บทที่ 4 BAD SIWAT STORY 3/1
โรงพยาบาล
แน่นอนว่าผมต้องเป็นคนพาคนที่บาดเจ็บมาโรงพยาบาล โชคดีเท่าไหร่ที่ไม่เป็นอะไรมาก เพราะไม่อย่างงั้นได้พาดหัวข่าวในวันพรุ่งนี้เเน่นอน
อืม แต่ว่าพอนึกถึงเลือดสีเเดงที่ไหลออกมาเเล้ว ทำเอาไอ้รัฐจะลมจับเหมือนกัน
ไอ้วัชมันก็มาด้วย มาถึงโรงพยาบาลก็เพราะรถมันเนี่ยเเหละ
ไม่รู้ว่ามันคิดอะไรอยู่ เเต่พอผมลนลานในการโทรเเจ้งเจ้าที่ เลยอาสาจะพาคนเจ็บมาส่งโรงพยาบาลเอง อยู่ๆ มันก็ออกตัวว่าจะพามา
เเล้วมันขับรถเร็วอย่างกับพวกตีนผี วิญญาณไม่หลุดออกจากร่างผมก็บุญหัวเท่าไหร่เเล้ว
"มึงควรจะขอโทษเขา"
"เรื่อง"
"เอ้า"
เออ พูดทำไมกูเนี่ยครับ
ไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้ผมไปเอาความกล้ามาจากที่ไหน ถึงได้ยืนประจันหน้ากับไอ้วัชโดยที่ไม่มีท่าทีเกรงกลัว
เเต่พอได้ลองอยู่ใกล้ๆ มันจริงๆ เเล้ว ผมถึงได้รู้ว่าสายตาของมันน่ากลัวกว่าที่คิด เวลามันเงียบก็เงียบจนน่าใจหาย
เเต่พอจะอ้าปากขยับที เเต่ละประโยคก็ชวนขนลุกซะเหลือเกิน
นี่ผมกลัวมันจนขี้ย้อนขึ้นสมองหรือเปล่าวะเนี่ย เเต่อย่างว่า อย่าไปต่อกรกับมันง่ายสุด
"พูดสิ ทำไมกูต้องขอโทษ"
"ก็.."
"....."
"มึงเเทงเขาอะ มึงก็ต้องขอโทษดิ"
"เพื่อ"
เรียวคิ้วผมขมวดเข้าหากันอัตโนมัติ สายตามองผมด้วยความไม่เข้าใจ
พูดออกมาด้วยความสีหน้าเเละน้ำเสียงแบบนั้นได้ยังไงวะ ผมล่ะโคตรไม่เข้าใจมันเลย
ไม่โหดร้ายเกินไปหน่อยหรือไง..
"คนที่ทำผิดต้องเรียนรู้ที่จะขอโทษ"
"งั้นเหรอ"
เเม่งโตมายังวะ เเยกไม่ออกหรือไงอะไรถูกอะไรผิด
เเต่ไม่ได้พูดออกไปหรอกครับ มีหวังมันได้ควักมีดอีกอันมาเเทงปิดปากผมแทน
แกรก
ไม่ทันได้คุยกันให้รู้เรื่องมากกว่านี้ เสียงประตูก็เปิดออก พร้อมกับร่างของคนที่พึ่งจะโดนไอ้วัชมันพ่นพิษหมาบ้าใส่
"กูจะเเจ้งความ เเล้วก็จะเรียกค่าทำขวัญจากมึง" มันทำท่าจะพุ่งเข้ามาหาเรื่องไอ้วัช ผมเลยรีบเข้าไปเเทรกกลางห้ามไว้
โรงพยาบาลนะเว้ย พอกันเลยทั้งคู่อะ
"มึงจะเอาเท่าไหร่" มันถามขึ้นเสียงเย็น
ผมกระเเอมไอเล็กน้อย บวกกับมองมือที่มันโดนเเทงถูกพันด้วยผ้าขาวเอาไว้
"กูให้เเสนนึง"
"ล้านนึง"
หะ นี่ผมได้ยินอะไรผิดหรือเปล่าวะ โดนเเทงที่มือก็จริง เเต่เย็บไม่กี่เข็มเองเปล่าวะ
เรียกเงินค่าทำขวัญล้านนึงนี่มันกะจะเอาไปตั้งตัวได้เลยหรือไง อย่างงี้ก็ได้เหรอครับ
เจ้าตัวที่โดนเรียกค่าเสียหายมันก็นิ่งเหมือนไม่สะทกสะท้าน เหมือนกำลังลองเชิงอะไรบางอย่างอยู่
"ขยะอย่างมึง.. เเสนนึงนี่มหาศาลเลยนะ"
"ไอ้เหี้ย.."
คนที่ไอ้วัชมีเรื่องด้วยกระโจนเข้าไปกระชากคอเสื้อ จนผมถูกผลักออกมาจากตรงนั้น
ส่วนคนที่โดนกระชากอยู่ไม่ได้ผละออก มันช้อนสายตาขึ้นมองอีกฝ่าย ก่อนจะยกยิ้มมุมปาก พร้อมกับตบไปที่ใบหน้าของไอ้นั่นเบาๆ
ไอ้นั่นคือผมยังไม่รู้จักชื่อมันไงครับ ไอ้นั่นเนี่ย ไอ้เวรหาเรื่องมาถึงกูเลย
"คนโลภ จะไม่ได้อะไรเลย เข้าใจที่กูพูดมั้ย"
พูดจบมันก็กระซิบกระซาบอะไรกันอันนี้ผมก็ได้ยินไม่ถนัด เเต่พอไอ้วัชผละออก อีกฝ่ายก็ยอมปล่อยคอเสื้อมันออก
"เออ เเสนนึงก็เเสนนึง"
ไอ้วัชเเยกยิ้มรับอย่างน่าขนลุก มันมองมาทางผมเเล้วจ้องไม่กะพริบตา จนผมเองก็เบือนสายตาหนีไปมองทางอื่น
อะไรวะ บทจะยอมก็ง่ายเเสนง่ายเหลือเกินเว้ยเห้ย
นี่ผมหัวช้าหรือโลกมันหมุนเร็วเกินไปวะเนี่ย
