Be mind! เอลจะเอา | Mpreg

Be mind! เอลจะเอา | Mpreg

Linnn. · เสร็จสิ้น · 115.4k คำ

970
ยอดนิยม
970
การดู
0
เพิ่มเมื่อ
เพิ่มไปยังชั้นวาง
เริ่มอ่าน
แชร์:facebooktwitterpinterestwhatsappreddit

บทนำ

“กรรวี” เลือกที่จะละทิ้งทุกสิ่งทุกอย่าง และจากไปเพื่อเรียนต่อที่ต่างประเทศโดยทิ้งไว้เพียงความเศร้าเสียใจให้กับคนรัก เขาได้แต่ปฏิญาณกับตัวเองว่าเมื่อไหร่ก็ตามที่เขาเติบโตได้อย่างเข้มแข็ง วันนั้นเขาจะกลับมาทวงคนรักกลับคืน!! มันจะยากสักแน่ไหนกันเชียว เล่นตัวมาก ๆ ก็แค่จ้างคนมาฉุดเสียก็สิ้นเรื่อง

บท 1

@บรัสเซลส์,เบลเยียม

แสงไฟจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ยังคงส่องสว่างแม้ในยามนี้เวลาจะล่วงเลยมาครึ่งค่อนคืนแล้วก็ตาม ปลายนิ้วเรียวกดคลิกเข้าไปในเนื้อหาที่เด่นชัดบนบอร์ดกระทู้เว็บไซต์ ดวงตากลมโตสุกใสราวกับลูกกวางไล่อ่านข้อความรายละเอียดของประกาศรับสมัครงานตำแหน่งพนักงานประจำผู้ช่วยผู้จัดการไร่องุ่นธาดาที่เป็นดีลเลอร์นำเข้าและส่งออกไวน์รายใหญ่ที่สุดในเอเชีย

เสียงต๊อกแต๊กของแป้นพิมพ์ดังขึ้นรัวเร็วตามความคล่องแคล่วของผู้ใช้ ประวัติข้อมูลส่วนบุคคลรวมไปถึงวุฒิการศึกษา ความสามารถ หรือแม้กระทั่งสถานที่ที่เคยฝึกงานถูกกรอกผ่านระบบออนไลน์เพื่อยื่นเรื่องสมัครงานทางไกล รอยยิ้มสดใสประดับบนดวงหน้ารูปไข่ สมองไพล่คิดถึงสภาพแวดล้อมในวัยเยาว์และบรรยากาศร่มรื่นตามถิ่นฐานบ้านเกิดในประเทศไทยที่ตนจากมานาน จมูกเล็กเชิดรั้นสูดอากาศฟุดฟิดก่อนจะจามออกมาอยู่หลายครั้ง

“เฮ้อ อยู่มาตั้งหลายปี ทำไมร่างกายถึงยังไม่ชินกับอากาศของที่นี่สักทีนะ” เสื้อโค้ชตัวหนาถูกกระชับเข้าหาตัวเองอีกครั้ง มือเล็กเอื้อมไปหยิบน้ำอุ่นที่ตนถือติดมือขึ้นมาจิบก่อนจะพบว่าตอนนี้ได้กลายเป็นน้ำเย็นไปเสียแล้ว ครั้นจะลุกไปเปลี่ยนเป็นน้ำอุ่นหรือเปิดฮีตเตอร์ก็ขี้เกียจเกินกว่าจะทำเช่นนั้น

“เอล กลับบ้านกันเถอะ นี่ก็ดึกมากแล้ว” ประตูกระจกถูกเลื่อนออกปรากฏให้เห็นชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ใบหน้าหล่อเหลาตามสไตล์สมัยนิยม คิ้วหนาดกเข้มรับกับรูปหน้าและสันกรามชัดเจน ริมฝีปากหนาหยักขยับเรียกคนตัวเล็กที่ต่อให้เขาจะเดินเข้ามาใกล้จนซ้อนด้านหลังก็ยังไม่คิดจะละสายตาออกจากหน้าจอเลยแม้แต่น้อย ลมหายใจอุ่นเป่ารดผิวแก้มใสจนคนตัวเล็กสะดุ้งตกใจ

“ตกใจหมดเลยเควิน มาตั้งแต่เมื่อไหร่” เสียงใสเอ่ยถาม ใบหน้าสวยหวานราวกับผู้หญิงแต่เจ้าตัวดันเกิดเป็นชายหันกลับมาสบตาด้านหลัง มือเรียวเล็กยกขึ้นทาบอกประกอบคำพูดเพื่อให้เห็นว่าตนนั้นตกใจจริง ๆ

“มารับกลับบ้าน นี่ก็ดึกแล้ว เดี๋ยวไอไปส่ง”

“เดี๋ยวเราขอปิดคอมฯ ก่อนนะ” หน้าต่างของข้อมูลต่างที่เปิดไว้ถูกทยอยปิดทีละอันจนหมด ก่อนที่เจ้าตัวจะลุกขึ้นยืนแล้วบิดร่างกายไล่อาการเมื่อยขบ “ไปกันเถอะ”

ร่างเล็กเดินนำคนตัวโตออกมาจากร้านอาหารไทยในเบลเยียมที่ตนทำงานอยู่ ลมหายใจที่พ่นออกมาเป็นกลุ่มละอองสีขาวหมอกเด่นชัดแม้มองด้วยตาเปล่า ผ้าพันคอผืนหนาถูกนำมาพันรอบคอเรียวอย่างเบามือ ดวงตากลมโตมองสบร่างสูงก่อนจะเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม

“ใส่ไว้ เวลาอากาศเปลี่ยนทีไร ไอเห็นยูป่วยตลอด” ฝ่ามือหยาบกร้านอย่างคนที่ชอบเล่นกีฬาเอ็กซ์ตรีมยกขึ้นจัดระเบียบผ้าพันคอให้เข้าที่เข้าทาง

“ขอบคุณครับ” ริมฝีปากกระจับบางสีเชอร์รี่คลี่ยิ้มสดใสขอบคุณจนคนตรงหน้าเกิดอาการทำตัวไม่ถูก ท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ มาพร้อมกับใบหูที่เห่อแดงระเรื่อเรียกเสียงหัวเราะใสได้ไม่ยาก

“หัวเราะไออีกแล้วนะ”

“เมื่อไหร่ยูจะเลิกทำท่าทางประหลาดแบบนั้น”

“ถ้าไอเลิกได้ ไอเลิกนานแล้ว” …ใช่ ถ้าเลิกชอบเลิกเขินได้ เขาคงเลิกนานแล้ว

“กลับบ้านกันเถอะ”

เรียวแขนเล็กสอดรอดคล้องวงแขนแกร่งออกแรงจูงกึ่งลากไปยังรถสปอร์ตสุดหรูที่ร่างหนามักจะขับมารับส่งเขากลับบ้านอยู่ทุกเมื่อที่มีโอกาส กลุ่มผมนุ่มปลิวพลิ้วตามสายลมหนาวที่พัดผ่านมายามค่ำคืน ใช้เวลาเดินทางอยู่ด้วยกันสักพักใหญ่ พวงมาลัยหรูก็หักเลี้ยวมาจอดยังภายในบริเวณบ้านของคนตัวเล็ก ขาเรียวก้าวลงยืนอย่างมั่นคงก่อนจะหันมาสบตาคนที่ยังคงนั่งอยู่หลังพวงมาลัยภายในรถ ก่อนจะเอ่ยถ้อยคำที่แม้เสียงจะหวานใสดังระฆังแต่กลับบาดใจคนฟังเสียเหลือเกิน

“เควิน เราว่าจะกลับไทยอาทิตย์หน้าแหละ ไปส่งเราที่สนามบินด้วยนะ” ว่าจบก็ปิดก่อนที่จะหายวับเข้าบ้านไปด้วยท่าทางสดใสร่าเริง ต่างจากอีกคนที่หัวใจกระตุกชาวาบอย่างไม่ทันตั้งตัว ลางสังหรณ์บอกว่าการที่เพื่อนตัวเล็กกลับประเทศบ้านเกิดในรอบหลายปีที่เจ้าตัวมาศึกษาต่อที่นี่หลาย ๆ อย่างคงไม่มีวันเหมือนดังวันวานแน่นอน

@ประเทศไทย

เสียงประกาศเรียกผู้โดยสารจากพนักงานในสายการบินดังขึ้นให้ได้ยินเป็นระยะ กระเป๋าเดินทางใบโตถูกลากมาจนถึงประตูฝั่งทางออกของสนามบิน ดวงตากลมโตกวาดมองไปยังรถบริการขนส่งโดยสาธารณะที่มารอให้บริการรับส่งผู้โดยสารที่เข้าออกทั้งในและนอกประเทศ

มือเรียวยกขึ้นกวักเรียกลุงคนขับรถที่หน้าตาท่าทางดูใจดีบนป้ายไฟหน้ารถเขียนว่า VIP จึงทำให้ไว้วางใจได้ในระดับหนึ่ง เขาไม่ได้กลับไทยมาตลอดหลายปีที่ผ่านมานับตั้งแต่ตัดสินใจไปศึกษาต่อที่ต่างประเทศจนจบปริญญาโทด้านบริหารธุรกิจด้วยเกียรตินิยมอันดับหนึ่งซึ่งนั่นก็นับเป็นความภาคภูมิใจเล็ก ๆ ของเจ้าตัว อืม ประเทศไทยยังคนเหมือนเดิมแทบจะทุกอย่างเลยก็ว่าได้ ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลยสักนิดเดียว แล้วใจคนที่นี่จะยังคงเหมือนเดิมอยู่ไหมนะ

“ไอ้หนู จะไปไหน ถ้าหลงกับพ่อแม่ก็ไปติดต่อฝ่ายประชาสัมพันธ์นู่น” เสียงแหบแห้งอย่างคนที่กำลังล่วงเข้าสู่วัยชราเอ่ยออกมา ไอ้เด็กตัวเล็กนี่กวักมือเรียกเขาแล้วก็ยืนเหม่อ หน้าตาซื่อ ๆ เหมือนเด็กหลงทางก็ไม่ปาน

“โถ่ลุง ปีนี้ผมอายุ 24 ปีแล้ว จะมาหลงทางกับพ่อแม่ได้ยังไงกันล่ะ” แต่ถ้าหลงไปกันคนละโลกก็คงใช่ จะให้ทำอย่างไรได้ ก็ในเมื่อเขาเป็นเด็กกำพร้าที่พ่อแม่เสียชีวิตแล้วทั้งคู่นี่นา จำความได้ก็ไปอยู่ที่สถานรับเลี้ยงเด็กแล้ว

“อ้าวเรอะ ลุงก็นึกว่าเด็ก ม.ปลายเสียอีก แล้วเรียกลุงนี่จะให้ไปส่งที่ไหนล่ะ”

“ลุงไปส่งต่างจังหวัดไหมครับ ผมเหมาลุงเลย”

