บทที่ 18 แม่!!!

เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นที่ยามที่เจ้าตัวต้องนึกถึงเหล่าน้อง ๆ ที่ต้องแยกย้ายกันไปคนละทิศละทางและแม่ครูที่หักหลังความไว้เนื้อเชื่อใจของเขาจนไม่เหลือชิ้นดี แรงดึงมหาศาลจากวิศวัตติ์กระชากรั้งคนร่างเล็กให้เข้ามาซบอยู่ในอ้อมแขนแกร่ง

ฝ่ามือร้อนลูบแผ่นหลังบางแผ่วเบาเพื่อปลอบประโลมเด็กแสบที่สะอื้นจนตัวโยน อ...