บทที่ 3 BAD SIWAT STORY 2/2
ผมเงยหน้ามองคนเเปลกหน้าเเล้วยิ้มให้ ก่อนจะชนเเก้วตามที่เขาชวนไปตามมารยาท
"มาคนเดียวเหรอครับ"
"มากับเพื่อนครับ"
"เเล้วเพื่อนคุณ.."
"ช่างมันเถอะครับ มันคงไปสนุกของมันเเล้ว"
"ดีใจจังที่มากับเพื่อน" คนตรงหน้าส่งยิ้มมาให้ เเต่สายตามันนี่เจ้าเล่ห์สุดๆ
ผมมองออกนะครับ ผู้ชายเหมือนกันเนี่ย
"ครับ.." ผมตอบรับเเล้วยิ้มเเห้งๆ
ไอ้เหี้ยวินทร์ถ้ามึงไม่โผล่มาในอีกห้า่นาทีกูจะฉาบมึงให้พบเเต่คนโหดร้ายแบบไอ้วัช ไอ้เวรเอ้ย ทิ้งกูไว้คนเดียวเฉยเลยสัด
"นาฬิกาสวยนะครับ ขอผมดูหน่อยได้มั้ย"
ผมที่เหม่อมองอะไรไปเรื่อย สะดุ้งเล็กน้อยตอนที่ชายคนข้างๆ จับเเขนผมโดนวิสาสะ เพื่อที่จะมองนาฬิกาบนข้อมือผมให้ชัดๆ
"เหมาะกับคุณดี" พูดไปก็ยิ้มไป ยิ้มหวานด้วยนะไอ้นี่
"อย่าเเตะ"
"คุณเป็นใครครับ"
อีกครั้งที่ผมเงยหน้ามองตัวละครปริศนาเข้ามาเเทรก
เเต่ก็ต้องตกใจจนเเทบจะกระโดดลุกออกจากเก้าอี้
ไอ้วัช..
"ปล่อย" ไอ้วัชจับมืออีกฝ่ายที่หลอกจับเเขนผมออก
"ทำไมผมต้องฟังคุณ หรือนี่เป็นเพื่อนคุณครับ"
อีกคนหน้านิ่งเกินไป อีกคนก็หน้าตาล่อตีนซะเหลือเกิน
"เพื่อนคุณเหรอครับ ปล่อยกูดิวะ"
"เอ่อ"
เอ้าไอ้เวร ไหงโยนขี้มาให้กูอีกเเล้ว มันจะเพื่อนกูได้ยังไงล่ะครับ ชื่อผมมันรู้จักหรือเปล่าเหอะ
"ไอ้วัช! " ผมร้องเรียกมันเสียงหลง
"ห้ามทำไม" มันหันมาถาม
"มึงเป็นบ้าอะไรของมึงเนี่ย วางมีดลง"
ผมมองของเเหลมคมที่ถูกง้างขึ้นเหนือศีรษะ สายตาของมันเเน่วเเน่ ไม่ได้มองผมเลย มองเเต่ผู้ชายตรงหน้ามันไม่วางตา
"กูบอกให้เก็บมีดไงวะ อยากโดนตำรวจจับหรือไง" ผมพยายามรั้งข้อมือมันให้ลดเเขนลด
เเรงเยอะชิบหาย ผมเเทบจะโหนตัวมันอยู่เเล้ว เเต่มันดันไม่ขยับเลย
"หึ"
ฉึก
"อั่ก! ไอ้เหี้ย! "
"มีคนโดนแทง! "
พระเจ้าช่วยกล้วยเเขกไอ้สัดเอ้ย
ผมเบิกตาโต ท่ามกลางเสียงกรีดร้องของผู้พบเห็นผสมกับเสียงโอดครวญด้วยความเจ็บปวดของคนตรงหน้า
ปลายมีดที่ไอ้วัชถืออยู่ถูกตวัดปลายแหลมลงบนบริเวณข้อมือของชายแปลกหน้า จนเกิดเป็นรอยแผลแยกเป็นแนวยาว
เเละถ้าถามว่ามันทำไปเพื่ออะไร ผมก็จะถามคุณเหมือนกันครับว่า เพื่อ!
"เชี่ย ระ..เรียกรถพยาบาลทีครับ ใครก็ได้! "
"ไม่โดนเส้นเลือดใหญ่ ไม่ตายหรอก"
ใช่เวลาที่มันจะพากย์เกี่ยวกับอนาโตมี่หรือหลอดเลือดดำหลอดเลือดแดงชาวบ้านเขาหรือไงวะ
พอผมเหลือบสายตามองเห็นชายกลุ่มหนุ่งกำลังจะเดินเข้ามา คาดว่าน่าจะเป็นเพื่อนของหมอนี่ ผมก็รีบหันหน้าหนีอย่างไว
"มึงมานี่เลย"
ผมรีบลากมันออกมานอกร้าน เพราะไอ้นั่นมันก็ทำท่าจะสวนกลับเหมือนกัน
ถ้าเรื่องถึงหูตำรวจ กูไม่ใช่หรือไงครับที่ปากเอกของการเป็นพยานในเหตุการณ์เลยเนี่ย
ยายรู้ ยายตีกูตายเเน่
"มึงทำอะไรของมึงวะ" ผมถามเสียงขุ่น
"ก็เห็นอยู่เเล้วนี่ จะถามทำไม"
"เเต่มึงไม่มีสิทธิ์ไปทำร้ายร่างกายเขา มึงไปขอโทษเดี๋ยวนี้ เดี๋ยวกูจะโทรเรียกรถพยาบาล" ผมกดมือถือจะโทรเเจ้งเบอร์รถโรงพยาบาล เเต่ก็ถูกมันกระชากเเขนห้ามไว้ก่อน
"เชี่ยวัช"
มันเงียบ เเสร้งทำหน้าตายเเต่มุมปากขยับยิ้มคืออะไรวะ
ยืนประจันหน้ากับคนที่ตัวสูงกว่ามันน่ากลัวแบบนี้นี่เอง ถึงจะกลัวเเต่ขอใจดีสู้เสือหน่อยเถอะ
"มึงเป็นเหี้ยอะไรของมึงเนี่ย มึงจะหาเรื่องกูเหรอ ต้องการเหี้ยอะไร"
"โกรธหรอ" มันถามกลับเสียงเรียบ
"มึงยังกล้าถามอีกเหรอวะ มึงเเทงเขานะเว้ย เขาที่มึงไม่รู้จักอะ เกิดเขาเอาเรื่องขึ้นมาจะทำยังไงวะ"
"งั้นกูจะกลับไปฆ่ามันดีมั้ย"
"ไอ้วัช" อีกครั้งที่ผมต้องรั้งเเขนมันเอาไว้
เลือดมันร้อนอะไรขนาดนั้นวะ นี่ผมยังไม่เข้าใจมันเลยนะว่ามันไปเเทงเขาทำไมเนี่ย
"อะไร"
"มึงไม่เคารพกฏหมายหน่อยเหรอวะ"
"ไม่ว่ะ"
"ไอ้เหี้ย.."
ไอ้วัชเเสยะยิ้ม มันก้มหน้าเข้ามาใกล้ นัยน์ตาเย็นเยียบมองผมด้วยสายตาเรียบเฉย บวกกับการที่มันยิ้มมุมปากตอนนี้ เเม่งดูโรคจิตสุดๆ
"เพราะยังไงกระดาษ..ก็ชนะค้อนอยู่เเล้ว"