“จะไปจังหวัดอะไร ถ้าไกลมากลุงไปไม่ไปนะ น้ำมันแพงไปก็ไม่คุ้มหรอก ต้องส่งรถอีก” ผ้าขนหนูผืนเล็กที่เจ้าตัวใช้พาดบ่าถูกหยิบขึ้นมาเช็ดเหงื่อที่ข้างขมับเนื่องด้วยอากาศที่นอกตัวอาคารค่อนข้างร้อนอยู่พอสมควร

“ไปม่อนแจ่ม จังหวัดเชียงใหม่ครับ”

“ฮ่า ๆ แล้วทำไมถึงไม่นั่งเครื่องจากที่นี่ไปลงที่เชียงใหม่ทีเดียวล่ะไอ้หนู” เสียงหัวเราะลั่นอย่างไม่เก็บอาการเรียกสายตาจากผู้คนโดยรอบให้หันกลับมามองและด้วยความสวยเกินชายของคนตัวเล็กยิ่งทำให้เป็นจุดสนใจได้ไม่ยาก

“จริงด้วย คิก ๆ ขอบคุณนะครับลุง ผมลืมคิดไปเลยว่าต่อเครื่องไปลงเชียงใหม่ได้” มือเรียวยกขึ้นเกาหัวแก้เก้อ น่าอายเป็นบ้าเลย กลับบ้านเกิดทั้งทีก็เผลอปล่อยไก่ทำเรื่องน่าอายจนได้

“ไป ๆ รีบไปจองตั๋ว เดี๋ยวไม่ทันเครื่องบินขึ้น” รอยยิ้มเอ็นดูจากชายสูงวัยถูกส่งให้เด็กหนุ่มตรงหน้าที่แม้จะบอกว่าอายุ 24 ปี แต่ในสายตาเขากลับไม่ต่างจากเด็ก ม.ปลายแถวบ้านเลยด้วยซ้ำ

“ขอบคุณมากครับ ผมไปแล้ว ขอให้ลูกค้าเยอะ ๆ นะ” ร่างบางค้อมหัวปลก ๆ และยกมือโบกลาให้กับคนตรงหน้าก่อนจะลากกระเป๋าเดินกลับเข้าไปภายในตัวอาคารสนามบินอีกครั้ง

ใช้เวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้นในการเดินทางเพื่อมายังเป้าหมายที่ตนเองตั้งใจ มือเล็กกำเข้าหากันแน่นอย่างคนที่อดตื่นเต้นไม่ได้ เหงื่อเย็นไหลซึมจนต้องเอาไปเช็ดที่กางเกง ป้ายชื่อ ไร่ธาดา สีเงินเงาวับตัวใหญ่ช่วยเห็นเด่นมาแต่ไกล ความกว้างขวางสุดลูกหูลูกตาบ่งบอกได้ถึงฐานะของเจ้าของสถานที่ได้เป็นอย่างดี ร่างเล็กสูดลมหายใจเข้าออกเพื่อเรียกความมั่นใจให้กับตนก่อนจะก้าวตรงไปข้างหน้าอย่างมั่นคง

ประตูห้องทำงานที่ภายในเปิดแอร์เสียเย็นฉ่ำชื่นใจแตกต่างจากอากาศภายนอกที่ค่อนข้างร้อนอบอ้าวอย่างสิ้นเชิง สายตาหลายคู่ของสมาชิกในห้องหันมาจ้องมองยังผู้มาใหม่โดยพร้อมเพรียง รอยยิ้มสดใสเป็นมิตรถูกหยิบยกออกมาใช้ ก่อนที่เจ้าตัวจะเอ่ยแนะนำตัวกับกลุ่มชายฉกรรจ์หุ่นล่ำบึกโดยที่ไม่ต้องรอให้ใครเสียเวลาเอ่ยถาม

“สวัสดีครับ ผมกรรวี จันทรวัชร หรือ เอล มาตามนัดสัมภาษณ์งานตำแหน่งผู้ช่วยผู้จัดการไร่ครับ”

“อ้อ เข้ามาก่อน ๆ น้องนั่งตรงนี้ พี่ชื่อชาติเดี๋ยวพี่ไปเรียกผู้จัดการไร่ให้ พอดีแกออกไปสูบบุหรี่น่ะ”

ชาติ ชายร่างสูงใหญ่ผิวคร้ามแดดลุกขึ้นเดินออกไปตามผู้จัดการไร่ให้เข้ามาสัมภาษณ์คนที่เขาเป็นคนเรียกให้มาในวันนี้

รออยู่ประมาณสิบกว่านาทีเห็นจะได้กว่าที่ชายที่ชื่อชาติจะเข้ามาพร้อมกับคนที่ดำรงตำแหน่งผู้จัดการไร่ ใบหน้าสวยหันไปตามเสียงเปิดประตูก่อนที่ร่างหนาตรงหน้าจะชะงักค้าง ตาคมดุสะดุดอยู่ที่ดวงหน้าหวานตรงหน้า

“สวัสดีครับพี่วุฒิ เอลมาสมัครงานครับ” เสียงใสเอ่ยทักบุคคลที่รู้จักในอดีตที่ผ่านมา

“คะ..คุณเอล” เสียงเข้มเอ่ยตะกุกตะกัก นานนับนาทีกว่าจะหาเสียงตัวเองเจอแล้วเอ่ยตอบกลับไป เหงื่อเม็ดโตผุดซึมทั่วกรอบหน้า เวรแล้วไหมล่ะ ตาคมดุตวัดมองไปยังชาติคนงานในไร่ที่เขาวานให้ช่วยคัดกรองผู้สมัครตำแหน่งผู้ช่วยของเขาให้

