บทนำ
เบย์ (Bay)
นฤเบศร์ อธิพัฒน์ภูมินนท์
วิศวะโยธาปี 3
หล่อ รวยหนุ่มฮอตดีกรีนักฟุตบอลมหาลัย นิ่งสุขุม
รอยยิ้มแฝงความเจ้าเล่ห์ ดูเย็นชาในบางเวลา (มีกวนประสาทบ้างในบางคร้ง)
อย่าได้ให้โมโหเขาจะกลายเป็นคนละคน ที่สำคัญขี้หวงมาก
“แฟนพี่มีคนเดียวคือคนนี้....คนที่อยู่ตรงหน้า”
คนโปรด (Khonproad)
ดมิสา สุทธิ์รักษ์
บริหารปี 1 น่ารัก สดใส มองโลกในแง่ดี
ใครอยู่ใกล้ต้องเอ็นดูให้กับใบหน้าจิ้มลิ้ม แก้มป่อง ๆ น่ามันเขี้ยว
“โปรด...ไม่ใช่แฟนพี่สักหน่อย....”
บท 1
“โปรด...กลับมาแล้วนะคะ”
เสียงสั่นเครือเอื้อนเอ่ยบอกคนที่อยู่บนฟ้า น้ำเสียงสะท้อนความคิดถึง พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล เกือบสองปีแล้วที่ไม่ได้กลับมาที่นี่... บ้านหลังเก่าที่เต็มไปด้วยความทรงจำ บ้านที่เคยโอบกอดเด็กผู้หญิงตัวน้อยเอาไว้อย่างอบอุ่น
เพียงแค่ก้าวเข้ามา กลิ่นอายของวันวานก็หวนคืน ทุกซอกมุมยังคงเดิมราวกับเวลาหยุดเดิน มีเพียงหัวใจที่เปลี่ยนไป เติบโตขึ้น แต่ยังคงโหยหาความอบอุ่นในอดีตไม่เคยจางหาย
มุมโปรดที่พ่อเคยนั่งอ่านหนังสืออยู่ตรงโซฟา เสียงหัวเราะสดใสของแม่ขณะทำอาหารในครัว เสียงฝีเท้าเล็ก ๆ วิ่งไปมาทั่วบ้าน ทุกภาพจำยังแจ่มชัดในหัวใจ หากแต่ตอนนี้ ทุกอย่างเงียบเหงา... ไม่มีเสียงทักทาย ไม่มีอ้อมกอด ไม่มีคำสัญญาที่เคยให้กัน
หลับตาลงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ปล่อยให้ความคิดถึงพัดพาย้อนกลับไปสู่อ้อมกอดของครอบครัวที่เคยอยู่กันพร้อมหน้า แม้วันนี้เหลือเพียงตัวคนเดียว แต่ความรักจากวันวานยังคงอยู่เสมอ...
“คนโปรด...อึก”
“สวัสดีค่ะอาเป้”
สองมือน้อย ๆ ของเด็กหญิงวัย 8 ขวบประนมขึ้น ก้มศีรษะลงเล็กน้อยอย่างนอบน้อม ก่อนจะเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มสดใสให้คุณอาสาว
“คุณพ่อกับคุณแม่ล่ะคะ วันนี้คุณพ่อกับคุณแม่บอกจะมารับคนโปรด”
ดวงตากลมโตเปล่งประกายเจือความสงสัย เมื่อไม่เห็นพ่อกับแม่ตามที่เคยสัญญาไว้
ก็ไหนสัญญากันแล้วว่าจะมารับ...
‘วันนี้วันเกิดคนโปรด คนโปรดอยากกินข้าวร้านประจำกับคุณพ่อคุณแม่ค่ะ’
‘ได้สิคะ ตอนเย็นหลังเลิกเรียน พ่อกับแม่จะไปรับหนู แล้วไปทานของอร่อยกันนะ’
‘สัญญาแล้วนะคะว่าจะพาโปรดไป’
‘ค่ะ พ่อสัญญา’
‘คุณแม่ก็สัญญา’
‘โอเค! งั้นคนโปรดไปโรงเรียนก่อนนะคะ หนูจะเป็นเด็กดี ตั้งใจเรียน คุณพ่อคุณแม่จะได้รักหนูมาก ๆ’
แต่... ตอนนี้เลิกเรียนแล้ว
เด็กหญิงนั่งรอเกือบชั่วโมง แต่พ่อแม่ก็ยังไม่มารับตามสัญญา...
