บทที่ 47 BAD SIWAT STORY 19/2

ผมขยับตัวหันหลังให้แสงแดดที่ส่องแยงตา ขณะเดียวกันมือก็คลำหาคนข้างกายที่นอนกอดก่ายกันเมื่อคืน

มันว่างเปล่า..

พื้นที่ข้างกายที่เคยมีร่างของไอ้รัฐนอนอยู่ ตอนนี้หายไปแล้ว

พอลืมตาขึ้นมองคนข้างกายก็หายตัวไปแล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงรอยยับบนที่นอนกับกลิ่นกายหอมอ่อนๆ เจือจางไว้กับผ้าปูสีขาว

“รัฐ..”

ผมตื่นเต็มตา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