บทนำ
บท 1
สนามบิน
เท้าเล็กก้าวขายาวสาวเท้าไปยังด้านหน้าของสนามบิน ก้มใบหน้ามองหน้าจอโทรศัพท์ในมือขณะที่กำลังกดส่งข้อความหาใครบางคนด้วยใบหน้าบึ้ง
"หึ้ย! ยัยบัวอย่าให้เจอหน้านะจะจับมาตีก้นแดงเลย อะไรกันไม่กี่วันก่อนเพิ่งเปิดตัวว่าคบกันมาวันนี้ก็มาหมั้นสายฟ้าฟาดแล้ว นี่ใจคอจะไม่บอกกล่าวอะไรเพื่อนสนิทอย่างฉันเลยหรือไง"
นิ้วเรียวชี้หน้าจอที่ปรากฏรูปโพรไฟล์ของเพื่อนสนิทยิ้มส่งให้กล้อง ข้อความที่ส่งมาล่าคือจะให้คนมารอรับที่สนามบินพามาส่งถึงงานหมั้นหมาย
นาเดียผ่อนลมหายใจหนักผ่านริมฝีปากอวบอิ่ม กวาดสายตามองหาคนที่เพื่อนสนิทพูดถึงก่อนสายตาจะสบเข้ากับร่างสูงของผู้ช่วยของคุณหมอหนุ่มกำลังเดินมาทางเธอ เขายกโทรศัพท์แนบใบหูปรายตามองเธอเล็กน้อยเหมือนกำลังคุยธุระอยู่ เธอจึงยิ้มหวานบนใบหน้าโบกมือทักทายแทนการกล่าวคำพูด
"ครับ เจอแล้วครับงั้นผมวางนะครับ"
เซนลดมือลงกดตัดสายปลายสายก่อนจะเงยใบหน้านิ่งขึ้นมองหญิงสาวด้านหน้าอีกครั้ง มือหนาผายมือเชิญให้เธอเดินนำไปยังรถยุโรปคันหรูที่จอดรออยู่โดยที่ไม่ได้เอ่ยทักทายเธอหรือกล่าวอะไรออกมา
ใบหน้าหวานยิ้มเจื่อนลดมือบางลงเกาศีรษะแก้เก้อ เดินนำไปตามคำเชื้อเชิญ ตามหลังมาด้วยผู้ช่วยหน้านิ่งของคุณหมอ
ความเย็นตีกระทบใบหน้าเมื่อเปิดประตูเข้ามาด้านในตัวรถ เครื่องปรับอากาศยังคงทำงานให้ความเย็นแก่คนด้านใน แต่บรรยากาศกลับเยือกเย็นลงจนต้องยกมือขึ้นลูบแขน
ดวงตากลมเอี้ยวมองคนขับรถที่นั่งหน้านิ่งอยู่หลังพวงมาลัย เผลอกลืนน้ำลายเหนียวลงคออึกใหญ่เมื่อเขาหันกลับมามองเธอผ่านแว่นกันแดดตัวใหญ่ปิดบังแววตาในตอนนี้
"สะ.. สวัสดีค่ะ"
เสียงหวานสั่นเล็กน้อยพยายามห้ามไม่ให้ความกลัวออกทางสีหน้า หย่อนสะโพกมนนั่งลงบนเบาะรถ ผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอกที่เขาคนนั้นหันกลับไปด้านหน้าในตอนที่ผู้ช่วยคุณหมอแฟนหนุ่มเพื่อนสนิทเข้ามานั่งประจำที่
"ทำตัวผ่อนคลายครับไอ้นี่มันไม่กัดหรอกครับ มันฉีดยามาแล้ว"
"อ่า... ค่ะ"
น้ำเสียงนิ่งพูดเพื่อให้คลายความหวาดกลัวของหญิงสาว แต่เขาหารู้ไม่ว่าการพูดแบบนั้นเป็นเหมือนการเตือนกลายๆ ว่าหากเธอไม่ทำตัวมีปัญหาคนของเขาก็จะไม่ทำอะไรเธอ แต่หากเธอทำตัววุ่นวายเขาก็จะไม่เว้น จะดีด้วยก็ต่อเมื่อเธอเชื่อฟังทำตัวดีเท่านั้น
นาเดียเบือนสายตาออกไปสนใจนอกหน้าต่างหลังจากรถแล่นออกสู่ถนนเส้นหลัก มือเล็กเลื่อนเขี่ยหน้าจอโทรศัพท์เล่นในขณะที่หันดวงตามองด้านนอกและกลับมามองหน้าจอในมือตัวเองสลับกันไปมา
เวลาผ่านไปไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงรถยุโรปคันหรูก็แล่นเข้ามาจอดภายในบ้านของเพื่อนสนิท เท้าเล็กก้าวลงเหยียบบนพื้นถนนซีเมนต์ ดวงตากลมกวาดสายตามองความร่มรื่นของสวนย่อมดอกไม้หลากหลายแล้วกลับมามองยังตัวบ้านเรือนไทยครึ่งประยุกต์
"คุณบัวรออยู่ด้านในครับ"
"ค่ะ"
เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเสียงนิ่ง บอกให้รู้ว่ากำลังมีงานสำคัญรออยู่ และไม่อยากให้ฤกษ์งามของเจ้านายหนุ่มต้องมาเลทเพียงเพราะความไม่ตรงเวลาของใครบางคน
ดวงตาคมจ้องมองคนตัวเล็กกว่าด้วยแววตาราบเรียบบังคับกดดันให้เธอเลิกสนใจบรรยากาศรอบตัวมากกว่าความสำคัญของงานหมั้น
"ไป.. ไปค่ะ"
นาเดียหลุบดวงตาลงมองมือเล็กของตัวเอง พูดเสียงสั่นหวาดกลัวสายตาคู่นั้น เท้าเล็กก้าวเดินไปด้านในตัวบ้านทั้งที่ไม่กล้าเงยใบหน้าขึ้นมองด้วยซ้ำ
เสียงผู้คนดังออกมาจากด้านในทำให้เธอต้องปรายตาขึ้นเหลือบมองผ่านๆ ก่อนสายตาจะไปปะทะเข้ากับร่างสูงที่คุ้นเคยของใครบางคนนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้สีขาวด้านนอกสวนย่อมของด้านหลังบ้าน
ใบหน้าคมคายบึ้งตึงบ่งบอกถึงความไม่สบอารมณ์เอามากๆ ขณะที่มือหนายังคงยกขึ้นวางบนพนักพิงเก้าอี้หนึ่งข้าง ส่วนอีกข้างวางแนบไปกับโต๊ะกระจกเทียม
"เขาเหรอ... บ้าน่านาเดียเขาจะมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง"
บทล่าสุด
#136 บทที่ 136 The end ๑๐๐%
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#135 บทที่ 135 The end ๕๐%
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#134 บทที่ 134 จีบเมีย ๑๐๐%
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#133 บทที่ 133 จีบเมีย ๕๐%
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#132 บทที่ 132 รู้สึกเหมือนกันไหม ๑๐๐%
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#131 บทที่ 131 รู้สึกเหมือนกันไหม ๕๐%
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#130 บทที่ 130 จมเตียง NC ๑๐๐%
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#129 บทที่ 129 จมเตียง NC ๕๐%
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#128 บทที่ 128 คุณยาย ๑๐๐%
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#127 บทที่ 127 คุณยาย ๕๐%
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026
คุณอาจชอบ 😍
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ
“หยุดมโนเลยอ้วน กูแค่ให้เกียร์ ไม่ได้คิดจะเอาทำเมีย” ชิ! เบรกซะฉันล้อลากเลยไอ้พี่บ้านี่
ใครจะอยากไปเป็นเมียนักเลงแบบพี่ล่ะ
“ไม่รู้ล่ะ ใจพี่อยู่ที่นิ่มแล้ว” ฉันพูดออกไป
ก็ฉันเคยได้ยินพี่ ๆ พูดว่าใจอยู่เกียร์ เพราะงั้นเขาก็ให้ฉันแล้ว สรุปแล้วหัวใจเขาอยู่ที่ฉัน
“มโนล้วน ๆ เลยนะมึง” พี่เคลิ้มเขาส่ายหัวใส่ฉัน แล้วจากนั้นเขาก็ขับรถออกจากข้างทางที่อยู่ข้างบ้านหลังใหญ่ที่เขาเดินหายเข้าไป
“เดี๋ยวนิ่มจะดูแลให้ดีเลยนะจ๊ะ” ฉันฉีกยิ้มใส่พี่เคลิ้ม
ก็ตอนนี้พี่เขาอกหัก ฉันก็แค่อยากเห็นพี่เขายิ้มก็แค่นั้น
“เรื่องของมึง เพราะกูไม่สนใจ มึงจะทิ้งก็ได้นะถ้ามันเกะกะลูกตามึง หรือจะให้กูโยนทิ้งตอนนี้ก็ได้นะ”
“อย่ามายุ่งกับของนิ่มนะ! ตอนนี้มันเป็นของนิ่มแล้ว พี่ห้ามยุ่ง”
“มโนอะไรก็มโนไป แต่อย่ามโนว่ากูเป็นผัวมึงก็พอ เพราะมันเป็นไปไม่ได้”
