บทนำ
บท 1
"ปู่อยู่โซนไหนคะเนี่ย"
'ถึงแล้วเหรอ เดี๋ยวพี่ออกไปรับตอนนี้อยู่ไหน'
"หนู.. อยู่หน้าบาร์เทนเดอร์โซนบีค่ะ"
'โอเค เดี๋ยวพี่ไปรับรออยู่นั่นแหละ'
มือเล็กจัดการเก็บเครื่องมือสื่อสารกลับลงในกระเป๋าสะพายข้าง
สายบัว มองเหล่านักท่องราตรีที่กำลังโยกย้ายส่ายสะโพกกลางฟลอร์อย่างไม่มีใครยอมใครด้วยแววตานิ่ง แสงไฟหลากหลายที่ส่องกระทบลงมาเหมือนแสงเงาสะท้อนจากกระจก เสียงเพลงที่ดีเจบนเวทีเปิดดังจนเธอต้องใจกระตุกทุกครั้ง
ฟันคมกัดริมฝีปากล่างที่เคลือบลิปสติกสีหวานไว้อย่างชั่งใจ เธอไม่ชอบอะไรที่เสียงดังอย่างนี้เลยสักนิด หากไม่ใช่เพราะงานเลี้ยงปู่รหัสที่เจ้าตัวระบุว่าต้องเป็นที่นี่เท่านั้น เธอสัญญาเลยว่าเธอจะไม่ขอก้าวเข้ามาใกล้ที่นี่เลยสักครึ่งก้าว
ดวงตากลมเบือนออกจากฟลอร์หันมองรอบกาย มือเล็กยกขึ้นมาลูบไล้แขนเรียวแผ่วเบาเพราะความเย็นที่ปะทะเข้ามา เสื้อเกาะอกตัวเล็กถูกสวมทับด้วยเสื้อผ้ามุ้งผืนบางปล่อยชายลอยออกนอกกระโปรงยีนส์สีซีดตัวเล็กที่สั้นเลยเข่าขึ้นมาเป็นคืบ ผมดัดลอนสีดำวาวถูกรวบต่ำไว้กลางหลัง ช่วยขลับใบหน้าหวานให้ดูโดดเด่นขึ้น
สายบัวกระชับกระเป๋าสะพายข้างด้วยความประหม่าเมื่อเผลอไปสบตาเข้ากับสายตาโลมเลียที่จ้องมองเธออย่างเปิดเผย ใบหน้าหวานก้มลงเล็กน้อยนึกหวั่นใจกลัวขึ้นมา อธิษฐานขอให้ปู่รหัสเธอมาเร็วเข้า และดูเหมือนคำอธิษฐานของเธอจะได้ผลเมื่อมือหนาของใครบางคนเข้ามากอดรัดลำคอระหงเข้าหาอกแกร่ง พร้อมกับเสียงเรียกที่คุ้นหู
"มายืนทำอะไรตรงนี้ ไม่กลัวรึไง"
"พี่ไทม์"
"ทำหน้าเอ๋ออยู่ได้ ไป!"
เสียงเข้มดังขึ้นก่อนจะลากคอหญิงสาวร่างเล็กให้ออกเดินตาม เขายังคงบ่นพึมพำอยู่ลำพังโดยที่เธอเองก็ฟังไม่ได้ศัพท์ เพราะเสียงเพลงที่ดังมาก และผู้คนที่บดเบียดกันทำให้ต้องคอยหลบตลอดเวลา
"บัว ไทม์ พี่กำลังจะไปหาเลย แล้วนี่มาด้วยกันได้ไง"
"รอให้ไปหาเองคงต้องหามกลับกันทั้งหมดนี่แล้ว"
ยังไม่ทันที่สายบัวจะได้ตอบกลับปู่รหัสที่หน้าตื่นเพราะเจอเธอก่อนที่เขาจะไปรับหน้าบาร์เทนเดอร์ที่เธอแจ้งไว้ คนข้างๆ ที่ยังคงยืนล้วงกระเป๋ากอดคอเธอไว้ก็เอ่ยขึ้นมาก่อน
ปอนมองหน้าน้องรหัสด้วยความงุนงง ก่อนจะหันกลับมามองหลานรหัสที่ยืนยิ้มแห้งส่งให้อีกครั้ง
"มีอะไร เกิดอะไรขึ้น"
"เปล่าค่ะ ไม่มีอะไรเลยค่ะปู่ ใช่ไหมคะพี่ไทม์"
ข้อศอกเล็กกระทุ้งเร่งเร้าให้คนด้านข้างตอบ ไทม์หันกลับมาจ้องคนตัวเล็กด้วยสายตาดุ พร้อมกับยกมือขึ้นมาลูบท้องแกร่งที่โดนศอกเล็กกระทุ้งใส่
"ไทม์!"
