บทที่ 18 ชีวิตเด็กบ้านนอกไม่ง่ายเลย

“ชีวิตที่ไม่มีที่ให้ยืน”

ฉันนั่งกอดเข่าชิดผนังห้องแคบ ๆ ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอับชื้น ไม่มีหน้าต่าง ไม่มีแสงแดด มีเพียงหลอดไฟเก่า ๆ ที่กะพริบเป็นจังหวะเหมือนมันพร้อมจะดับลงได้ทุกเมื่อ

อาเป้ยืนอยู่ตรงประตู มือข้างหนึ่งยกม่านเก่า ๆ ที่ทำหน้าที่แทนประตูขึ้นเล็กน้อย มองออกไปด้านนอกด้วยสายตาเคร่งเครียด

“พ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