Be my baby ตอนไหนที่ว่าไม่รัก #คนโปรดของพี่เบย์

“โปรด...กลับมาแล้วนะคะ”

เสียงสั่นเครือเอื้อนเอ่ยบอกคนที่อยู่บนฟ้า น้ำเสียงสะท้อนความคิดถึง พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล เกือบสองปีแล้วที่ไม่ได้กลับมาที่นี่... บ้านหลังเก่าที่เต็มไปด้วยความทรงจำ บ้านที่เคยโอบกอดเด็กผู้หญิงตัวน้อยเอาไว้อย่างอบอุ่น

เพียงแค่ก้าวเข้ามา กลิ่นอายของวันวานก็หวนคืน ทุกซอกมุมยังคงเดิมราวกับเวลาหยุดเดิน มีเพียงหัวใจที่เปลี่ยนไป เติบโตขึ้น แต่ยังคงโหยหาความอบอุ่นในอดีตไม่เคยจางหาย

มุมโปรดที่พ่อเคยนั่งอ่านหนังสืออยู่ตรงโซฟา เสียงหัวเราะสดใสของแม่ขณะทำอาหารในครัว เสียงฝีเท้าเล็ก ๆ วิ่งไปมาทั่วบ้าน ทุกภาพจำยังแจ่มชัดในหัวใจ หากแต่ตอนนี้ ทุกอย่างเงียบเหงา... ไม่มีเสียงทักทาย ไม่มีอ้อมกอด ไม่มีคำสัญญาที่เคยให้กัน

หลับตาลงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ปล่อยให้ความคิดถึงพัดพาย้อนกลับไปสู่อ้อมกอดของครอบครัวที่เคยอยู่กันพร้อมหน้า แม้วันนี้เหลือเพียงตัวคนเดียว แต่ความรักจากวันวานยังคงอยู่เสมอ...

“คนโปรด...อึก”

“สวัสดีค่ะอาเป้”

สองมือน้อย ๆ ของเด็กหญิงวัย 8 ขวบประนมขึ้น ก้มศีรษะลงเล็กน้อยอย่างนอบน้อม ก่อนจะเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มสดใสให้คุณอาสาว

“คุณพ่อกับคุณแม่ล่ะคะ วันนี้คุณพ่อกับคุณแม่บอกจะมารับคนโปรด”

ดวงตากลมโตเปล่งประกายเจือความสงสัย เมื่อไม่เห็นพ่อกับแม่ตามที่เคยสัญญาไว้

ก็ไหนสัญญากันแล้วว่าจะมารับ...

‘วันนี้วันเกิดคนโปรด คนโปรดอยากกินข้าวร้านประจำกับคุณพ่อคุณแม่ค่ะ’

‘ได้สิคะ ตอนเย็นหลังเลิกเรียน พ่อกับแม่จะไปรับหนู แล้วไปทานของอร่อยกันนะ’

‘สัญญาแล้วนะคะว่าจะพาโปรดไป’

‘ค่ะ พ่อสัญญา’

‘คุณแม่ก็สัญญา’

‘โอเค! งั้นคนโปรดไปโรงเรียนก่อนนะคะ หนูจะเป็นเด็กดี ตั้งใจเรียน คุณพ่อคุณแม่จะได้รักหนูมาก ๆ’

แต่... ตอนนี้เลิกเรียนแล้ว

เด็กหญิงนั่งรอเกือบชั่วโมง แต่พ่อแม่ก็ยังไม่มารับตามสัญญา...

“ฟะ...ฟังอานะลูก”

เสียงสั่นเครือของอาเป้ดังขึ้น

“อาร้องไห้ทำไมคะ แล้วคุณพ่อคุณแม่ไปไหน ทำไมไม่มารับโปรด”

หมับ!

อ้อมกอดของอาเป้แน่นหนา เด็กหญิงตัวกลมถูกดึงเข้าไปซุกอก ร่างเล็กนิ่งงัน สัมผัสได้ถึงแรงสะอื้นจากคนตรงหน้า

“อึก...ฮื่อ...คนโปรดของอา”

อาเป้ร้องไห้ไม่หยุด ไม่มีคำพูดใด มีเพียงเสียงสะอื้นปนหายใจติดขัด ราวกับหัวใจกำลังแตกสลาย

เด็กน้อยไม่เข้าใจอะไรเลย ไม่เข้าใจเลยจริง ๆ...