“ฟะ...ฟังอานะลูก”
เสียงสั่นเครือของอาเป้ดังขึ้น
“อาร้องไห้ทำไมคะ แล้วคุณพ่อคุณแม่ไปไหน ทำไมไม่มารับโปรด”
หมับ!
อ้อมกอดของอาเป้แน่นหนา เด็กหญิงตัวกลมถูกดึงเข้าไปซุกอก ร่างเล็กนิ่งงัน สัมผัสได้ถึงแรงสะอื้นจากคนตรงหน้า
“อึก...ฮื่อ...คนโปรดของอา”
อาเป้ร้องไห้ไม่หยุด ไม่มีคำพูดใด มีเพียงเสียงสะอื้นปนหายใจติดขัด ราวกับหัวใจกำลังแตกสลาย
เด็กน้อยไม่เข้าใจอะไรเลย ไม่เข้าใจเลยจริง ๆ...
“จะอยู่ที่นี่คนเดียวจริง ๆ เหรอ คนโปรด” เสียงของอาเป้ปลุกให้หลุดจากภวังค์ความคิด
“ค่ะ อา โปรดอยากอยู่ที่นี่”
ตอบกลับด้วยรอยยิ้มสดใส
“ดื้อจริง ๆ พูดยังไงก็คงไม่ยอมเปลี่ยนใจสินะ”
อาถอนหายใจหนัก นึกปลง เพราะพยายามหว่านล้อมแทบทุกทางแต่ก็เปลี่ยนใจหลานสาวจอมดื้อไม่ได้
“ใช่ค่ะ ไม่ต้องห่วงโปรดนะคะอาเป้ ไว้วันหยุดโปรดไปช่วยงานที่ร้านเค้ก”
“จ้ะ ไอ้เจ้าเด็กดื้อของอา”
ว่าจบ อาเป้ดึงหลานสาวตัวเล็กเข้าสวมกอดแน่น
“อารักคนโปรดนะ รักมาก รักที่สุด คนโปรดคือคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของอา”
ฝ่ามืออันอบอุ่นลูบศีรษะเล็กด้วยความหวงแหน
“คนโปรดก็รักอาค่ะ รักมาก ถ้าไม่มีอา คนโปรดคงไม่เป็นแบบทุกวันนี้ ไม่ร้องนะคะคนดีของโปรด เดี๋ยวไม่สวยนะ”
สองแขนเล็กกอดคุณอาแน่น พลางพูดปลอบ
ตั้งแต่พ่อแม่จากไปในวันนั้น... วันเกิดครบรอบ 8 ขวบของเด็กหญิงดมิสา ถ้าไม่มีอาเป้คอยดูแล ไม่รู้ว่าตัวเองจะเป็นเช่นไร
ช่วงเย็นหลังจากอาเป้กลับไป ดวงตากลมโตทอดมองกระเป๋าเดินทางสีชมพูพาสเทลใบโปรด
“เฮ้อ...”
ถอนหายใจหนัก หวังว่าครั้งนี้คงไม่ต้องย้ายบ้านอีก เหนื่อยที่สุดคือการจัดการเสื้อผ้าในกระเป๋า แต่ไม่ทำก็ไม่ได้ เพราะอีกหนึ่งอาทิตย์ คนโปรดจะเป็นเด็กมหาลัยแล้ว
ถามว่าตื่นเต้นไหม?
มากค่ะ! ใครบ้างจะไม่ตื่นเต้น แค่คิดว่าจะได้เจอเพื่อนใหม่ ๆ หัวใจก็พองโต
“ทำไมเยอะแบบนี้นะ”
บ่นพึมพำกับตัวเอง พลางหยิบนั่นจับนี่เดินไปเดินมา กว่าจะรู้ตัวอีกที...
“โห...สองทุ่มแล้วเหรอเนี่ย กว่าจะเสร็จได้”
เหนื่อยเป็นบ้า! ว่าจบก็ทิ้งตัวลงนอนราบไปกับเตียงขนาดสามฟุต
นุ่มดีจัง... คนโปรดง่วงเต็มที ค่อย ๆ ปิดเปลือกตาลงอย่างช้า ๆ ด้วยความเมื่อยล้า ตั้งแต่ตี 3 ที่ออกเดินทางจากขอนแก่น แวะนั่นทำนี่ มาถึงบ้านก็เที่ยงวัน ปัดกวาดเช็ดถูทำความสะอาดกับอาเป้ กว่าจะเสร็จเกือบห้าโมงเย็น
แต่...
พรึบ!
ในจังหวะกึ่งหลับกึ่งตื่น รีบดันตัวลุกขึ้นเดินตรงไปยังกระเป๋าเพื่อหาบางสิ่ง
“ไม่มี...”
“เดี๋ยวนะ...”
กัดริมฝีปาก ใช้ความคิด กวาดสายตาสำรวจไปรอบ ๆ ห้อง หวังว่าจะเจอสิ่งที่ตามหา
“อย่าบอกนะว่าลืมเอามาด้วย”
ไม่นะ! นั่นมันของสำคัญเลยนะ คนโปรดเธอลืมได้ยังไง!
“อยู่ไหน อยู่ไหนกัน ในนี้มีไหม สาธุ ขอให้เจอทีเถอะ”
ยกมือขึ้นเกาศีรษะ เดินหาของรอบห้อง ทำท่าจะร้องไห้ แต่...
เย้! เจอจนได้... แอบอยู่ตรงนี้เอง
หยิบกรอบรูปจากกล่องเก็บของขึ้นมาดู พร้อมรอยยิ้มเต็มใบหน้า
‘พี่บี’ รุ่นพี่สุดที่รักของคนโปรด คนที่ช่วยสอนการบ้าน คนที่คอยห่วงใยและใส่ใจในทุก ๆ เรื่อง
ปลายนิ้วแตะลงบนกรอบรูปอย่างแผ่วเบา ไล้ไปตามใบหน้าของพี่บีในภาพ ความคิดถึงเอ่อล้นท่วมใจ
“พี่บี...”
ชื่อที่เอ่ยออกมาเบาหวิว แต่เต็มไปด้วยอารมณ์ที่อัดแน่นในอก
แม้เป็นช่วงเวลาสั้น ๆ ที่เราได้รู้จักกัน แต่พี่บีทำให้โลกที่หมองหม่นของคนโปรดสดใสขึ้นมาอีกครั้ง
เสียงหัวเราะ เสียงปลอบโยน ทุกคำพูดของพี่บียังชัดเจนในความทรงจำราวกับเกิดขึ้นเมื่อวาน
คนโปรดเผลอยิ้มบาง ๆ แม้ดวงตาจะรื้นไปด้วยน้ำใส ๆ
“คิดถึงจังเลย”
มองรูปถ่ายตัวเองกับพี่บี ความทรงจำเก่า ๆ ผุดขึ้นมาราวกับภาพยนตร์ที่ฉายซ้ำ
คิดถึงวันวาน...
คิดถึงเสียงหัวเราะ...
คิดถึงใครบางคน...
'คนคนนั้น' คนที่ชอบพูดแหย่ให้หัวเราะ คนที่ชอบแกล้งเวลาทำหน้านิ่วคิ้วขมวด คนที่คอยอยู่เคียงข้างในเวลาที่มีปัญหา คนที่ทำให้ทุกวันสดใสขึ้นโดยไม่ต้องพยายาม
ความอบอุ่นจากวันเก่าหลั่งไหลกลับมา พร้อมกับคำถามหนึ่งที่ผุดขึ้นมาในใจ
“มีแฟนหรือยังนะ...”
ส่ายหัวให้กับความคิดของตัวเอง ป่านนี้ใคร ๆ ก็คงมีแฟนกันหมดแล้ว ขนาดเพื่อนร่วมชั้นที่ขอนแก่นยังมีแฟนกันหมดทุกคน ยกเว้น...
'ดมิสา' คนนี้
ถอนหายใจยาว พยายามสลัดความคิดเพ้อเจ้อออกไป
แต่ก็ห้ามใจไม่ได้...
ภาพความทรงจำเก่ายังคงแจ่มชัด น้ำเสียงที่เคยคุ้นหูยังดังแว่วในความคิด คำพูดหยอกล้อ แววตาอบอุ่น รอยยิ้มที่เคยมองจนชินตา
ยกมือแตะภาพถ่ายเบา ๆ ปลายนิ้วไล้ผ่านใบหน้าของคนในรูป หัวใจเต้นแผ่วราวกับสัมผัสได้ถึงตัวตนของเขาผ่านกระดาษเก่า ๆ ใบนี้
หยุดคิดถึงพี่คนนั้นเถอะ...
เก็บไว้แค่ความทรงจำที่ดี จำช่วงเวลาที่มีความสุข เพราะสำหรับคนบางคน... คงเป็นได้แค่ 'คนในความทรงจำ'
‘เบย์ นฤเบศร์ อธิพัฒน์ภูมินนท์’
บทล่าสุด
#59 บทที่ 59 Special Episode 7
อัปเดตล่าสุด: 1/11/2026#58 บทที่ 58 Special Episode 6
อัปเดตล่าสุด: 1/11/2026#57 บทที่ 57 Special Episode 5
อัปเดตล่าสุด: 1/11/2026#56 บทที่ 56 Special Episode 4
อัปเดตล่าสุด: 1/11/2026#55 บทที่ 55 Special Episode 3
อัปเดตล่าสุด: 1/11/2026#54 บทที่ 54 Special Episode 2
อัปเดตล่าสุด: 1/11/2026#53 บทที่ 53 Special Episode 1
อัปเดตล่าสุด: 1/11/2026#52 บทที่ 52 Special Episode
อัปเดตล่าสุด: 1/11/2026#51 บทที่ 51 ตอนไหนที่ว่าไม่รัก (END)
อัปเดตล่าสุด: 1/11/2026#50 บทที่ 50 ไม่เคยหายไปจากความทรงจำ
อัปเดตล่าสุด: 1/11/2026
คุณอาจชอบ 😍
My Husband คุณสามีเมื่อไหร่จะหย่า?
ว่าที่เจ้าบ่าวรู้เรื่องก็กับรีบเอ่ยปากตั้งเงื่อนไขการหย่าตั้งแต่ยังไม่ทันได้แต่งงาน
แล้วแบบนี้เธอจะใช้ชีวิตหลังแต่งงานกับเขาได้ยังไงกัน?
เมื่อเขาปากร้าย ส่วนเธอไม่ชอบพูด
แต่เมื่อเธอเลือกพูด สิ่งที่พูดออกไปคือ “กลับมาแล้วเราไปหย่ากัน! ไม่ต้องรอแล้ว หย่ากันเลย!!” เพียงประโยคเดียวสั้น ๆ
ทำให้ชายหนุ่มที่อยู่ไกลเริ่มร้อนลน ทั้งเคยพูดเรื่องหย่าอยู่บ่อยครั้ง ได้ยินคำจริงจังนั่นถึงกับรีบแจ้นกลับมา
แล้วตกลงคุณสามี ตกลงอยากหย่า หรือ ไม่อยากหย่านะ?
พยาบาลที่รักของนายจอมเหวี่ยง
"แหม ผู้ชายเพอร์เฟกต์ดูแลตัวเองได้มันจืดชืดจะตายค่ะ มะลิชอบดูแลคนไข้ดื้อๆ ปากแข็งแบบคุณคิรินมากกว่า... ท้าทายดี!"
ใครจะไปคิดว่า 'คิริน' ท่านประธานจอมเหวี่ยงที่เอาแต่ขังตัวเองในห้องและไล่พยาบาลออกเป็นว่าเล่น จะต้องมายอมสิ้นฤทธิ์ให้พยาบาลจบใหม่หน้ามึนอย่าง 'มะลิ'
จากที่ตั้งป้อมเกลียดชัง ทำไปทำมา... กำแพงที่กั้นไว้กลับพังทลายไม่มีชิ้นดี
และจากคนไข้ปากร้ายที่เอาแต่ไล่ตะเพิดเธอในวันนั้น กลายเป็นคนไข้สายรุกที่ขยันชวนพยาบาลส่วนตัวทำ 'กายภาพบำบัด' บนเตียงทุกคืนไปซะได้
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
มลทินรักภรรยาไร้ค่า
เธอถูกส่งมาแทนที่พี่สาวในคืนแต่งงานพร้อมคำดูถูกว่าเป็นเพียง ภรรยาไร้ค่า
เขาแต่งงานเพื่อรักษาหน้าไม่เคยคิดจะรัก ไม่เคยคิดจะผูกพัน แต่เด็กในท้องของเธอ…
กลับกลายเป็นสายใยที่เขาตัดไม่ขาด
จากผู้ชายที่เย็นชาไร้หัวใจสู่พ่อที่กลัวแม้แต่จับลูกแรงเกินไปจากผู้หญิงที่ไม่เคยมีสิทธิ์เลือก
สู่คนที่ทั้งบ้านยอมรับว่าขาดไม่ได้
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
อุบัติรักเพียงเมียราตรีเดียว
เพียงราตรีเดียว…เธอกลายเป็นผู้หญิงที่เขาเหยียบย่ำด้วยเงินหนึ่งใบ เพียงราตรีเดียว…เขากลายเป็นพ่อของเด็กชายคนหนึ่ง โดยไม่เคยรู้เลยว่าตนเองมีเลือดเนื้ออยู่บนโลกนี้
ขวัญแก้วเคยเชื่อว่าความอ่อนโยนในคืนนั้นเป็นเรื่องจริง จนกระทั่งเช้าวันต่อมา ปริญ ธาราปรินทร์ วางเช็คไว้ข้างเตียง พร้อมถ้อยคำที่ทำให้ศักดิ์ศรีของเธอแหลกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี
เธอจากไปพร้อมหัวใจที่แตกสลาย และของขวัญชิ้นเดียวจากค่ำคืนนั้น…คือลูกชายที่เขาไม่เคยมีโอกาสได้รู้จัก
หลายปีผ่านไป เขากลับมาพบเด็กชายหน้าตาเหมือนตนเองราวกับเงาสะท้อน เลือดในกายทำให้เขาอยากทวงสิทธิ์ความเป็นพ่อ แต่บาดแผลในใจของเธอ ทำให้เขาได้รู้ว่า…บางครั้งการมีสายเลือดเดียวกัน ไม่ได้แปลว่าจะมีสิทธิ์ในหัวใจบางครั้งคำว่าขอโทษ ก็สายเกินกว่าจะลบทุกหยดน้ำตา และบางครั้ง ผู้ชายที่เคยใช้เงินซื้อศักดิ์ศรีของผู้หญิงคนหนึ่ง ต้องใช้ทั้งชีวิตพิสูจน์ว่าเขาไม่คู่ควรกับการให้อภัยง่าย ๆ
เขาเคยทำให้เธอหนีไปพร้อมลูก ครั้งนี้เขาจึงต้องเรียนรู้ว่า ความรักไม่ใช่การครอบครอง แต่คือ การยืนรอ…แม้ไม่รู้ว่าเธอจะหันกลับมาอีกหรือไม่
จากราตรีเดียวที่เคยเป็นตราบาป สู่ความรักทั้งชีวิตที่ต้องแลกด้วยน้ำตา การชดใช้ และหัวใจที่ยอมแพ้ต่อกันอย่างแท้จริง
คุณหมอ❤️ที่รัก NC18++
"อาหมอกฤษฎิ์"
หนุ่มใหญ่วัย 34 ปี มาเฟียในคราบคุณหมอสูตินรีเวชแห่งโรงพยาบาลเอกชนชั้นนำของประเทศ โหด เหี้ยม รักใครไม่เป็น เปลี่ยนคู่นอนเป็นว่าเล่น สำหรับเขารักแท้ไม่เคยมีรักดีๆ ก็มีให้ใครไม่ได้ แต่สุดท้ายดันมาตกหลุมรักแม่ของลูกอย่างถอนตัวไม่ขึ้น❤️
"เฟียร์สตีนอยู่ดีๆรู้ตัวอีกทีก็มีลูกสาววัย4ขวบแล้วอ่ะครับ แถมแม่ของลูกทำเอาใจเต้นแรงไม่หยุดเลยนี่เรียกว่าตกหลุมรักใช่ไหมครับ"
นลินนิภา อารีย์รักษ์
"ที่รัก"
สาวน้อยวัยแรกแย้มบริสุทธิ์ผุดผ่อง ฐานะยากจนสู้ชีวิต เพราะความจำเป็นทำให้เธอต้องตกเป็นของเขา คนนั้นด้วยความเต็มใจ จนทำให้เธอต้องกลายมาเป็นคุณแม่ยังสาวด้วยวัยเพียง 18 ปี แต่แล้ววันหนึ่งโชคชะตาก็เล่นตลกเหวี่ยงให้เธอกลับมาพบกับเขาคนนั้นอีกครั้ง พ่อของลูกคนที่เธอถวิลหาไม่เคยลืม ❤️
"ตกหลุมรักตั้งแต่ครั้งแรก ห่างกันไกลแค่ไหนใจยังคงคิดถึงเธอเสมอ ❤️พ่อของลูก"
หนูน้อยแก้มใส
กมลชนก อารีย์รักษ์
สาวน้อยวัย 4 ขวบ สดใสร่าเริง ฉลาดมาก ซนมาก แสบมาก เซี้ยวมาก เฟียสมาก ใครเห็นเป็นต้องหลงรักในความช่างพูดและขี้อ้อนของน้อง
"ลุงหมอเป็นพ่อขาของแก้มใสเหรอคะ"
หนูเป็นลูกของคุณพ่อกฤษฎิ์กับคุณแม่ที่รักค่ะ
หนูจะเป็นกามเทพตัวจิ๋วที่จะมาแผลงศรให้คุณพ่อกับคุณแม่รักกัน❤️มาเอาใจช่วยหนูกันด้วยนะคะ
ทะลุมิติมาเป็นสตรีแดนเถื่อน
ซูจิ่วหนิง อดีตนักกีฬายิงปืนระดับชาติ ไม่คิดยอมก้มหัวให้โชคชะตา เธอจะใช้ฝีมือยิงปืน ไหวพริบทางการค้า และสองมือของตัวเอง พลิกโรงเตี๊ยมซอมซ่อให้กลายเป็นกิจการที่ไม่มีใครกล้าเหยียบย่ำง่าย ๆ ต่อให้ต้องเผชิญเจ้าพ่อผู้ทรงอิทธิพล หนี้สินที่เต็มไปด้วยข้อกังขา หรือเกมสกปรกจากคนที่คิดว่าตนมีอำนาจเหนือทุกสิ่ง เธอก็จะสู้จนถึงที่สุด!
แต่สิ่งที่รับมือยากที่สุดกลับไม่ใช่ศัตรู หากเป็นจ้านถิงเซียว เจ้าพ่อเหมืองทองผู้เย็นชาและคุ้นเคยกับการออกคำสั่ง ชายที่มีทั้งเงิน อำนาจ และความสามารถจะมอบทุกอย่างให้เธอได้…ยกเว้นการบังคับให้เธอรักเขา
เมื่อหญิงสาวไม่ยอมเป็นสมบัติของใคร และชายผู้เคยคิดว่าทุกอย่างซื้อได้ต้องเรียนรู้ที่จะรักโดยไม่ครอบครอง เรื่องราวของหนี้แค้น ธุรกิจ และหัวใจจึงเริ่มต้นขึ้น
เพราะตำแหน่งนายหญิงแห่งแดนเถื่อน ไม่ได้ได้มาจากการยืนข้างเจ้าพ่อ แต่ได้มาจากการสร้างอาณาจักรด้วยมือของตัวเอง!
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
เกลียดรัก
อารญากับธีรเดชก็เช่นกัน
แต่เกลียดกันไปเกลียดกันมาดันท้องเฉยเลย
หยุดเสือ
จนต้องมาเจอกับผู้หญิงที่ไม่สนใจเขาอย่างเธอ ความอยากเอาชนะจึงเริ่มต้นขึ้น ทำให้เขาและเธอต้องเข้าไปพัวพันกันในเกมส์หยุดเสือนี้
So Bad เพื่อนสนิทร้ายซ่อนรัก
และยังแบล็คเมล์เพื่อให้เธอเป็นแค่คู่นอน!