“สวยโดนใจใช่ไหมล่ะพี่วุฒิ ผมเลือกมาแค่คนเดียวจากคนสมัครตั้งหลายร้อยคนเลยนะ ผมรู้ว่าพี่ชอบของสวย ๆ งาม ๆ” เสียงกระซิบกระซาบไม่เบานักจึงไม่แปลกที่สมาชิกภายในห้องนี้จะได้ยินไปด้วย

“ไอ้ชาติมึงเงียบก่อน” วุฒิกระทุ้งศอกเข้าใส่สีข้างคนช่างจ้อให้หยุดพูดพล่ามเกินความเป็นจริง

“เอ่อ…”

“จะรับเอลเข้าทำงานใช่ไหมครับ”

“คือพี่..เอ๊ย คือผม..” วุฒิได้แต่อ้ำอึ้ง

“สรุปคือรับนะครับ เอลต้องเริ่มทำงานวันไหน ในประกาศแจ้งว่ามีที่พักให้ด้วย เอลขอพักนะครับ พอดีเอลไม่มีที่อยู่น่ะครับ ตกลงนะ”

รอยยิ้มหวานหยดถูกแจกจ่ายในทุกคนโดยรอบ สร้างความรู้สึกดีให้ได้ไม่ยาก ทุกคนล้วนพยักหน้ายินดีต้อนรับน้องคนสวยขาเข้ามาทำงานร่วมกัน อยู่แต่กับพวกหมีความร่างล่ำบึกจนจะเหี่ยวเฉาตายอยู่แล้ว มีร่างบาง ๆ หน้าสวย ๆ มาให้มอง ชีวิตดูมีแรงใจในการทำงานขึ้นเยอะเลย ต่างจากวุฒิที่ยืนหน้าซีดน้ำท่วมปาก ลืมแม้กระทั่งวิธีการปฏิเสธเด็กหน้าซื่อแต่แฝงความแสบสันตรงหน้าเสียสนิท

“คุณเอลครับ ผมคิดว่า..” เสี่ยไม่น่าจะรับ คำพูดสุดท้ายโดนกลืนหายลงคอเมื่อดวงตาสุกใสมีหยาดน้ำคลอหน่วยดูน่าสงสารจับใจ

“พี่วุฒิจะไล่เอลเหรอ” มือเรียวกำชายเสื้อแน่นแสร้งบีบน้ำตาออกมา เสียงสั่นสะอื้นเพียงเล็กน้อยก็เรียกคะแนนสงสารจากทุกคนได้ไม่ยาก

“โห่พี่อย่าใจร้ายเลย เขาก็บอกอยู่ว่ามาสมัครงาน แถมยังไม่มีที่พักอีก ถ้าพี่ไม่รับเขาแล้วจะให้เขาไปนอนข้างถนนหรือไง น้องเขาก็เป็นคนรู้จักของพี่ไม่ใช่หรือไง” ชาติช่วยเอ่ยสมทบเห็นพ้องต้องกันกับคนอื่น ๆ ว่าควรให้งานเด็กหนุ่มตรงหน้า กรรวีที่ได้ยินดังนั้นรีบพยักหน้าหงึกหงักร่วมด้วย

“ผมรับคุณเอลเข้าทำงานก็ได้ครับ แต่มีข้อแม้ว่าถ้าเสี่ยกลับมาที่นี่ คุณเอลช่วยอย่าออกมาให้เสี่ยเห็นได้ไหมครับ” วุฒิยื่นข้อตกลงร่วมกันให้กับเด็กหนุ่มตรงหน้า

“ทำไมให้เสี่ยเห็นไม่ได้เหรอพี่ หรือพี่จะเก็บน้องไว้คนเดียว กลัวเสี่ยถูกใจเหรอ”

“มึงหยุดพูดบ้างก็ได้ไอ้ชาติ เก็บเอาไว้พูดเอาไว้สงสัยพรุ่งนี้บ้างเถอะ กูไหว้ล่ะ” วุฒิยกมือไหว้ชาติที่ยังคงถามเซ้าซี้ไม่หยุด ไอ้ถูกใจกันนะใช่ แต่นั่นมันเมื่อก่อน

“โถ่พี่ ไหว้ผมก็อายุสั้นกันพอดี”

“แล้วดีนไม่ได้อยู่ที่นี่เหรอครับ” สรรพนามที่เรียกตามความเคยชินสร้างความสงสัยให้กับคนทุกในห้องอีกครั้ง ชาติที่ได้ยินดังนั้นหูผึ่งแทบจะทันที เขาใช้มือสะกิดแขนคนพี่ยิก ๆ ปากอยากจะถามใจจะขาดแต่สายตาดุขนาดนั้นทำเขาต้องจำใจเก็บข้อสงสัยไว้ เออ เก็บเอาไว้ไปถามพรุ่งนี้ก็ได้วะ

“เสี่ยไปดูไร่ที่ภูเรือครับ ที่นั่นเหมือนโรคจะลงต้นองุ่นเพราะคนงานทำงานกันแบบสะเพร่าน่ะครับ”

“อ๋อ แล้วดีนจะกลับมาเมื่อไหร่ครับ”

“….” แววตาหวาดระแวงฉายชัดจนสังเกตได้

“เอลจะได้หลบหน้าไม่ให้ดีนเจอไง”

