บทที่ 5 BAD SIWAT STORY 3/2

"เฮ้อ"

ผมถึงกับถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก หลังจากที่ทั้งสองฝ่ายเคลียร์ปัญหาระหว่างมันสองคนอย่างลงตัว

เคลียร์ด้วยกระดาษที่มันบอกผมว่าชนะค้อนได้นั่นเเหละ เหอะ

เเต่จนตอนนี้ผมก็ยังไม่ได้คำตอบอยู่ดี ว่าตกลงเเล้วไอ้วัชมันไปเเทงเขาทำไม

"ไปไหน"

ผมสะดุ้งโหยงเล็กๆ ตอนที่มันรั้งเเขนผมเอาไว้

"กูจะกลับเเล้ว พรุ่งนี้มีเรียน" ผมตอบกลับ ก่อนจะเเกะมือมันออก

ผมยิ้มเเห้งเเล้วหมุนตัวเตรียมเพ่น จะรอให้เอามันมีดมาปักอีกคนหรือไงล่ะครับ

"เดี๋ยว"

"เห้ย! "

ผมถลาไปตามเเรงกระชาก ก่อนจะหันไปประจันหน้ากับไอ้วัชโดยตรง

พยายามจะดึงตัวออกมาให้ห่างจากมันเเล้ว เเต่เหมือนยิ่งดิ้นมันก็ยิ่งออกเเรงเพิ่มมากกว่าเดิม

นัยน์ตาที่ดูดุดันของมันกำลังจ้องมองมา พลางเอียงคอเล็กๆ ด้วยสายตาที่คาดเดาได้ยาก

ลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดที่หน้าผมเป็นระยะ จู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนจะวืบอย่างบอกไม่ถูกตอนที่ผมเผลอสบสายตากับมันเข้า

สติไอ้รัฐ.. มึงจะมาจ้องผู้ชายด้วยกันทำไมวะ

"กูเจ็บ.." ผมร้องบอก "วัช กูบอกว่าเจ็บไง"

มันนิ่งไม่ตอบ เอาเเต่ใช้สายตาไล่มองผมตั้งเเต่หัวจรดเท้า ก่อนจะออกเเรงบีบข้อมือผมเเรงขึ้น

จะบดกระดูกกูให้เเหลกคามือเลยหรือไงวะไอ้บ้านี่

"กูเจ็บ.." ผมเบ้หน้าด้วยความเจ็บปวด "ถ้ากูพูดอะไรไม่ถูกใจ กูขอโทษ.. เเต่กูไม่อยากมีเรื่องกับมึง"

"ทำไม"

"นี่มึงทำแบบนี้เพื่อจะหาเรื่องกูเหรอ.. กูบอกก่อนว่ากูไม่สู้คน มึงไปหาคนอื่นเหอะ เชื่อกูดิ"

ผมรู้ เพราะผมเองก็เคยโดนเพื่อนตอนมัธยมเเกล้งมาก่อน อุตส่าห์เอาตัวรอดมาได้เเล้วเชียว ขึ้นมหาวิทยาลัยมาก็ยังต้องเจออีกเหรอวะ

"วัช" ผมขลึงตาใส่ เพราะที่ข้อมือเริ่มมีรอยเเดง

ยิ่งพยายามจะดึงข้อมือกลับ ไอ้วัชก็ออกเเรงบีบข้อมือผมมากขึ้น

มันจะป่าเถื่อนเกินไปเเล้วนะว้อย

กลั้นน้ำตาไว้ไอ้รัฐ เจ็บแค่นี้เอ๊งง

"โอ้ย! "

"ขึ้นรถ"

"กูบอกว่ากูเจ็บไง! " ผมตวาดลั่น จนมันชะงักไปครู่นึง

มือผมที่ถูกมันพันธนาการเอาไว้ค่อยๆ ถูกปล่อยออก โดยที่เจ้าตัวก็ยังไม่ยอมละสายตาจากผมอยู่ดี

"ขึ้นรถ จะไปส่ง"

"มึง.. มึงจะทำแบบนั้นเหรอ"

"รู้หรอว่ากูอยากทำอะไร"

ผมหลบสายตามันเเล้วมองไปทางอื่น มันอาจจะไม่พอที่ผมด่ามันก่อนหน้านี้หรือไม่ก็กำลังไม่พอใจที่ผมตวาดมันเเน่ๆ

ใจเท่าขี้มด เสือกไปตวาดเขาอีกกู

"กูไม่ได้ตั้งใจจะว่ามึงนะ ปากกูมันไว อีกอย่าง..กูฉลาดน้อย เลือกคำพูดไม่ค่อยถนัดหรอก ถ้าทำมึงไม่พอใจอะ กูขอโทษ"

"หึ" มันเเค่นหัวเราะออกมา

"เเต่อย่า.. ฆ่ากูหมกป่าเลยนะวัช อย่างน้อยกูก็มีไอ้วินทร์เป็นเพื่อนร่วมเซกเดียวกับมึงนะ ..ครับ" ผมพูดคำสุภาพลงท้ายเเล้วยิ้มเเหยๆ

ไม่มีเสียงตอบรับจากอีกฝ่าย ไอ้วัชสาวเท้าเข้ามาใกล้ จนผมต้องก้าวถอยหลังหนี

กระทั่งเเผ่นหลังติดกับรถของมันเข้าให้ บ่งบอกว่าผมมาถึงทางตันเเล้ว

ผมยกการ์ดขึ้นดันอกมันเอาไว้ เพราะถ้าไม่อย่างนั้นมันคงได้เข้าใกล้ผมมากกว่านี้เเน่

"กลัวอะไร"

กลัวมึงไงไอ้ฟาย มึงมันทำตัวโคตรไม่น่าเข้าใกล้เลย ยังมีหน้ามาถามกูอี๊ก

"ตอบ"

"มึงต้องการอะไรจากกู เเล้วมึงทำแบบนี้ทำไม กูไปทำอะไรให้มึง"

"ทำน่ะ มันทำอยู่เเล้ว"

ผมไปทำอะไรให้มันวะ..

อึก

ผมเผลอกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ไอ้วัชใช้นิ้วมือเขี่ยเล่นที่ปลายผม ก่อนจะใช้นิ้วชี้เชยปลายคางผมให้เงยหน้ามองมันอย่างเต็มตา

"เเต่ความต้องการของกู.."

"....."

"มึงเเน่ใจเหรอว่าให้กูได้"