บทที่ 6 BAD SIWAT STORY 4/1

SIWAT TALK

อวดเก่งไปซะทุกเรื่องจริงๆ หึ

ผมลอบมองมันเดินขึ้นหอไปจนลับสายตา นึกเสียดายขึ้นมาที่อุตส่าห์ปล่อยเหยื่ออย่างมันหลุดมือไปได้

มันในที่นี้คือรัฐศาสตร์ สาขาสถาปัตยกรรม หนึ่งในไม่กี่คนที่สะดุดตาผมตั้งเเต่เเรกเห็น

คงจะไม่ดีเท่าไหร่ หากมีใครสักคนเด่นในสายตา

เพราะนั่นมันหมายความว่า ผมจะไม่ละสายตาจากเหยื่อ จนกว่าจะได้ขยี้คามือ

'พี่ศรันย์'

ผมเหลือบหางตามองเครื่องสี่เหลี่ยมที่สว่างวาปขึ้นมา โดยไม่มีความคิดอยากจะรับเเม้เเต่น้อย

"แม่งเว้ย"

สุดท้ายผมก็กดรับสายเขาอยู่ดี ไม่ใช่เพราะพิษสวาท แต่ผมสมเพชคนแบบนี้มากต่างหาก

( วัช.. วัชอยู่ไหน มาหาพี่หน่อยสิวัช ) น้ำเสียงเว้าวอนจากอีกฝ่าย ทำผมมุ่นคิ้วอย่างหงุดหงิด

"เป็นบ้าเหรอ" ผมตอกกลับเสียงเรียบ

รู้ดีว่าความต้องการของเขาคืออะไร เพียงเเต่สิ่งนั้นผมให้เขาไม่ได้ก็เท่านั้นเอง

ผมจะไม่เลือกเหยื่อที่ว่ายวนเข้ามาให้ผมได้ลองชิม เเต่ผมจะเลือกเหยื่อที่อยากจะชิมด้วยตัวผมเอง

( พี่บอกเเล้วไงว่าพี่ชอบวัช ทำไมวัชเอาเเต่มองคนอื่น ไม่หันมามองพี่คนนี้บ้าง )

"หยุดความคิดทุเรศๆ เหอะ"

( มาหาพี่หน่อยสิวัช ..วันนี้พี่เหงามากเลย )

"คงไม่ได้"

( ทำไม ทำไมถึงไม่ได้กับพี่ตลอดเลย.. )

"เพราะผมอยู่กับเเฟน"

พูดออกไปโดยที่สายตายังคงโฟกัสกับอีกคนที่กำลังวิ่งตรงมาที่รถผม ด้วยสีหน้าแตกตื่น

( ว่าไงนะ อย่ามาโกหก ไม่มีใครทนวัชได้หรอก พี่ไม่เชื่อ )

"หึ"

"กูลืมของ"

ผมอ่านปากมัน ก่อนจะมองตามมือที่มันชี้ลงมา

กระเป๋าสตางค์นี่ตั้งใจทำตกไว้หรือเปล่าล่ะ

ผมกดปลดล็อคประตู เมื่อมันถูกเปิดออกพร้อมกับเป้าหมายที่ผมจับจ้องสายตาไว้เดินเข้ามาใกล้

มือไวจัดการปลดสายเข็ดขัดนิรภัย เอี่ยวตัวไปคว้าท้ายทอยมันเอาไว้

เจ้าตัวชะงักไปเล็กน้อย เพียงเสี้ยววินาทีที่ผมใช้สายตาสำรวจริมฝีปากของอีกฝ่าย ก่อนจะฝังรอยจูบลงบนริมฝีปากของไอ้รัฐอย่างไม่ทวงถามอีกฝ่ายแต่อย่างใด

มันนิ่ง ตัวค้างเเข็ง ดวงตาเบิกโพลงมองผมอย่างอึ้งๆ

"อื้อ!"

ผมหรี่ตามองมัน ก่อนจะหยิบมือถือวางไว้ให้ใกล้ ให้มั่นใจว่าคนปลายสายจะได้ยินเสียงเอนไซม์อย่างชัดเจน

จากที่แค่ทาบริมฝีปากบนริมฝีปากของมัน ความต้องการที่พุ่งพล่านในตัวผมก็เริ่มใช้ปลายลิ้นดุนดันให้เจ้าตัวเปิดทางให้ผมได้เข้าไป

ปลายลิ้นกวาดต้อนความหวานในโพรงปากได้อย่างใจต้องการ

ตอนเเรกมันขัดขืน เเต่เหมือนจังหวะที่ผมสอดลิ้นเข้าไป ไอ้รัฐขาอ่อนจนเเทบจะทรงตัวเอาไว้ไม่อยู่ ทุกอย่างเลยเข้าทางผมอย่าง่ายดาย

ความจริงก็ให้ความสนใจกับคนที่ถือสายอยู่หรอก เเต่เอาเข้าจริงแล้วผมกำลังสนใจคนตรงหน้ามากกว่า

ความเงียบระหว่างเรา มีเพียงเสียงจูบที่ดังขึ้น เเละมันสร้างความพอใจให้ผม จนสัมผัสได้ถึงอะดรีนาลีนที่หลั่งเลย

ผมละเลียดชิมริมฝีปากของมันในทุกส่วน มือเริ่มไม่อยู่นิ่ง ปล่อยทิ้งโทรศัพท์ในมือลง ก่อนจะวางมือไว้ที่เป้ากางเกงของคนตรงหน้าอย่างถือวิสาสะ

"อ้ะ" มันร้องเสียงหลง ก่อนที่ร่างผมถูกผลักออกเต็มเเรง จนเซถอยหลังเล็กน้อย

ผลัวะ!

ไม่ทันได้ตั้งตัวหมัดหนักๆ ของไอ้รัฐก็ซัดเข้าที่หน้าผมอย่างจัง

เห็นตัวกะเปี๊ยกแต่หมัดหนักชิบหาย

"ไอ้เหี้ยวัช! มาจูบกูทำไมวะ" มันโวย มือก็เช็ดปากเหมือนรังเกียจ

เเต่เมื่อกี้น่ะ เหมือนจะมีคนจูบตอบผมอยู่นะ เหอะ

"ไม่ชอบหรอ" ยกยิ้มกวนประสาท

"ก็.."