“คงจะอีกประมาณ 2 อาทิตย์ข้างหน้านั่นแหละครับ คุณเอลสบายใจได้ เดี๋ยวผมพาไปดูที่พักเอง วันนี้ยังไม่เริ่มงาน พรุ่งนี้ค่อยว่ากันครับ” มือหยาบผายออกไปทางนอกประตู เรียกให้ร่างบางเดินตามไป กระเป๋าเดินทางถูกลากแบกโดยฝีมือของวุฒิ

ประตูห้องทำงานถูกเลื่อนปิดลงพร้อมกับเสียงพูดคุยถกเถียงของคนช่างสงสัยภายในถึงสรรพนามที่หนุ่มน้อยหน้าหวานเรียกเจ้านายเหนือหัวของพวกเขาอย่างสนิทสนม และยังรวมไปถึงการกระทำของวุฒิที่คอยดูแลราวกับเด็กหนุ่มผู้มาใหม่เป็นเจ้านายอีกคนก็ไม่ปาน

นับตั้งแต่วันที่กรรวีสมัครเข้ามาเป็นผู้ช่วยผู้จัดการของไร่ธาดาแห่งนี้ ตัวเขานั้นแทบจะไม่ได้แตะต้องหรือทำอะไรเป็นจิจะลักษณะเลยด้วยซ้ำ ไม่ว่าเขาจะหยิบจับหรืออยากจะทำอะไรก็จะมีคนงานภายในไร่คนอื่นมาเสนอตัวช่วยเขาทำไปเสียหมด ระยะเวลาเกือบสองสัปดาห์ที่เขามาอาศัยอยู่ที่ไร่แห่งนี้ล้วนได้ใจคนงานในไร่ทั้งสิ้น

มือเรียวหยิบส่วนผสมเครื่องปรุงรสใส่ลงไปในหม้อเคี่ยวจนอาหารส่งกลิ่นกลิ่นหอมฉุยเรียกอาการน้ำลายสอของผู้คนที่ผ่านมาแล้วเผลอสูดดมกลิ่น แม้ตำแหน่งผู้ช่วยผู้จัดการที่เขาสมัครเข้ามาจะต้องคอยทำตามคำสั่งของวุฒิแต่หนุ่มรุ่นพี่กับไม่ให้เขาทำอะไรเลยสักอย่าง บอกแต่เพียงให้อยู่เฉย ๆ เท่านั้น เขาเบื่อจนไม่รู้จะเบื่อยังไง สุดท้ายจึงลุกขึ้นมาขอร้องให้ชาติพาไปตลาดเพื่อซื้อเนื้อและผักมาทำอาหารเลี้ยงสมาชิกที่นี่ อย่างน้อยก็จะได้มีพรรคมีพวกคอยช่วยเหลือได้บ้างในอนาคต

“หืมมม คุณเอลทำอะไรครับวันนี้ กลิ่นหอมจนผมท้องร้องตั้งแต่ยังไม่เที่ยงดีเลย” ชาติที่เปลี่ยนสรรพนามไปเรียกตามที่วุฒิเรียกเดินเข้ามาภายในครัว มือหยาบหยิบผ้าขนหนูที่พาดบ่าขึ้นมาซับเหงื่อไคลที่ไหลย้อยจนเต็มกรอบหน้า เสื้อม่อฮ่อมสีเข้มที่ใส่ยิ่งเข้มไปกว่าเดิมเมื่อซึมเหงื่อเข้าไปจนแนบสนิทชิดกับผิวเนื้อ

“เอลทำขนมจีนน้ำยาครับไม่แน่ใจว่าทานกันจนเบื่อไปหรือยัง แต่งบเอลมีเท่านี้” กระบวยคนน้ำแกงถูกตักน้ำยาขนมจีนขึ้นมาหยอดลงบนช้อนคันเล็ก ก่อนจะยกขึ้นมาจรดริมฝีปากเพื่อชิมรสชาติว่าอร่อยถูกปากหรือยัง อืม ฝีมือยังไม่ตก อยากให้ดีนได้มีโอกาสลองชิมจัง

เสียงอึกทึกครึกโครมดังมาจากข้างนอกก่อนที่วุฒิจะเปิดประตูผลักเข้ามาเสียงดังโครมคราม เสียงหอบหายใจหนักทำให้เดาได้ไม่ยากว่าเจ้าตัวคงวิ่งกระหืดกระหอบมาเป็นแน่ มือหยาบเท้าโต๊ะอาหารก่อนจะสูดลมหายใจเข้าออกหนักอยู่หลายที แก้วน้ำเปล่าถูกรินจนเต็มก่อนจะยื่นให้โดยชาติ

“ใจเย็นพี่ ค่อย ๆ กิน เดี๋ยวสำลัก” มือหนาลูบหลังคนพี่ที่ดำรงตำแหน่งหัวหน้า

น้ำเปล่าเต็มแก้วถูกกระดกรวดเดียวจนหมดมีเพียงบางส่วนที่ไหลหยดออกนอกมุมปากจนเปื้อนคอเสื้อเป็นวงชื้นให้ได้เห็น

“หิวข้าวเหรอครับถึงได้รีบมาขนาดนี้” เสียงใสเอ่ยแซวคนพี่ที่ปัจจุบันดำรงตำแหน่งเป็นหัวหน้างานไม่ใช่พี่ชายที่คอยช่วยโกหกและดูต้นทางให้เหมือนแต่ก่อน

“เสี่ยดีนกลับมาแล้วครับ คุณเอลช่วยกลับไปที่ห้องพักก่อนได้ไหมครับแล้วอย่าออกมาจนกว่าผมจะไปตาม”

