บทที่ 2 รุ่นพี่ที่ (รัก)
25 พฤศจิกายน 2565
ใต้ต้นแก้วเจ้าจอมข้างสนามฟุตบอล ต้นไม้ที่มีอายุมากกว่าสิบปี แผ่กิ่งก้านสูงจากระดับสายตาราว ๆ แปดถึงเก้าเมตร ที่นี่เป็นมุมโปรดที่ใช้เป็นที่นั่งเล่นประจำหลังจากรับประทานอาหารกลางวันเสร็จ
วันนี้อากาศดี ท้องฟ้าแจ่มใส ลมพัดเอื่อย ๆ เย็นสบาย มีแสงแดดรำไร ไม่ร้อนมากเหมือนทุกวัน มองไปรอบ ๆ เห็นกลุ่มนักเรียนนั่งเล่น พูดคุยกันเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและรอยยิ้ม
“กินนี่สิโปรด อร่อยมาก”
พี่บีพูดพร้อมรอยยิ้ม พลางยัดขนมที่เพิ่งซื้อมาเข้าปาก ก่อนจะหันมาถามทันที
“อร่อยมั้ย”
ยังไม่ทันได้เคี้ยวดี พี่เขาก็จ้องหน้ารอคำตอบ
“อือ” ทำได้เพียงพยักหน้ารับในลำคอเพราะกำลังเคี้ยวอยู่
“อันนี้ก็อร่อยนะโปรด”
ไม่พูดเปล่า พี่บียื่นขนมชิ้นใหม่มาจ่อปากอีกครั้งจนต้องรีบยกมือขึ้นห้าม
“.....”
รีบกลืนขนมลงคอ พลางคว้าขวดน้ำขึ้นมาดื่ม เมื่อรู้สึกว่าขนมติดคอ ก่อนจะตอบออกไป
“พอแล้ว โปรดอิ่ม”
อิ่มจนจะอ้วกแล้ว! ตั้งแต่มานั่งเล่นตรงนี้ พี่บีก็ป้อนเอาป้อนเอา ไม่หยุดเลย
“ก็มันอร่อย”
พี่บีทำปากคว่ำเหมือนเสียดาย ก่อนจะยัดขนมที่อยู่ในมือเข้าปากตัวเอง เคี้ยวตุ่ย ๆ อย่างน่าเอ็นดู นี่แหละ...พี่บีของโปรด น่ารักเสมอ คอยแบ่งของอร่อยให้น้องตลอด
“ขอบคุณค่ะ พี่สาวที่น่ารักของโปรด”
เห็นพี่ทำหน้างอนก็ต้องแค่ง้อยื่นมือไปบีบแก้มกลม ๆ อย่างมันเขี้ยว
“พี่สาวใครน่ารักจัง”
“พี่สาวคนโปรดไง”
พอหายงอนก็หันมายิ้มตาปิดเชียว “ไหน วันนี้มีอะไรไม่เข้าใจ ถามมาได้เลย”
พี่บีเรียนเก่งมาก คอยช่วยติวให้เสมอ ถ้าไม่มีพี่บี เทอมที่แล้วคะแนนคงไม่ดีขนาดนี้ ถึงแม้จะไม่ติดหนึ่งในสามของห้อง แต่แค่ติดหนึ่งในห้าก็พอใจแล้ว
“ตรงนี้ค่ะ”
หยิบหนังสือวิชาเคมีขึ้นมา เปิดหน้าที่ไม่ค่อยเข้าใจให้พี่บีดู
“โอเค...ไหนพี่ดูสิ”
พี่บีรับหนังสือจากมือ นิ่งไปครู่หนึ่ง คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย พลางกัดริมฝีปากล่างอันอวบอิ่มสีชมพูระเรื่ออย่างใช้ความคิด
ดวงตากลมโตเผลอจ้อง ‘รุ่นพี่สุดที่รัก’ ไม่ละสายตา ความรู้สึกบางอย่างเอ่อล้นในอก มันยากจะอธิบาย
เราสองคนเป็นพี่น้องร่วมโรงเรียนเดียวกันมาตั้งแต่มัธยมปีที่หนึ่ง เจอหน้ากัน เดินสวนทางกันบ่อยครั้ง แต่ไม่เคยได้พูดคุยกันเลย...จนกระทั่ง
จนกระทั่งปิดเทอมฤดูร้อนที่ผ่านมา เราได้เจอกันที่ร้านเค้กของอาเป้โดยบังเอิญ และนั่นทำให้เราสองคนสนิทกันมาจนถึงตอนนี้
พี่บีเป็นคนน่ารัก แต่กับเพื่อน ๆ ของพี่เขาจะเป็นอีกแบบ (หาความอ่อนหวานแทบไม่มี) แต่กับคนโปรด...พี่บีคือพี่สาวที่แสนดีที่สุด
“เฮ้ย! ไอ้เบย์ ส่งมาทางนี้!! เฮ้ย! ไอ้เหี้ยอาร์ม มึงเจอกูแน่!”
เสียงตะโกนของกลุ่มนักเรียนชายที่กำลังเตะฟุตบอลอยู่กลางสนามดังขึ้น ทำให้เผลอหลุดจากภวังค์ ละสายตาจากพี่บีแล้วหันไปตามเสียง
“ไอ้เหี้ยเบย์! กูบอกให้ส่งลูกมา!”
“ไอ้เบย์! ไอ้เหี้ย แล้วมึงจะวิ่งไปไหนวะ! เล่นยังไม่จบเลย!”
เสียงโวยวายลั่นไปทั่วสนามฟุตบอล
“....”
ดวงตายังคงจับจ้องไปที่เจ้าของชื่อที่กำลังวิ่งตรงมาทางนี้ ตรงมายังจุดที่เรานั่งอยู่
‘พี่เบย์’ รุ่นพี่มัธยม 6/1 หนึ่งในเพื่อนสนิทของพี่บี และยังเป็นถึงเดือนโรงเรียน หล่อ เรียนเก่ง บ้านรวย เรียกได้ว่าครบจบที่คนเดียว
แม้เขาจะเป็นเพื่อนสนิทของพี่บี แต่เราสองคน... กลับไม่เคยรู้จักกันเป็นการส่วนตัวเลยสักครั้ง
“ขอน้ำกินหน่อย”
พี่เบย์วิ่งมาหยุดตรงหน้า พูดเสียงเหนื่อยหอบ ระยะไกลว่าหล่อแล้ว พอเข้ามาใกล้ออร่าความหล่อยิ่งแพร่รัศมีจนสาว ๆ แถวนั้นพากันหันมามองเป็นตาเดียว ไม่ใช่แค่หน้าตาที่หล่อ แต่แม้แต่กลิ่นตัวพี่เขายังหอมสะอาด ขนาดชุ่มไปด้วยเหงื่อกลับไม่มีกลิ่นอับ มีแต่กลิ่นหอมอ่อน ๆ ราวกับเพิ่งอาบน้ำเสร็จใหม่ ๆ ตลอดเวลา
“มีมือก็หยิบเอง”
เสียงของพี่บีดังขึ้น แต่สายตายังคงจดจ่ออยู่ที่หนังสือวิชาเคมี
“กูไม่ได้พูดกับมึง!”
ปากพูดกับพี่บี แต่สายตากลับจ้องมาที่ฉันเต็ม ๆ
“.....”
ฉันเงียบ ไม่รู้จะพูดอะไรกับพี่เขา
“หิวน้ำครับ”
ครั้งนี้ไม่ใช่แค่พูด พี่เขานั่งลงข้าง ๆ ก่อนจะเอื้อมมือมาหยิบขวดน้ำ
อึก อึก อึก
พี่เขายกขวดน้ำขึ้นดื่ม รวดเดียวหมด ไม่เหลือสักหยด ขณะที่เจ้าของขวดได้แต่นั่งมองตาไม่กะพริบ
“มีอะไรครับ จ้องพี่ทำไม”
พอหมดขวด ใบหน้าหล่อเหลาราวเทพบุตรก็หันมาจ้องกลับ พร้อมรอยยิ้มมุมปากแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ พอถูกจับได้ว่าแอบมอง ฉันถึงกับเลิ่กลั่ก รีบเบนสายตาไปทางอื่นทันที
“ไอ้เหี้ยเบย์! แล้วมึงไปกินน้ำน้องกูทำไม!”
พี่บีปิดหนังสือดัง ‘ปั้ก’ หันไปต่อว่าเพื่อนตัวเองด้วยท่าทีเอาเรื่อง
“อ้าวเหรอ”
แต่พี่เบย์กลับไหวไหล่เบา ๆ ทำหน้าตาไม่รู้ไม่ชี้ เหมือนไม่ได้ทำอะไรผิด
“แล้วอะไรคือ ‘ครับ’ กับเพื่อนกูมึงทุกคำ?”
พี่บีหรี่ตามองเพื่อนอย่างจับผิด
“เรื่องของกู...”
พี่เบย์ตอบแบบขอไปที ก่อนจะหันมาทางฉัน พร้อมยิ้มมุมปาก
“น้ำขวดนี้หวานดีนะครับ...น้องคนโปรด”
คำพูดทิ้งท้ายเจ้าเล่ห์ทำให้ฉันเผลอกลั้นหายใจ มองตามแผ่นหลังกว้างของพี่เขาที่ลุกขึ้นเสยผมลวก ๆ แล้วเดินกลับไปทางอาคารเรียน
‘น้ำขวดนี้หวานดีนะครับ’
พี่เขาหมายความว่ายังไงกัน
