บทที่ 104 บาดแผล ๕๐%

เสียงสะอื้นไห้หายไปแล้ว เสียงหายใจของคนในอ้อมกอดก็คงที่ ลีโอดันร่างเล็กออกห่างเล็กน้อยก้มลงมองใบหน้านวลที่หลับตาพริ้มอยู่ในอ้อมกอดด้วยแววตานิ่งไร้ความรู้สึก

มือหนาวางร่างบอบบางลงนอนราบกับเตียงดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดคลุมไหล่เล็ก ก่อนจะยกมือขึ้นเสยผมปรกหน้าลวกๆ จ้องมองคนตัวเล็กนิ่ง ปลายนิ้วเขี่ยพวงแก้มเนีย...