“แต่เอลยังไม่ได้ทานข้าวเลยนะครับ”

“เดี๋ยวผมให้เด็กตักราดไปให้ครับ”

“แล้วถ้าเอลอยากเข้าห้องน้ำละครับ” ห้องพักเขาไม่มีห้องน้ำภายในตัวเสียด้วย ที่นี่ทุกคนใช้ห้องอาบน้ำร่วมกันที่สร้างแยกออกไปคนละโซน ซึ่งถ้านับจากระยะทางจากห้องพักของเขากับน้ำห้องน้ำนับว่าไกลกันอยู่พอสมควร

“อั้นเอาไว้ไหมครับ”

“ไม่เอาอะ ทำไมเอลต้องอั้นด้วย”

“โถ่ คุณเอลสัญญากับผมแล้วนะครับว่าจะไม่ดื้อ” วุฒิแสดงสีหน้าลำบากใจ เป็นเด็กดีได้ไม่เท่าไหร่ก็เริ่มแผลงฤทธิ์ไม่ต่างจากเมื่อก่อนเสียแล้ว นี่เขาคิดผิดหรือคิดถูกเนี่ยที่ใจอ่อนรับเข้ามาทำงาน

“ก็ได้ครับ เอาเป็นว่าเอลจะไม่ออกจากห้องถ้าไม่จำเป็น”

“พี่วุฒิ ๆ เสี่ยเรียกหา” เสียงคนงานตะโกนเรียกอยู่ด้านนอกเร่งเร้าให้วุฒิออกไปรับหน้าเจ้าของไร่ที่กลับมาจากต่างจังหวัด

“เออ ๆ เดี๋ยวกูไป”

“เอลไม่แอบไม่ได้เหรอครับ ดีนจะมาแถวท้ายไร่เลยหรือไง”

“ระวังเอาไว้ก่อนครับ ผมไปบ้านใหญ่ก่อนนะ คุณเอลอย่าลืมไปแอบในห้องนะครับ”

“ครับ ๆ พี่วุฒิไปเถอะ” มือเรียวโบกไล่ดันหลังให้รุ่นพี่ออกไปจากห้องครัวเสียที ก่อนที่เจ้าตัวจะหันมาจัดการทำอาหารเพิ่มอีกสักอย่างสองอย่างเพื่อให้เพียงพอกับจำนวนคนงานเฝ้าไร่

“เอ่อ..แล้วคุณเอลไม่ไปหลบอย่างที่พี่วุฒิบอกเหรอครับ” ชาติที่รั้งรอยังไม่ไปไหนเอ่ยถาม

“ไม่ไปครับ เอลไม่อยากไป” รอยยิ้มกว้างจนเห็นฟันซี่สวยบนใบหน้า ในวันนี้ชาติได้เข้าใจแล้วที่พี่วุฒินั้นเคยบอกว่าคุณเอลดื้อตาใสนั้นคงจะจริง

บทล่าสุด

คุณอาจชอบ 😍

พี่ชายที่รัก

พี่ชายที่รัก

242k การดู · เสร็จสิ้น · สาวน้อย.ช่างฝัน
พี่กัส 'ออกัส' เป็นพี่ชายของฉัน 'อลิน' เราเป็นพี่น้องบุญธรรมกัน แต่เขากลับไม่เคยทำดีกับฉันเลยสักครั้ง เอาแต่คอยทำร้ายจิตใจและร่างกายของฉัน
จนหัวใจและร่างกายของฉันมันบอบช้ำ แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับไม่รักดีเผลอรักพี่ชายคนนี้ จนหมดใจ
พิษรักคุณหมอ

พิษรักคุณหมอ

362.5k การดู · เสร็จสิ้น · เพียงเม็ดทราย
"มีนอยากกินน้ำอุ่นค่ะ" "ที่ห้องไม่มีน้ำอุ่นหรอก เอาอย่างอื่นแทนไหม...อุ่นเหมือนกัน" นอกจากฝีมือผ่าตัดคุณหมอฟันยังเหลี่ยมจัดอีกด้วย
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน

“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน

โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
พันธะร้ายนายวิศวะ

พันธะร้ายนายวิศวะ

502.5k การดู · เสร็จสิ้น · Kim Nayeol
"_" ใครๆ ก็คิดว่าฉันโสด จะพูดยังไงดีละ มันพูดได้ไม่เต็มปากนะ "

"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง

"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย

***********************

เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล

"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก

" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้

เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ

"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
ความลับของเจ้าชาย ( The Prince's Secret)

ความลับของเจ้าชาย ( The Prince's Secret)

18.1k การดู · เสร็จสิ้น · Kim Nayeol
เมื่อนักศึกษาสาวสวยสุดฮอตดันพลาดท่า วันไนท์สแตนด์กับอาจารย์หมอ ในรั้วมหาลัยที่เธอกำลังศึกษาอยู่ เพราะความเมาแท้ๆ ทำให้เธอเป็นตกเป็นเด็กเลี้ยงลับๆ ของเขา มิอาจเปิดเผยสถานะ ที่แท้จริงได้

อาจารย์หมอที่พวกเธอคลั่งไคล้กันนักหนา

ใช่เขาคือคน " ในความลับของฉันเอง "

"วันนั้นคุณเมา ฉันก็เมา เราแค่สนุกกันแค่นั้น"
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ

Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ

2.2m การดู · เสร็จสิ้น · Tiwa ทิวา
“ว้าว นี่พี่ชอบนิ่มจริงเหรอเนี่ย” ที่พูดไปก็แค่ติดตลก ไม่อยากให้พี่เขาเครียด
“หยุดมโนเลยอ้วน กูแค่ให้เกียร์ ไม่ได้คิดจะเอาทำเมีย” ชิ! เบรกซะฉันล้อลากเลยไอ้พี่บ้านี่
ใครจะอยากไปเป็นเมียนักเลงแบบพี่ล่ะ
“ไม่รู้ล่ะ ใจพี่อยู่ที่นิ่มแล้ว” ฉันพูดออกไป
ก็ฉันเคยได้ยินพี่ ๆ พูดว่าใจอยู่เกียร์ เพราะงั้นเขาก็ให้ฉันแล้ว สรุปแล้วหัวใจเขาอยู่ที่ฉัน
“มโนล้วน ๆ เลยนะมึง” พี่เคลิ้มเขาส่ายหัวใส่ฉัน แล้วจากนั้นเขาก็ขับรถออกจากข้างทางที่อยู่ข้างบ้านหลังใหญ่ที่เขาเดินหายเข้าไป
“เดี๋ยวนิ่มจะดูแลให้ดีเลยนะจ๊ะ” ฉันฉีกยิ้มใส่พี่เคลิ้ม
ก็ตอนนี้พี่เขาอกหัก ฉันก็แค่อยากเห็นพี่เขายิ้มก็แค่นั้น
“เรื่องของมึง เพราะกูไม่สนใจ มึงจะทิ้งก็ได้นะถ้ามันเกะกะลูกตามึง หรือจะให้กูโยนทิ้งตอนนี้ก็ได้นะ”
“อย่ามายุ่งกับของนิ่มนะ! ตอนนี้มันเป็นของนิ่มแล้ว พี่ห้ามยุ่ง”
“มโนอะไรก็มโนไป แต่อย่ามโนว่ากูเป็นผัวมึงก็พอ เพราะมันเป็นไปไม่ได้”
“ชิ! คิดว่านิ่มอยากเป็นเมียพี่หรือไง ฝันไปเถอะ นักเลงอย่างพี่เคลิ้ม นุ่มนิ่มไม่เอามาเป็นผัวหรอก ปวดหัวเรื่องผู้หญิงที่เยอะอย่างกะฝูงวัวฝูงควาย แล้วนิ่มก็ไม่มีปัญญาวิ่งหนีคู่อริพี่ด้วย นิ่มอ้วน นิ่มเหนื่อย”
“มึงมโนไปไกลแล้วนะอ้วน หยุดต่อมมโนมึงเดี๋ยวนี้”
บ่วงรักสัมพันธ์ร้าย 25+

บ่วงรักสัมพันธ์ร้าย 25+

54k การดู · เสร็จสิ้น · เนตรกวี/natekavees
พวกเขาคือ "พี่น้องไม่จริง" เธอรักเขา แต่เขากลับเอาความรักของเธอมาย่ำยีเพราะความแค้น เธอเลยต้องลุกขึ้นสู้เพื่อให้เขาคุกเข่ามาอ้อนวอนขอ "ความรัก" จากเธอ!!

'เขา' เกลียดเธอเข้าไส้ เพราะ 'เธอ' คือลูกสาวของคนที่ทำให้แม่ของเขาตาย

และเธอคือคนที่เขาเข้าใจว่าเป็น 'น้องสาว' มาทั้งชีวิต แต่เป็นน้องสาวที่แสนเกลียดชังมาตั้งแต่เด็ก
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก

I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก

932.2k การดู · เสร็จสิ้น · Phat_sara
ผู้หญิงเรียบร้อยคือผู้หญิงที่ผมรู้สึกขัดตาที่สุด เจอกับตัวมาเยอะแล้วครับที่เรียบร้อย อ่อนหวาน แต่สุดท้ายก็...ไม่ได้แรดหรอกเรียกว่า ร่าน เลยดีกว่า
เสี่ยงรักร้ายนายเพื่อนไม่สนิท

เสี่ยงรักร้ายนายเพื่อนไม่สนิท

133k การดู · เสร็จสิ้น · Kim Nayeol
“ช่วยหน่อย พาฉันออกไปจากตรงนี้”

“แล้วฉันจะได้อะไรจากนาย” พรีนต่อลองกับเขาคนหน้าขรึม

“เธอ....” สายตาคมคู่ดุจ้องมองคนตรงหน้าด้วยสีหน้าไม่พอใจ เขาเสียเวลาที่เธอต่อลองกับเขามากพอแล้ว

“เหอะ คิดว่าหล่อ เป็นไอดอลแล้วไง ใช่ว่าสาวๆ จะชอบนายจะทุกคนหรอกนะ” พรีนเอ่ยพร้อมเชิดหน้าใส่แทคิณ ไอดอลแล้วไง ถึงนายนี้จะหล่อตรงสเปกฉันมากก็เถอะ เล่น ตัวไปสิคะ ใบหน้าอันหล่อเหลาโน้มเข้าหาคนตรงหน้า พร้อมกับหลุดรอยยิ้มที่มุมปาก

“ไม่ชอบ เกลียดฉัน” เขาแสยิ้มถามคนตรงหน้า

“ก็ไม่ขนาดนั้น”

“จะช่วยไม่ช่วย” เขาเอ่ยเสียงเข้ม แต่นั้นภายในหัวของพรีนกับคิดอะไรขึ้นมา

“ฉันไม่เคยช่วยใครฟรี อะไรดีน๊า นาฬิกานั้นก็แบรนด์หรู แหวนที่นิ้วนายนั้นก็สวย” นัยน์ตาเจ้าเล่ห์ของคนใบหน้าสวยจงใจเหลือบมองที่แขนและข้อมือของเขามาอย่างตั้งใจ นาฬิกานั้นก็สวย แหวนที่ใส่ในนิ้วนั้นก็แบรนด์ดังด้วยสิ แต่น่าเสียดายที่เธอมีมันหมดแล้ว

