บทที่ 15 ถ้าได้ไปด้วยกัน

กรรวีผละออกมาได้เพียงเสี้ยววินาทีแต่กลับถูกดึงให้นั่งลงบนตักแกร่ง ใบหน้าสวยแหงนมองเจ้าของแรงรั้งก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย มือเรียววางพาดบริเวณลาดไหล่กว้างเพื่อใช้เป็นที่มั่นกันไม่ให้ตัวเองผลัดตกลงไปก้นจ้ำเบ้าเบื้องล่าง

“นั่งกินด้วยกัน” เสียงทุ้มกระซิบ กลิ่นกายหอมอ่อน ๆ ช่วยให้เขาคลายความหงุดหงิด...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