บทที่ 82 แม่... ๑๐๐%

ฉันและยัยบัวเดินเล่นกันอยู่ในห้างใหญ่กลางเมืองหลังจากเลิกงานแล้ว ดวงตากลมกลอกกลิ้งมองอาหารสดตรงหน้า หยิบจับผักใบเขียวขึ้นมาเพ่งพินิจมองถี่ถ้วนราวกับว่าตัวเองจะไปแข่งขันยังไงยังงั้นแหละ

กวาดสายตามองผักกองโตด้านหน้า พ่นลมหายใจหนักๆ ไม่เคยคิดมาก่อนว่าการทำอาหารจะลำบากแบบนี้ นี่ขนาดอาจารย์สอนทำอาหารเจ้า...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