“อะไร ดีน๊า ที่สาวๆ ทั้งประเทศอยากได้จากนายกัน” เธอเอ่ยอย่างเชิดหน้า เหอะเขาคงคิดว่าฉันอยากได้ อย่างสาวๆ คนอื่นๆ อยากได้ละสิ ในเมื่อเขาให้โอกาสแล้ว แต่เธอกับไม่เลือกมัน ได้เขานี้แหละจะยัดเยือดสิ่งนี้ให้เธอเอง
อริรักท่านประธาน

อริรักท่านประธาน

254.2k การดู · เสร็จสิ้น · Jiraporn
เขาคือท่านประธานมาเฟียที่กระหายความ 'อยากเอาชนะ'
ส่วนเธอ...คู่แข่งตัวเล็กๆที่เกลียดชังเขาเพราะถูกเขากลั่นแกล้ง

เมื่อคู่อริอย่างเธอและเขาที่ชังกันมาตลอด....แต่จู่ๆในวันหนึ่งต้องมานอนเตียงเดียวกัน...เรื่องราวต่อไปจะเป็นเช่นใด!?
รักร้อน ซ่อนเกียร์ร้าย

รักร้อน ซ่อนเกียร์ร้าย

186.3k การดู · เสร็จสิ้น · ชาไทยเย็น
"อย่าขัดใจฉัน ไม่อย่างนั้นก็อย่าหวังว่าจะคลานลงจากเตียงได้ ได้ยินมั้ยมะนาว!"

เดือนมหาวิทยาลัย 4 ปี ซ้อนอย่าง "เซย์จิ" หล่อ รวย เด็กท็อปคณะวิศวะ เจ้าชู้ เอาแต่ใจตัวเอง ไม่สนใจใคร ไม่คบกับใครจริงจัง เปลี่ยนผู้หญิงเป็นว่าเล่น

แต่ใครจะรู้ว่า เขาจะแพ้ทาง แม่เด็กเนิร์ดที่ทั้งเฉิ่มและดูจืดชืดต่างกับชื่อของเธออย่าง...

"มะนาว" สาวน้อยนักศึกษาคณะนิติศาสตร์ ปี 2 เธอ... เป็นลูกสาวแม่บ้าน ในบ้านของเขา

คืนเดียวที่เปลี่ยนชีวิตเขาและเธอไปตลอดกาล....

"ช่วยด้วย ยัยบ้านั่น! เมียน้อยพ่อฉัน..."

เขาถูกเมียน้อย หรือแม่เลี้ยงคนล่าสุดของพ่อ วางยา!

พอหนีมาได้ ก็เจอเธอที่เอาของขึ้นมาเก็บ หลังจากคืนเร่าร้อนผ่านไป ชีวิตของมะนาวก้ไม่เคยเหมือนเดิมอีกเลย

เธอยิ่งหนี ไม่อยากถลำลึก แต่เขากลับไม่ยอมปล่อย และตามติดเธอไปทุกที่

โดยขอแม่เธอว่า "ผมต้องการแม่บ้านที่คอนโด"

สุดท้ายมะนาวก็ต้องทำหน้าที่แม่บ้าน และบริการเขาทั้งวัน.... ทั้งคืน แต่ทว่า....

ทุกอย่างมันไม่ได้ง่ายแบบนั้น เพราะผู้หญิงรอบตัวเขา ที่คอยมาวุ่นวายกับเธอ

และเธอเองก็มีคนอื่น ที่เข้ามาจีบอยุ่ไม่น้อย

ทำให้เซย์จิ ปลุกซาตานในตัวขึ้นมา และตามหึงหวงเธอไปทุกที่

ทำเอามหาวิทยาลัยแทบลุกเป็นไฟ!!

"ถ้ากล้าคุยกับมันต่อหน้าฉันอีก ระวังเธอจะตาคาเตียงนะมะนาว!!"

ฝากติดตามความหึงหวงของไอ้โบ้ตัวใหม่ ที่ปากร้าย "ขึ้นอย่างหงส์ ลงอย่างเอ๋ง..." ด้วยนะคะ
ภรรยาลับของคุณหมอปัณ

ภรรยาลับของคุณหมอปัณ

17.3k การดู · เสร็จสิ้น · โกลัญญา
“ชีวิตฉันไม่มีทางเลือก แต่ไม่เคยขอให้ใครเหยียบย่ำหัวใจ”
นภัสสรยอมแลกศักดิ์ศรีเพื่อชีวิตแม่
ขณะที่หมอปัณ… ผู้ชายเย็นชาที่ไม่เชื่อในความดีของใคร กลับลงโทษเธอจากความเข้าใจผิดในคืนหนึ่งที่เปลี่ยนชะตาไปตลอดกาล
เขาเรียกเธอว่า... ผู้หญิงหน้าเงิน แต่กลับกักขังเธอไว้ข้างกายด้วยเงินและความปรารถนา
เมื่ออดีต ความลับ และเด็กในท้องปรากฏขึ้น ความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อ… จะกลายเป็นความรัก หรือพันธะที่ไม่มีวันหลุดพ้น
นิยายดรามาร้อนแรง จากความแค้น สู่รักที่เจ็บที่สุด