันควันเเสดงความรู้สึกผิดผ่านสีหน้าทันที
"เอายังไง"
รัฐศาสตร์ได้แต่เสมองไปทางอื่น อีกฝ่ายถึงกับถอนหายใจออกมาดังๆ
"เธอมีอารมณ์ปะเนี่ย ถ้าไม่อยากเอาจะได้กลับ เสียเวลาว่ะ"
"ดะ..เดี๋ยวดิ"
"ไม่เดี๋ยวเเล้ว ครึ่งชั่วโมงเเล้วนะรัฐ แบมจะกลับบ้านเเล้ว"
ไม่พูดเปล่าสาวเจ้ายังลุกขึ้นเดินไปหยิบเสื้อผ้าบนพื้นขึ้นมาใส่อีกต่างหาก
"หุ่นก็น่ากินอยู่หรอก ทำไมไร้ความรู้สึกขนาดนี้วะ"
ประโยคสุดท้ายที่เธอทิ้งไว้ทำเอาคนบนเตียงหัวเสียไม่น้อย ผิวขาวอมชมพูของรัฐศาสตร์มีร่องรอยคิสมาร์กอยู่กลางอก
เขาได้เเต่มองเเล้วถอนหายใจมองรัฐศาสตร์น้อยนอนนิ่งไม่ไหวติงด้วยอารมณ์มาคุขั้นสุด
"เชี่ยเอ้ยไอ้รัฐมึง.."
H CLUB
โซน V.I.P
หากกลุ้มใจเรื่องความรักก็พักตับไว้ที่เเก้วเหล้าในมือ
คติประจำใจตลอดกาลของชายที่ชื่อว่ารัฐศาสตร์ เเละเขายังคงดำเนินคตินี้จนกระทั่งเเฟนคนที่ห้า
มีเเฟนมาเเล้วห้าคน ยังไม่เคยได้เสียบเลยสักคน เหตุผลจากข้างต้นคงเพียงพอ ไม่ขอเเนบภาพประกอบก็เเล้วกัน เพราะเเค่นี้เจ้าตัวก็ช้ำใจจนอยากจะซัดใบบัวบกเเก้ช้ำในเเทนเเอลกอฮอล์ซะเเล้ว
"ดื่มเหมือนอกหักเลยนะไอ้สัด"
"เหมือนเหรอวะ"
"มึงยังกล้าถามอีกเนอะ"
'ธาวินทร์' หนุ่มหล่อเจ้าของหม้อใบใหญ่ของสถาปัตย์ แต่เรียนอยู่วิศวกรรมศาสตร์ มักจะบอกตัวเองไม่ได้เจ้าชู้ เเต่เเค่เป็นคนคารมดีเเละต่อรองเก่งเป็นที่หนึ่ง
หากใครที่เขาหมายปองก็เหมือนสิ่งของที่มีมูลค่าในสายตาเขา จะไม่ทำเเค่มอง เเต่จะต้องจับจองเป็นเจ้าของให้ได้
"กูควรทำไงดีวะ"
"ทำไง อะไรของมึง"
"ทำไงให้น้องรัฐน้อยมีอารมณ์บ้าง" ว่าเเล้วก็ก้มมองสิ่งที่อยู่ใต้ร่มผ้าด้วยอารมณ์หมดอาลัยตายอยาก
"หมายความว่าไงวะ" เพื่อนสนิทถึงกับตกใจมองตาสายตาอีกฝ่ายไปด้วย
"อืม" พยักหน้ารับเเต่โดยดี
"ไอ้เหี้ยรัฐ อย่าบอกนะมึง.."
"เออ"
"เหี้ย มึงหมดสมรรถภาพทางเพศเหรอวะ"
"หมดสมรรถภาพทางเพศพ่อมึงดิ"
"เเล้วมันเกี่่ยวกับอะไรวะ" ธาวินทร์ขมวดคิ้วนิ่วหน้าถามเสียงดัง ท่ามกลางเสียงเพลงที่ดัง
"กู.. กูไม่มีอารมณ์ตอนเอากันว่ะ" เจ้าของเรื่องว่าอย่างละเหี่ยใจ ปลายเสียงเเผ่วเพราะรู้สึกอายไม่น้อยที่ต้องเจอเรื่องนี้ซ้ำเเล้วซ้ำเล่า
"กับเเบมอะนะ"
"เออดิ ลูกกูไม่ชูคอเลยไอ้สัด กูควรทำยังไงดีวะ"
"คนที่ห้าเเล้วนะไอ้รัฐ หรือมึงจะเปลี่ยนจนกว่าจะเจอคนที่กระตุ้นมึงได้ หะ"
"กูจะไปรู้เหรอวะ หรือกูควรหาหมอวะมึง"
"กูว่าไม่ต้องหาหมอหรอก.."
เสียงเพลงก็ดังกระหึ่ม ใจชายหนุ่มก็คอยละเหี่ยลง
ธาวินทร์เดินเข้ามาคล้องคอเพื่อนด้วยสีหน้าติดเจ้าเล่ห์ พลางสอดสายตามองหาบุคคลที่นึกขึ้นมาได้
"มึงอาจจะไม่ชอบทางนี้ เพศทางเลือกเยอะเเยะไอ้รัฐ หาตัวเองให้เจอดิวะ"
"หา" ใบหน้าขาวอมชมพูมีเลือดฟาด หันมองหน้าอีกฝ่ายด้วยความไม่เข้าใจ
"เออต้องหา หาผู้ชายสักคนมาทดลอง"
"มึงจะให้กูซื้อเเดกเหรอ ขนาดเข้าร้านเหล้ายังเซ็นพี่มึงไว้ก่อนเลย"
"มึงก็ต้องหาผู้ชายที่รวยก่อน เเล้วก็เลี่ยนงุ่นด้วย"
"เลี่ยนงุ่น? เเปลว่าอะไรวะ"
"เออนั่นเเหละ อย่างที่กูบอกว่าอย่างเเรกต้องหล่อ เเล้วก็ไม่พูดมาก"
"ใครวะ มันมีเหรอมึง รวย หล่อ ไม่พูดมากเนี่ย"
"มีดิ ปกติถ้ามึงฟาดดาวคณะมา มึงก็จะเบ่งอำนาจปะ"
"ก็.."
"เเต่นี่มันฟาดของเด็ดมาหมด เเต่ไม่เคยพูดสักคำว่าเคยได้ มีเเต่คนที่เคยได้มันอะป่าวประกาศเพราะได้เเดกของดี"
"มีเหรอวะ กูถามจริง"
รัฐศาสตร์ที่งุนงงปนกลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุ้งจมูกไปหมด ค่อยๆ ถูกธาวินทร์จับใบหน้าให้หมุนองศาสไปหาผู้ชายคนนึงที่คุณสมบัติตรงเป๊ะกับที่เอ่ยไว้ทุกประการ
"เเล้วถ้ามีล่ะวะ มึงอยากจะลองมั้ย"
"เเล้วทำไมกูต้อง.."
เมื่อนัยน์ตาคู่สวยของรัฐศาสตร์สบเข้ากับร่างสูงๆ ของใครคนนั้นที่กำลังนั่งควงเเก้วเหล้าในมือคนเดียว
เเต่ตกเป็นเป้าสายตาของคนรอบข้าง เเต่คนที่โดนมองกลับมีท่าทีเฉยเมย เเละดูไม่สนโลกอย่างที่ธาวินทร์ได้เอ่ยคุณสมบัติไว้
"นู่นมึงมาเเล้ว"
"เชี่ย.. ไอ้วัช"
บทล่าสุด
#130 บทที่ 130 SPECIAL EPISODE 3/8
อัปเดตล่าสุด: 5/8/2026#129 บทที่ 129 SPECIAL EPISODE 3/7
อัปเดตล่าสุด: 5/8/2026#128 บทที่ 128 SPECIAL EPISODE 3/6
อัปเดตล่าสุด: 5/8/2026#127 บทที่ 127 SPECIAL EPISODE 3/5
อัปเดตล่าสุด: 5/8/2026#126 บทที่ 126 SPECIAL EPISODE 3/4
อัปเดตล่าสุด: 5/8/2026#125 บทที่ 125 SPECIAL EPISODE 3/3