"เออ.. ไม่มีไรหรอก แค่เกือบมี"
"อะไรคือเกือบมี"
"เปล่าหรอกค่ะปู่ แค่มีคนมองหนูเองแต่พี่ไทม์ก็มาซะก่อนเลยไม่มีอะไรเกิดขึ้น กลับไปนั่งที่โต๊ะเถอะค่ะเดี๋ยวจะหมดสนุกเอาซะเปล่า"
สายบัวยกแขนแกร่งที่พาดลำคอเล็กออก ก่อนจะจับข้อแขนหนาของปู่รหัสให้กลับไปยังโต๊ะที่จองไว้โดยที่ปอนเองก็ได้แต่มองหน้าน้องรหัสกับหลานรหัสสลับไปมา
ไทม์ดันลิ้นกับกระพุ้งแก้ม ยกมือเท้าเอวแล้วเดินตามทั้งสองไปเงียบๆ
บทล่าสุด
#141 บทที่ 141 The end ๑๐๐%
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#140 บทที่ 140 The end ๕๐%
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#139 บทที่ 139 คนขี้น้อยใจ ๑๐๐%
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#138 บทที่ 138 คนขี้น้อยใจ ๕๐%
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#137 บทที่ 137 ที่รัก NC ๑๐๐%
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#136 บทที่ 136 ที่รัก NC๕๐%
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#135 บทที่ 135 ทำความรู้จัก ๑๐๐%
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#134 บทที่ 134 ทำความรู้จัก ๕๐%
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#133 บทที่ 133 เมียหาย ๑๐๐%
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#132 บทที่ 132 เมียหาย ๕๐%
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026
คุณอาจชอบ 😍
ขย่มรักมาเฟีย
"ความทรงจำบ้าบออะไรของคุณ ฉันไม่อยากจะทบทวนอะไรทั้งนั้น ออกไปห่างๆฉันเลยนะ...อื้อ...ปล่อยฉันสิ ไอ้มาเฟียบ้า...จะมายุ่งกับฉันทำไมห้ะ!...."
"ไม่ยุ่งกับเมีย...แล้วจะให้ไปยุ่งกับหมาแมวที่ไหนล่ะหึ...ไม่ได้เจอตั้งนาน...คิดถึงดุ้นของผมไหม...อยากจะอม...อยากจะเลียเหมือนที่เคยทำหรือเปล่า...."
"ไม่....ถ้าคุณเสี้ยนมากนักก็ไปเอากับผู้หญิงของคุณสิ..ผู้หญิงพวกนั้นเขาเต็มใจทำให้คุณแบบถึงอกถึงใจ คุณจะมาบีบบังคับฉันให้เสียแรงทำไม"
"ก็ผู้หญิงพวกนั้นมันไม่ตื่นเต้นเหมือนกับคุณนิ....ผมชอบใช้แรง...โดยเฉพาะกับคุณ....ชอบเยแรงๆ....ตอกแบบจุกๆ และที่สำคัญผมชอบตอนที่คุณครางเหมือนคนกำลังจะตายตอนที่ผมกำลังเอาคุณ"
"ใครโดนคุณเอาก็ต้องครางเหมือนจะตายกันทั้งนั้นแหละ ใหญ่เกินบ้านเกินเมืองซะขนาดนั้น ไปผู้หญิงเอาพวกนั้นไป อย่ามายุ่งกับฉัน...อื้อ...ปล่อยฉันสิ"
"ทำไมชอบไล่ให้ผมไปเอาคนอื่นนักหึ....ไม่เข้าใจเหรอว่าผมจะเอาคุณ....ผมชอบหอยฟิตๆของคุณมากกว่า...ผมหลง...ผมคลั่งไคล้...และผมก็อยากจะได้มันอีก...หลายๆครั้ง....ซ้ำแล้วซ้ำเล่า....จนกว่าหอยน้อยๆของคุณมันจะรับไม่ไหว...อืม....ไม่ได้เอามานานแล้ว....คุณให้ใครมาซ้ำรอยผมหรือเปล่า...."