“จะอยู่ที่นี่คนเดียวจริง ๆ เหรอ คนโปรด” เสียงของอาเป้ปลุกให้หลุดจากภวังค์ความคิด

“ค่ะ อา โปรดอยากอยู่ที่นี่”

ตอบกลับด้วยรอยยิ้มสดใส

“ดื้อจริง ๆ พูดยังไงก็คงไม่ยอมเปลี่ยนใจสินะ”

อาถอนหายใจหนัก นึกปลง เพราะพยายามหว่านล้อมแทบทุกทางแต่ก็เปลี่ยนใจหลานสาวจอมดื้อไม่ได้

“ใช่ค่ะ ไม่ต้องห่วงโปรดนะคะอาเป้ ไว้วันหยุดโปรดไปช่วยงานที่ร้านเค้ก”

“จ้ะ ไอ้เจ้าเด็กดื้อของอา”

ว่าจบ อาเป้ดึงหลานสาวตัวเล็กเข้าสวมกอดแน่น

“อารักคนโปรดนะ รักมาก รักที่สุด คนโปรดคือคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของอา”

ฝ่ามืออันอบอุ่นลูบศีรษะเล็กด้วยความหวงแหน

“คนโปรดก็รักอาค่ะ รักมาก ถ้าไม่มีอา คนโปรดคงไม่เป็นแบบทุกวันนี้ ไม่ร้องนะคะคนดีของโปรด เดี๋ยวไม่สวยนะ”

สองแขนเล็กกอดคุณอาแน่น พลางพูดปลอบ

ตั้งแต่พ่อแม่จากไปในวันนั้น... วันเกิดครบรอบ 8 ขวบของเด็กหญิงดมิสา ถ้าไม่มีอาเป้คอยดูแล ไม่รู้ว่าตัวเองจะเป็นเช่นไร

ช่วงเย็นหลังจากอาเป้กลับไป ดวงตากลมโตทอดมองกระเป๋าเดินทางสีชมพูพาสเทลใบโปรด

“เฮ้อ...”

ถอนหายใจหนัก หวังว่าครั้งนี้คงไม่ต้องย้ายบ้านอีก เหนื่อยที่สุดคือการจัดการเสื้อผ้าในกระเป๋า แต่ไม่ทำก็ไม่ได้ เพราะอีกหนึ่งอาทิตย์ คนโปรดจะเป็นเด็กมหาลัยแล้ว

ถามว่าตื่นเต้นไหม?

มากค่ะ! ใครบ้างจะไม่ตื่นเต้น แค่คิดว่าจะได้เจอเพื่อนใหม่ ๆ หัวใจก็พองโต

“ทำไมเยอะแบบนี้นะ”

บ่นพึมพำกับตัวเอง พลางหยิบนั่นจับนี่เดินไปเดินมา กว่าจะรู้ตัวอีกที...

“โห...สองทุ่มแล้วเหรอเนี่ย กว่าจะเสร็จได้”

เหนื่อยเป็นบ้า! ว่าจบก็ทิ้งตัวลงนอนราบไปกับเตียงขนาดสามฟุต

นุ่มดีจัง... คนโปรดง่วงเต็มที ค่อย ๆ ปิดเปลือกตาลงอย่างช้า ๆ ด้วยความเมื่อยล้า ตั้งแต่ตี 3 ที่ออกเดินทางจากขอนแก่น แวะนั่นทำนี่ มาถึงบ้านก็เที่ยงวัน ปัดกวาดเช็ดถูทำความสะอาดกับอาเป้ กว่าจะเสร็จเกือบห้าโมงเย็น

แต่...

พรึบ!

ในจังหวะกึ่งหลับกึ่งตื่น รีบดันตัวลุกขึ้นเดินตรงไปยังกระเป๋าเพื่อหาบางสิ่ง

“ไม่มี...”

“เดี๋ยวนะ...”