อัปเดตล่าสุด: 5/8/2026#124 บทที่ 124 SPECIAL EPISODE 3/2
อัปเดตล่าสุด: 5/8/2026#123 บทที่ 123 SPECIAL EPISODE 3/1
อัปเดตล่าสุด: 5/8/2026#122 บทที่ 122 SPECIAL EPISODE 2/8
อัปเดตล่าสุด: 5/8/2026#121 บทที่ 121 SPECIAL EPISODE 2/7
อัปเดตล่าสุด: 5/8/2026
คุณอาจชอบ 😍
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
รักปักใจ (เอญ่า x ฮันเตอร์)
เสี่ยงรักร้ายนายเพื่อนไม่สนิท
“แล้วฉันจะได้อะไรจากนาย” พรีนต่อลองกับเขาคนหน้าขรึม
“เธอ....” สายตาคมคู่ดุจ้องมองคนตรงหน้าด้วยสีหน้าไม่พอใจ เขาเสียเวลาที่เธอต่อลองกับเขามากพอแล้ว
“เหอะ คิดว่าหล่อ เป็นไอดอลแล้วไง ใช่ว่าสาวๆ จะชอบนายจะทุกคนหรอกนะ” พรีนเอ่ยพร้อมเชิดหน้าใส่แทคิณ ไอดอลแล้วไง ถึงนายนี้จะหล่อตรงสเปกฉันมากก็เถอะ เล่น ตัวไปสิคะ ใบหน้าอันหล่อเหลาโน้มเข้าหาคนตรงหน้า พร้อมกับหลุดรอยยิ้มที่มุมปาก
“ไม่ชอบ เกลียดฉัน” เขาแสยิ้มถามคนตรงหน้า
“ก็ไม่ขนาดนั้น”
“จะช่วยไม่ช่วย” เขาเอ่ยเสียงเข้ม แต่นั้นภายในหัวของพรีนกับคิดอะไรขึ้นมา
“ฉันไม่เคยช่วยใครฟรี อะไรดีน๊า นาฬิกานั้นก็แบรนด์หรู แหวนที่นิ้วนายนั้นก็สวย” นัยน์ตาเจ้าเล่ห์ของคนใบหน้าสวยจงใจเหลือบมองที่แขนและข้อมือของเขามาอย่างตั้งใจ นาฬิกานั้นก็สวย แหวนที่ใส่ในนิ้วนั้นก็แบรนด์ดังด้วยสิ แต่น่าเสียดายที่เธอมีมันหมดแล้ว
“อะไร ดีน๊า ที่สาวๆ ทั้งประเทศอยากได้จากนายกัน” เธอเอ่ยอย่างเชิดหน้า เหอะเขาคงคิดว่าฉันอยากได้ อย่างสาวๆ คนอื่นๆ อยากได้ละสิ ในเมื่อเขาให้โอกาสแล้ว แต่เธอกับไม่เลือกมัน ได้เขานี้แหละจะยัดเยือดสิ่งนี้ให้เธอเอง
รักร้าย พี่ชายเถื่อน
เกิดมาไม่เคยมีพี่น้อง แต่จู่ๆมารดาที่เขาทั้งรักทั้งห่วง ก็ได้พาเด็กผู้หญิงมอมแมมคนหนึ่งเข้ามาในบ้าน บอกว่าเด็กคนนี้เป็นน้องสาวเขา หึ!!จะให้รับได้ยังไง น้องบ้าอะไร แม่ไปท้องตอนไหนอีก!!
ไม่มีทางที่เขาจะยอมรับให้ เด็กสกปรกคนนั้นมาแย่งความรักของแม่ไปแน่ "ให้เป็นน้องคงไม่ได้ แต่ให้เป็น...... ก็ไม่แน่"
ไนท์=> "ยัยหนูท่อ น่ารำคราญ"
น้องหนู =>น้องขอโทษ น้องไปจากที่นี้ก็ได้ถ้าพี่ไนท์ต้องการ "
โซ่สวาทร้อนรัก
“มันเรื่องของฉัน ตัวฉันของฉันนมก็นมของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่ง”
“ก็สิทธ์ของความเป็นผัวคนแรกของคุณไง นมคุณน่ะเป็นของผม ทั้งตัวคุณก็เป็นของผม...เข้าใจไหม? ”
คาเรน เซนโดริก อายุ 32 ปี
หนุ่มลูกครึ่งอเมริกา-อาหรับ ที่มีบุคลิกสุขุมเยือกเย็น เจ้าเล่ห์แสนกล และยังเป็นCEO บริษัทไอทีอินเตอร์เนชั่นกรุ๊ปชื่อดังในอเมริกาที่มีสาขาอยู่ทั่วโลก ในแต่ละวันจะมีสาวๆมาคอยปนเปรอสวาทให้เขาในทุกค่ำคืน และในที่สุดเขาก็จัดการเหยื่อสาวผิดคน เพราะคิดว่าเธอคือคนที่ลูกน้องหามา จึงใช้เงินปิดปากเธอให้จบเรื่อง แต่ใครจะคิดว่าเขาต้องมาเจอกับเธออีกครั้ง
ทับทิม รินลดา ชลวัตร อายุ 25 ปี
สาวแว่นช่างเพ้อ ที่มีความสามารถรอบด้าน พ่วงด้วยวาจาอันจัดจ้านไม่ยอมใคร จนถูกคัดเลือกให้ไปดูงานที่ดูไบ ต้องมาเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นสาวสวยสุดมั่นสำหรับงานครั้งนี้ แต่พอไปถึงเธอกลับถูกซาตาน พรากพรหมจรรย์ไปตั้งแต่วันแรกที่ไปถึง และซาตานคนนั้นก็ดันเป็นเจ้าของบริษัทที่เธอทำงานอยู่ แล้วเธอจะทำอย่างไรต่อไปเมื่อต้องเจอกับเขาอีกครั้ง
คลั่งรักเมียแต่ง
"แกไม่ต้องพูดอะไรแล้ว พ่อคิดดีแล้ว"
"นี่คุณพ่อฟั่นเฟือนไปแล้วหรือไงครับ อย่าลืมสิว่าเราทั้งสองเป็นญาติกัน แม้แต่นามสกุลก็ยังใช้นามสกุลเดียวกันเลย"
"เรื่องนั้นลูกไม่ต้องไปใส่ใจ แค่เตรียมตัวรอเป็นเจ้าบ่าวเท่านั้นพอ"
"อะไรวะ!!" ชายหนุ่มแสดงอาการฉุนเฉียวโมโหออกมาต่อหน้าทุกคนที่อยู่ตรงนั้น แบบไม่มีความเกรงใจใครเลย
"พาลุงเข้าห้องได้แล้ว" ทัตเทพ เทพประทาน ชายพิการที่นั่งรถเข็นมาได้หลายปีแล้ว เพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์
"ค่ะคุณลุง" น้ำอิงสาวน้อยที่เติบโตจากบ้านนา ถูกผู้ที่มีศักดิ์เป็นลุงรับมาอุปถัมภ์เลี้ยงดูได้ระยะหนึ่งแล้ว
ที่ทัตเทพอยากให้หลานสาวตัวเองแต่งงานกับลูกชาย เพราะตอนนี้ลูกชายกำลังคบหาอยู่กับผู้หญิงที่ท่านไม่ปลื้ม ทั้งสองมีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องกันก็จริง แต่มีอยู่คนหนึ่งที่ไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไข
เขาพยายามปฏิเสธพ่อมาโดยตลอด จนถึงวันหนึ่งที่ปฏิเสธไม่ได้เลยต้องยอมแต่งงานกับเธอไปก่อน เพราะถูกพ่อขู่ว่าจะยกมรดกทั้งหมดให้กับน้ำอิง
"คุณแทนคุณหยุดนะ!" หญิงสาวที่มีแค่ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวพันรอบร่างกายอยู่พยายามดิ้นรนช่วยเหลือตัวเอง
"อยากได้ฉันเป็นผัวไม่ใช่เหรอ ฉันก็กำลังจะทำหน้าที่ผัวอยู่นี่ไง ทำไมต้องบอกให้ฉันหยุดด้วย"