ลวงรักคุณหมอคาสโนว่า
เรื่องราวของคุณหมอ "คาสโนว่าตัวพ่อ" ควงผู้หญิงเป็นว่าเล่น ปากดี งี่เง่า เอาแต่ใจตัวเองอย่าง "คณาธิป"
เมื่อมาพบกับกวางน้อยไร้เดียงสาแต่สู้คนอย่าง "ชมชนก" เด็กนักศึกษาคณะบริหารที่มาฝึกงานในโรงพยาบาลของเขา
เธอคอยส่งทั้งขนม กาแฟและมักจะเดินมาให้เขาเห็นบ่อย ๆ
แต่เขาไม่ค่อยชอบเธอเท่าไหร่เพราะไม่ต่างกับพวกโรคจิต
ไม่ว่าเขาจะทำอะไรกับผู้หญิงคนอื่นที่ห้องไหน
ทำไมต้องเจอกับเธอทุกทีสิน่า!!
** นิยายเรื่องนี้พระเอกเริ่มแรกไม่ใช่คนดีนะคะ ปากร้ายและเอาแต่ใจ
นิยายเป็นแนว 18+ มีฉากอีโรติกค่อนข้างละเอียด
ควรใช้วิจารณญาณในการเสพ
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
ลงทัณฑ์ร้าย พี่ชายวิศวะ
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ
“หยุดมโนเลยอ้วน กูแค่ให้เกียร์ ไม่ได้คิดจะเอาทำเมีย” ชิ! เบรกซะฉันล้อลากเลยไอ้พี่บ้านี่
ใครจะอยากไปเป็นเมียนักเลงแบบพี่ล่ะ
“ไม่รู้ล่ะ ใจพี่อยู่ที่นิ่มแล้ว” ฉันพูดออกไป
ก็ฉันเคยได้ยินพี่ ๆ พูดว่าใจอยู่เกียร์ เพราะงั้นเขาก็ให้ฉันแล้ว สรุปแล้วหัวใจเขาอยู่ที่ฉัน
“มโนล้วน ๆ เลยนะมึง” พี่เคลิ้มเขาส่ายหัวใส่ฉัน แล้วจากนั้นเขาก็ขับรถออกจากข้างทางที่อยู่ข้างบ้านหลังใหญ่ที่เขาเดินหายเข้าไป
“เดี๋ยวนิ่มจะดูแลให้ดีเลยนะจ๊ะ” ฉันฉีกยิ้มใส่พี่เคลิ้ม
ก็ตอนนี้พี่เขาอกหัก ฉันก็แค่อยากเห็นพี่เขายิ้มก็แค่นั้น
“เรื่องของมึง เพราะกูไม่สนใจ มึงจะทิ้งก็ได้นะถ้ามันเกะกะลูกตามึง หรือจะให้กูโยนทิ้งตอนนี้ก็ได้นะ”
“อย่ามายุ่งกับของนิ่มนะ! ตอนนี้มันเป็นของนิ่มแล้ว พี่ห้ามยุ่ง”
“มโนอะไรก็มโนไป แต่อย่ามโนว่ากูเป็นผัวมึงก็พอ เพราะมันเป็นไปไม่ได้”
“ชิ! คิดว่านิ่มอยากเป็นเมียพี่หรือไง ฝันไปเถอะ นักเลงอย่างพี่เคลิ้ม นุ่มนิ่มไม่เอามาเป็นผัวหรอก ปวดหัวเรื่องผู้หญิงที่เยอะอย่างกะฝูงวัวฝูงควาย แล้วนิ่มก็ไม่มีปัญญาวิ่งหนีคู่อริพี่ด้วย นิ่มอ้วน นิ่มเหนื่อย”
“มึงมโนไปไกลแล้วนะอ้วน หยุดต่อมมโนมึงเดี๋ยวนี้”
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
So Sick รักษาหัวใจนายเจ้าเล่ห์
"ฉันไปทำเธอตอนไหน?"
"ตอนไหนเหรอ ก็เมื่อคืนไงไอ้คนทุเรศ!"
"เมื่อคืนฉันเมาเละ อย่ามาใช้มุกตื้น ๆ จับฉันมันไม่สำเร็จ"
"จับบ้าอะไรฮะ ฉันโดนข่มขืนฉันเสียหายนะไอ้ชั่ว"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ"
"เมาเหมือนหมาแล้วจำไม่ได้ว่าข่มขืนผู้หญิงเหรอ!"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ!"
"ก็บอกว่าทำไงวะ!!"
พี่ชายที่รัก
จนหัวใจและร่างกายของฉันมันบอบช้ำ แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับไม่รักดีเผลอรักพี่ชายคนนี้ จนหมดใจ
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
พิษรักร้าย Toxic love
"ออกไป ถ้าไม่อยากโดนข้อหาบุกรุกห้องคนอื่นในยามวิกาล" นินิวบอกริกมาเสียดังด้วยสีหน้าโกรธจัด ที่ริกเข้าห้องเธออย่างถือวิสะ
"ไม่ไป ในเมื่อที่นี่คือห้องเมียฉัน ทำไมฉันต้องออก" ร่างสูงบอกมาด้วยเสียงแข็งด้วยความไม่พอใจ
"ห้องฉันไม่ใช่ห้องของยัยโมเน่ เมียคนปัจจุบันของพี่ ถ้าพี่ยังหลงเหลือความเป็นคนอยู่บ้างก็ออกไปจากห้องฉันคะ" แต่ริกกับไม่สนใจคำพูดนินิวเลยซักนิด ร่างสูงเดินเข้ามาหาคนตรงหน้า นินิวที่เห็นเช่นนั้นถึงกับจับที่ชายผ้าขนหนูเอาไว้แน่นขึ้น เพราะคนตรงหน้านั่นดูอันตรายสำหรับเธอ
"อย่านะพี่ริก เรื่องของเรามันจบไปแล้ว" นินิวบอกมาด้วยเสียงสั่นเพราะสายตาที่เขามองเธอมามันน่ากลัวมากจริงๆ
"ชอบฉันไม่ใช่เหรอ เอาฉันแล้วจะไปอ่อยคนอื่น อีกทำไม ฉันเห็นเต็มสองตาว่าเธอจูบกับไอ้ไทม์"
"ในเมื่อพี่เห็นเช่นนั้น พี่ก็เลิกยุ่งกับฉันเสียสิ ฉันจะอ่อยจะจูบกับใครมันก็เรื่องของฉันไหม ฉันบอกพี่ไม่กี่ร้อยครั้งแล้วว่าเราเลิกกันแล้ว เพราะพี่มันเลว ฉันเลยไม่อยากได้พี่แล้ว "
กับดักรักท่านประธานจอมหวง
กรงรักจำนน
เขามีคนรักอยู่แล้ว ทว่าเพื่อย่า เขายอมแต่งงานปลอม ๆ กับเธอ และยอมทำทุกอย่างยกเว้น “อยู่ด้วยกันจริง ๆ”
เมื่อย่าเร่งรัดอยากได้หลาน เขาเสนอให้เธอตั้งครรภ์ด้วยสเปิร์มของคนอื่นเพื่อไม่ต้องแตะต้องกันสักนิด และนั่นคือวันที่หัวใจของเธอแตกละเอียด
จนกระทั่งแผนชั่วของใครบางคนทำให้เขาและเธอต้องนอนบนเตียงเดียวกันโดยไม่ตั้งใจ
และนั่น…ทำให้ชีวิตทุกคนพังครืน
เธอถูกใส่ร้าย ถูกขับไล่ ถูกเหยียบย่ำจนแทบไม่เหลือศักดิ์ศรี













