BAD STORIES หมอมาเฟีย

"ปู่อยู่โซนไหนคะเนี่ย"

'ถึงแล้วเหรอ เดี๋ยวพี่ออกไปรับตอนนี้อยู่ไหน'

"หนู.. อยู่หน้าบาร์เทนเดอร์โซนบีค่ะ"

'โอเค เดี๋ยวพี่ไปรับรออยู่นั่นแหละ'

มือเล็กจัดการเก็บเครื่องมือสื่อสารกลับลงในกระเป๋าสะพายข้าง 

สายบัว มองเหล่านักท่องราตรีที่กำลังโยกย้ายส่ายสะโพกกลางฟลอร์อย่างไม่มีใครยอมใครด้วยแววตานิ่ง แสงไฟหลากหลายที่ส่องกระทบลงมาเหมือนแสงเงาสะท้อนจากกระจก เสียงเพลงที่ดีเจบนเวทีเปิดดังจนเธอต้องใจกระตุกทุกครั้ง

ฟันคมกัดริมฝีปากล่างที่เคลือบลิปสติกสีหวานไว้อย่างชั่งใจ เธอไม่ชอบอะไรที่เสียงดังอย่างนี้เลยสักนิด หากไม่ใช่เพราะงานเลี้ยงปู่รหัสที่เจ้าตัวระบุว่าต้องเป็นที่นี่เท่านั้น เธอสัญญาเลยว่าเธอจะไม่ขอก้าวเข้ามาใกล้ที่นี่เลยสักครึ่งก้าว

ดวงตากลมเบือนออกจากฟลอร์หันมองรอบกาย มือเล็กยกขึ้นมาลูบไล้แขนเรียวแผ่วเบาเพราะความเย็นที่ปะทะเข้ามา เสื้อเกาะอกตัวเล็กถูกสวมทับด้วยเสื้อผ้ามุ้งผืนบางปล่อยชายลอยออกนอกกระโปรงยีนส์สีซีดตัวเล็กที่สั้นเลยเข่าขึ้นมาเป็นคืบ ผมดัดลอนสีดำวาวถูกรวบต่ำไว้กลางหลัง ช่วยขลับใบหน้าหวานให้ดูโดดเด่นขึ้น 

สายบัวกระชับกระเป๋าสะพายข้างด้วยความประหม่าเมื่อเผลอไปสบตาเข้ากับสายตาโลมเลียที่จ้องมองเธออย่างเปิดเผย ใบหน้าหวานก้มลงเล็กน้อยนึกหวั่นใจกลัวขึ้นมา อธิษฐานขอให้ปู่รหัสเธอมาเร็วเข้า และดูเหมือนคำอธิษฐานของเธอจะได้ผลเมื่อมือหนาของใครบางคนเข้ามากอดรัดลำคอระหงเข้าหาอกแกร่ง พร้อมกับเสียงเรียกที่คุ้นหู

"มายืนทำอะไรตรงนี้ ไม่กลัวรึไง"

"พี่ไทม์"

"ทำหน้าเอ๋ออยู่ได้ ไป!"

เสียงเข้มดังขึ้นก่อนจะลากคอหญิงสาวร่างเล็กให้ออกเดินตาม เขายังคงบ่นพึมพำอยู่ลำพังโดยที่เธอเองก็ฟังไม่ได้ศัพท์ เพราะเสียงเพลงที่ดังมาก และผู้คนที่บดเบียดกันทำให้ต้องคอยหลบตลอดเวลา

"บัว ไทม์ พี่กำลังจะไปหาเลย แล้วนี่มาด้วยกันได้ไง"

"รอให้ไปหาเองคงต้องหามกลับกันทั้งหมดนี่แล้ว"

ยังไม่ทันที่สายบัวจะได้ตอบกลับปู่รหัสที่หน้าตื่นเพราะเจอเธอก่อนที่เขาจะไปรับหน้าบาร์เทนเดอร์ที่เธอแจ้งไว้ คนข้างๆ ที่ยังคงยืนล้วงกระเป๋ากอดคอเธอไว้ก็เอ่ยขึ้นมาก่อน

ปอนมองหน้าน้องรหัสด้วยความงุนงง ก่อนจะหันกลับมามองหลานรหัสที่ยืนยิ้มแห้งส่งให้อีกครั้ง

"มีอะไร เกิดอะไรขึ้น"

"เปล่าค่ะ ไม่มีอะไรเลยค่ะปู่ ใช่ไหมคะพี่ไทม์"

ข้อศอกเล็กกระทุ้งเร่งเร้าให้คนด้านข้างตอบ ไทม์หันกลับมาจ้องคนตัวเล็กด้วยสายตาดุ พร้อมกับยกมือขึ้นมาลูบท้องแกร่งที่โดนศอกเล็กกระทุ้งใส่

"ไทม์!"

"เออ.. ไม่มีไรหรอก แค่เกือบมี"

"อะไรคือเกือบมี" 

"เปล่าหรอกค่ะปู่ แค่มีคนมองหนูเองแต่พี่ไทม์ก็มาซะก่อนเลยไม่มีอะไรเกิดขึ้น กลับไปนั่งที่โต๊ะเถอะค่ะเดี๋ยวจะหมดสนุกเอาซะเปล่า"

สายบัวยกแขนแกร่งที่พาดลำคอเล็กออก ก่อนจะจับข้อแขนหนาของปู่รหัสให้กลับไปยังโต๊ะที่จองไว้โดยที่ปอนเองก็ได้แต่มองหน้าน้องรหัสกับหลานรหัสสลับไปมา

ไทม์ดันลิ้นกับกระพุ้งแก้ม ยกมือเท้าเอวแล้วเดินตามทั้งสองไปเงียบๆ