กัดริมฝีปาก ใช้ความคิด กวาดสายตาสำรวจไปรอบ ๆ ห้อง หวังว่าจะเจอสิ่งที่ตามหา

“อย่าบอกนะว่าลืมเอามาด้วย”

ไม่นะ! นั่นมันของสำคัญเลยนะ คนโปรดเธอลืมได้ยังไง!

“อยู่ไหน อยู่ไหนกัน ในนี้มีไหม สาธุ ขอให้เจอทีเถอะ”

ยกมือขึ้นเกาศีรษะ เดินหาของรอบห้อง ทำท่าจะร้องไห้ แต่...

เย้! เจอจนได้... แอบอยู่ตรงนี้เอง

หยิบกรอบรูปจากกล่องเก็บของขึ้นมาดู พร้อมรอยยิ้มเต็มใบหน้า

‘พี่บี’ รุ่นพี่สุดที่รักของคนโปรด คนที่ช่วยสอนการบ้าน คนที่คอยห่วงใยและใส่ใจในทุก ๆ เรื่อง

ปลายนิ้วแตะลงบนกรอบรูปอย่างแผ่วเบา ไล้ไปตามใบหน้าของพี่บีในภาพ ความคิดถึงเอ่อล้นท่วมใจ

“พี่บี...”

ชื่อที่เอ่ยออกมาเบาหวิว แต่เต็มไปด้วยอารมณ์ที่อัดแน่นในอก

แม้เป็นช่วงเวลาสั้น ๆ ที่เราได้รู้จักกัน แต่พี่บีทำให้โลกที่หมองหม่นของคนโปรดสดใสขึ้นมาอีกครั้ง

เสียงหัวเราะ เสียงปลอบโยน ทุกคำพูดของพี่บียังชัดเจนในความทรงจำราวกับเกิดขึ้นเมื่อวาน

คนโปรดเผลอยิ้มบาง ๆ แม้ดวงตาจะรื้นไปด้วยน้ำใส ๆ

“คิดถึงจังเลย”

มองรูปถ่ายตัวเองกับพี่บี ความทรงจำเก่า ๆ ผุดขึ้นมาราวกับภาพยนตร์ที่ฉายซ้ำ

คิดถึงวันวาน...

คิดถึงเสียงหัวเราะ...

คิดถึงใครบางคน...

'คนคนนั้น' คนที่ชอบพูดแหย่ให้หัวเราะ คนที่ชอบแกล้งเวลาทำหน้านิ่วคิ้วขมวด คนที่คอยอยู่เคียงข้างในเวลาที่มีปัญหา คนที่ทำให้ทุกวันสดใสขึ้นโดยไม่ต้องพยายาม

ความอบอุ่นจากวันเก่าหลั่งไหลกลับมา พร้อมกับคำถามหนึ่งที่ผุดขึ้นมาในใจ

“มีแฟนหรือยังนะ...”

ส่ายหัวให้กับความคิดของตัวเอง ป่านนี้ใคร ๆ ก็คงมีแฟนกันหมดแล้ว ขนาดเพื่อนร่วมชั้นที่ขอนแก่นยังมีแฟนกันหมดทุกคน ยกเว้น...

'ดมิสา' คนนี้

ถอนหายใจยาว พยายามสลัดความคิดเพ้อเจ้อออกไป

แต่ก็ห้ามใจไม่ได้...

ภาพความทรงจำเก่ายังคงแจ่มชัด น้ำเสียงที่เคยคุ้นหูยังดังแว่วในความคิด คำพูดหยอกล้อ แววตาอบอุ่น รอยยิ้มที่เคยมองจนชินตา

ยกมือแตะภาพถ่ายเบา ๆ ปลายนิ้วไล้ผ่านใบหน้าของคนในรูป หัวใจเต้นแผ่วราวกับสัมผัสได้ถึงตัวตนของเขาผ่านกระดาษเก่า ๆ ใบนี้

หยุดคิดถึงพี่คนนั้นเถอะ...

เก็บไว้แค่ความทรงจำที่ดี จำช่วงเวลาที่มีความสุข เพราะสำหรับคนบางคน... คงเป็นได้แค่ 'คนในความทรงจำ'

‘เบย์ นฤเบศร์ อธิพัฒน์ภูมินนท์’