บทที่ 30 เราจะอยู่กันเป็นครอบครัว

เสียงรองเท้าย่ำก้าวเข้ามายังภายในและใกล้เข้าเลยเรื่อย ๆ ร่างเล็กจำต้องหลับตาแสร้งว่าตนนั้นยังคงไม่ได้สติ ผ้าคลุมถูกเปิดออกมาก่อนจะเหวี่ยงทิ้งไปอย่างไร้ทิศทาง กันธรณ์ใช้ปลายรองเท้าหนังที่ตนสวมใส่สะกิดใบหน้าสวยที่มีสีผมและสีตาคล้ายกันกับอดีตคนรักที่สร้างปมหลังฝังใจเอาไว้

แก้วตาใสค่อย ๆ เปิดปรือออกมาท...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