“ชิ! คิดว่านิ่มอยากเป็นเมียพี่หรือไง ฝันไปเถอะ นักเลงอย่างพี่เคลิ้ม นุ่มนิ่มไม่เอามาเป็นผัวหรอก ปวดหัวเรื่องผู้หญิงที่เยอะอย่างกะฝูงวัวฝูงควาย แล้วนิ่มก็ไม่มีปัญญาวิ่งหนีคู่อริพี่ด้วย นิ่มอ้วน นิ่มเหนื่อย”
“มึงมโนไปไกลแล้วนะอ้วน หยุดต่อมมโนมึงเดี๋ยวนี้”
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
เกลียดรัก
อารญากับธีรเดชก็เช่นกัน
แต่เกลียดกันไปเกลียดกันมาดันท้องเฉยเลย
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
คลั่งรักร้ายนายวิศวะ
"ปล่อยนะพี่ริว พี่ไม่ใช่ ผัว..." เสียงเล็กถูกกลื้นหายในลำคอ เมื่อโดนคนใจร้ายตรงหน้าระดมจูบไปทั้งใบหน้า อย่างไม่ทันตั้งตัว ริวถอนจูบออก เสมองคนตรงหน้าอย่างเย้ยหยัน
"ผัว...ที่เอาเธอคนแรกหนะ"
"พี่ริว..." เจนิสตะเบ่งเสียงด้วยสีหน้าอันโกรธจัด
"ทำไม เรียกชื่อพี่บ่อยแบบนี้ละครับ" ริวเอ่ยพร้อมกับสบตาคนตรงหน้าด้วยสายตาดุดัน
"คิดว่าคืนนี้เธอจะรอดเหรอ" ริวตะเบ่งเสียงขึ้นมา จนร่างบางถึงกับชะงัก
"ปล่อย...นะ คนเลว" ยิ่งเธอต่อต้านเขายิ่งรุนแรงกับเธอมากขึ้น
"เอาดิ...เธอตบ ฉันจูบ..." ริวเอ่ยพร้อมกับจ้องมองด้วยสายตาดุดัน
กรงรักจำนน
เขามีคนรักอยู่แล้ว ทว่าเพื่อย่า เขายอมแต่งงานปลอม ๆ กับเธอ และยอมทำทุกอย่างยกเว้น “อยู่ด้วยกันจริง ๆ”
เมื่อย่าเร่งรัดอยากได้หลาน เขาเสนอให้เธอตั้งครรภ์ด้วยสเปิร์มของคนอื่นเพื่อไม่ต้องแตะต้องกันสักนิด และนั่นคือวันที่หัวใจของเธอแตกละเอียด
จนกระทั่งแผนชั่วของใครบางคนทำให้เขาและเธอต้องนอนบนเตียงเดียวกันโดยไม่ตั้งใจ
และนั่น…ทำให้ชีวิตทุกคนพังครืน
เธอถูกใส่ร้าย ถูกขับไล่ ถูกเหยียบย่ำจนแทบไม่เหลือศักดิ์ศรี
พยศรักร้ายนายมาดนิ่ง
“ฉันไม่ได้แอบ”
“แต่เธอได้ยิน”
“ช่วยไม่ได้นายกับแฟนนายอยากจะคุยเรื่องลับๆ ของพวกนายตรงนี้เอง และฉันขอบอกไว้ตรงนี้ว่าไม่ได้แอบฟัง”
“ใครสน” โรมไม่พูดเปล่าแต่มือหนากับหยิบแว่นตาทรงกลมออกจากใบหน้าของคนตัวเล็ก กลิ่นน้ำหอมเจือจางที่ลอยมาแตะจมูกของคนตัวโต ยัยพิษสุนัขบ้านั้นตัวหอมชะมัด สายตาคมคู่ดุจ้องมองใบหน้าสวยใสไร้กรอบแว่นตาอย่างใกล้ชิดพิจารณา ราวกับถูกใบหน้าสวยหวานตรงหน้านั้นต้องมนต์สะกดเข้าอย่างจัง
“แว่นฉันนั้นนายจะเอาไปไหน เอาคืนมานะ”
“รับปากกับฉันว่าเธอจะไม่เอาเรื่องที่ได้ยินไปพูดที่ไหน ห้ามเอาเรื่องของฉันไปเผยแพร่เด็ดขาด” โรมเอ่ยกับคนตรงหน้าเสียงเข้ม
“ทำไมรับไม่ได้ อายเหรอ” นานิลเอ่ยอย่างเชิดหน้า นี้เหรอโรม บริหารปี 3 ที่สาวๆ คลั่งไคล้นักหนา แต่น่าเสียดายหน้าตาก็ดี แต่ไม่คิดจะหน้าตัวเมีย
“ไม่ใช่...เรื่องของเธอ แค่ทำตามที่ฉันสั่ง”
“เป็นใครมาสั่งฉัน” เธอสวนกลับเขาทันที แต่นั้นกับถูกฝ่ามือหนาบิดเข้าที่เอวเล็ก นานิลถึงกับรู้สึกได้
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด
เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...
ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง













