BAD STORIES พิษรักมาเฟีย

สนามบิน

เท้าเล็กก้าวขายาวสาวเท้าไปยังด้านหน้าของสนามบิน ก้มใบหน้ามองหน้าจอโทรศัพท์ในมือขณะที่กำลังกดส่งข้อความหาใครบางคนด้วยใบหน้าบึ้ง

"หึ้ย! ยัยบัวอย่าให้เจอหน้านะจะจับมาตีก้นแดงเลย อะไรกันไม่กี่วันก่อนเพิ่งเปิดตัวว่าคบกันมาวันนี้ก็มาหมั้นสายฟ้าฟาดแล้ว นี่ใจคอจะไม่บอกกล่าวอะไรเพื่อนสนิทอย่างฉันเลยหรือไง"

นิ้วเรียวชี้หน้าจอที่ปรากฏรูปโพรไฟล์ของเพื่อนสนิทยิ้มส่งให้กล้อง ข้อความที่ส่งมาล่าคือจะให้คนมารอรับที่สนามบินพามาส่งถึงงานหมั้นหมาย

นาเดียผ่อนลมหายใจหนักผ่านริมฝีปากอวบอิ่ม กวาดสายตามองหาคนที่เพื่อนสนิทพูดถึงก่อนสายตาจะสบเข้ากับร่างสูงของผู้ช่วยของคุณหมอหนุ่มกำลังเดินมาทางเธอ เขายกโทรศัพท์แนบใบหูปรายตามองเธอเล็กน้อยเหมือนกำลังคุยธุระอยู่ เธอจึงยิ้มหวานบนใบหน้าโบกมือทักทายแทนการกล่าวคำพูด

"ครับ เจอแล้วครับงั้นผมวางนะครับ"

เซนลดมือลงกดตัดสายปลายสายก่อนจะเงยใบหน้านิ่งขึ้นมองหญิงสาวด้านหน้าอีกครั้ง มือหนาผายมือเชิญให้เธอเดินนำไปยังรถยุโรปคันหรูที่จอดรออยู่โดยที่ไม่ได้เอ่ยทักทายเธอหรือกล่าวอะไรออกมา

ใบหน้าหวานยิ้มเจื่อนลดมือบางลงเกาศีรษะแก้เก้อ เดินนำไปตามคำเชื้อเชิญ ตามหลังมาด้วยผู้ช่วยหน้านิ่งของคุณหมอ

ความเย็นตีกระทบใบหน้าเมื่อเปิดประตูเข้ามาด้านในตัวรถ เครื่องปรับอากาศยังคงทำงานให้ความเย็นแก่คนด้านใน แต่บรรยากาศกลับเยือกเย็นลงจนต้องยกมือขึ้นลูบแขน

ดวงตากลมเอี้ยวมองคนขับรถที่นั่งหน้านิ่งอยู่หลังพวงมาลัย เผลอกลืนน้ำลายเหนียวลงคออึกใหญ่เมื่อเขาหันกลับมามองเธอผ่านแว่นกันแดดตัวใหญ่ปิดบังแววตาในตอนนี้

"สะ.. สวัสดีค่ะ"

เสียงหวานสั่นเล็กน้อยพยายามห้ามไม่ให้ความกลัวออกทางสีหน้า หย่อนสะโพกมนนั่งลงบนเบาะรถ ผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอกที่เขาคนนั้นหันกลับไปด้านหน้าในตอนที่ผู้ช่วยคุณหมอแฟนหนุ่มเพื่อนสนิทเข้ามานั่งประจำที่

"ทำตัวผ่อนคลายครับไอ้นี่มันไม่กัดหรอกครับ มันฉีดยามาแล้ว"

"อ่า... ค่ะ"

น้ำเสียงนิ่งพูดเพื่อให้คลายความหวาดกลัวของหญิงสาว แต่เขาหารู้ไม่ว่าการพูดแบบนั้นเป็นเหมือนการเตือนกลายๆ ว่าหากเธอไม่ทำตัวมีปัญหาคนของเขาก็จะไม่ทำอะไรเธอ แต่หากเธอทำตัววุ่นวายเขาก็จะไม่เว้น จะดีด้วยก็ต่อเมื่อเธอเชื่อฟังทำตัวดีเท่านั้น

นาเดียเบือนสายตาออกไปสนใจนอกหน้าต่างหลังจากรถแล่นออกสู่ถนนเส้นหลัก มือเล็กเลื่อนเขี่ยหน้าจอโทรศัพท์เล่นในขณะที่หันดวงตามองด้านนอกและกลับมามองหน้าจอในมือตัวเองสลับกันไปมา

เวลาผ่านไปไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงรถยุโรปคันหรูก็แล่นเข้ามาจอดภายในบ้านของเพื่อนสนิท เท้าเล็กก้าวลงเหยียบบนพื้นถนนซีเมนต์ ดวงตากลมกวาดสายตามองความร่มรื่นของสวนย่อมดอกไม้หลากหลายแล้วกลับมามองยังตัวบ้านเรือนไทยครึ่งประยุกต์

"คุณบัวรออยู่ด้านในครับ"

"ค่ะ"

เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเสียงนิ่ง บอกให้รู้ว่ากำลังมีงานสำคัญรออยู่ และไม่อยากให้ฤกษ์งามของเจ้านายหนุ่มต้องมาเลทเพียงเพราะความไม่ตรงเวลาของใครบางคน

ดวงตาคมจ้องมองคนตัวเล็กกว่าด้วยแววตาราบเรียบบังคับกดดันให้เธอเลิกสนใจบรรยากาศรอบตัวมากกว่าความสำคัญของงานหมั้น

"ไป.. ไปค่ะ"

นาเดียหลุบดวงตาลงมองมือเล็กของตัวเอง พูดเสียงสั่นหวาดกลัวสายตาคู่นั้น เท้าเล็กก้าวเดินไปด้านในตัวบ้านทั้งที่ไม่กล้าเงยใบหน้าขึ้นมองด้วยซ้ำ

เสียงผู้คนดังออกมาจากด้านในทำให้เธอต้องปรายตาขึ้นเหลือบมองผ่านๆ ก่อนสายตาจะไปปะทะเข้ากับร่างสูงที่คุ้นเคยของใครบางคนนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้สีขาวด้านนอกสวนย่อมของด้านหลังบ้าน

ใบหน้าคมคายบึ้งตึงบ่งบอกถึงความไม่สบอารมณ์เอามากๆ ขณะที่มือหนายังคงยกขึ้นวางบนพนักพิงเก้าอี้หนึ่งข้าง ส่วนอีกข้างวางแนบไปกับโต๊ะกระจกเทียม

"เขาเหรอ... บ้าน่านาเดียเขาจะมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง"