บทที่ 128 คุณยาย ๑๐๐%

ฉันกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ รู้สึกหายใจติดขัดกับรอยยิ้มนั้นของเธอ หันมองหาคาเรนที่ไม่รู้ว่าหายไปไหน นี่เขาเดินไปไหนแล้วไม่รู้แล้วฉันมายืนอยู่กับผู้หญิงคนนี้สองคนตั้งแต่เมื่อไหร่นะ

"คาเรนไม่คิดจะแนะนำฉันให้หนูรู้จักเลยสินะ ไม่เป็นไรฉันแนะนำตัวเองเองก็ได้ มีหลานที่ไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ"

เธอบ่นเบาๆ พร้อมกั...