พยศรักร้ายนายมาดนิ่ง
“ฉันไม่ได้แอบ”
“แต่เธอได้ยิน”
“ช่วยไม่ได้นายกับแฟนนายอยากจะคุยเรื่องลับๆ ของพวกนายตรงนี้เอง และฉันขอบอกไว้ตรงนี้ว่าไม่ได้แอบฟัง”
“ใครสน” โรมไม่พูดเปล่าแต่มือหนากับหยิบแว่นตาทรงกลมออกจากใบหน้าของคนตัวเล็ก กลิ่นน้ำหอมเจือจางที่ลอยมาแตะจมูกของคนตัวโต ยัยพิษสุนัขบ้านั้นตัวหอมชะมัด สายตาคมคู่ดุจ้องมองใบหน้าสวยใสไร้กรอบแว่นตาอย่างใกล้ชิดพิจารณา ราวกับถูกใบหน้าสวยหวานตรงหน้านั้นต้องมนต์สะกดเข้าอย่างจัง
“แว่นฉันนั้นนายจะเอาไปไหน เอาคืนมานะ”
“รับปากกับฉันว่าเธอจะไม่เอาเรื่องที่ได้ยินไปพูดที่ไหน ห้ามเอาเรื่องของฉันไปเผยแพร่เด็ดขาด” โรมเอ่ยกับคนตรงหน้าเสียงเข้ม
“ทำไมรับไม่ได้ อายเหรอ” นานิลเอ่ยอย่างเชิดหน้า นี้เหรอโรม บริหารปี 3 ที่สาวๆ คลั่งไคล้นักหนา แต่น่าเสียดายหน้าตาก็ดี แต่ไม่คิดจะหน้าตัวเมีย
“ไม่ใช่...เรื่องของเธอ แค่ทำตามที่ฉันสั่ง”
“เป็นใครมาสั่งฉัน” เธอสวนกลับเขาทันที แต่นั้นกับถูกฝ่ามือหนาบิดเข้าที่เอวเล็ก นานิลถึงกับรู้สึกได้
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด
เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...
ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
หวงรักร้ายนายวิศวะ
"สงสัยพี่จะเข้าใจอะไรผิด คนที่ฉันรักคือพี่แทคิณ...พี่ใช่พี่" โรราเอ่ยมาเช่นนั่น แต่นั้นกับยิ่งทำให้ ดีเทลโมโหและโกรธหนักเข้าไปอีก คนตัวโตถึงกับกดคนใต้ร่างลงให้จมเตียงนอน
"ฉันไม่สนว่าเธอจะรักใคร ตราบใดที่เธอเป็นของฉันๆ ไม่มีทางที่เธอจะเป็นของใครหน้าไหนทั้งนั้น"
"คนเลว..." โรราเอ่ยด้วยเสียงอันโกรธจัด
ดีเทลจ้องมองคนใต้ร่างด้วยความรู้สึกโกรธและโมโห
"กับผู้หญิงสำส่อนอย่างเธอ ฉัน เลว...ได้มากกว่าที่เธอคิด" ดีเทลเอ่ยจบร่างสูงก็ระดมจูบคนดื้อ ที่แสนจะพยศไปทั่วทั้งใบหน้า
"มะ...ไม่นะ พี่ดีเทล" โรราเอ่ยออกมาด้วยเสียงสั่น
****+***+++++++++
Not Love | ไม่รัก(อย่ากั๊ก!!)
นั่นคือประโยคที่มันย้ำเตือนให้ฉันเจียมตัวแล้วต้องเลิกรักผู้ชายเย็นชาอย่างพี่เรย์
ในเมื่อเขาบอกกับฉันอย่างชัดเจนขนาดนั้น ฉันคงไม่โง่รักเขาต่อ....
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
เสน่หาเลขาของมาเฟีย
นักรบ & จอมใจ
เขา…เหมือนกับคนที่มีอะไรอยู่ในใจตลอดเวลา
เธอ…เด็กสาวที่ไม่เคยย่อท้อต่ออุปสรรคในชีวิต
“ช่วยลืมเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนไปเถอะค่ะท่านประธาน ถือว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นแล้วกันนะคะ”
อยู่ดีๆ วันหนึ่งเธอก็ดันไปมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกับท่านประธานหน้านิ่งสุดแสนจะเย็นชาที่ทำตัวไม่สนโลกอยู่ตลอดเวลาที่เธอทำงานด้วยมาตลอดระยะเวลาสองปี













