บทที่ 25 ขอนอนกอดพี่เบย์

พี่เบย์เดินนำไปที่รถ แม้จะเดินนำ แต่ฉันก็ไม่ยอมปล่อยมือเขาเลยแม้แต่วินาทีเดียว ราวกับว่าถ้าปล่อยไป ทุกอย่างรอบตัวอาจพังทลายลงได้

เมื่อไปถึงรถ พี่เบย์เปิดประตูให้ ก่อนจะโน้มตัวลงมา กดจูบเบา ๆ ที่หน้าผาก ความอบอุ่นจากริมฝีปากเขาทำให้ฉันเผลอหลับตาลงชั่วครู่ ราวกับกำลังซึมซับความปลอดภัยที่เขามอบให้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