บทที่ 3 ผู้หญิงกับดอกไม้
29 พฤศจิกายน 2565
“โปรด รอตรงนี้ก่อนนะ”
ก้อย เพื่อนร่วมห้องที่ถือว่าเป็นเพื่อนสนิทเอ่ยบอก ร่างบางของคนที่สูงกว่าวิ่งตรงไปยังห้องน้ำ หลังเดินออกมาจากโรงอาหารได้ไม่กี่ก้าว
“เราไปรอตรงนั้นนะ”
“โอเค!”
ก้อยตะโกนตอบกลับ ก่อนจะหายเข้าไปในห้องน้ำ จากนั้นสองเท้าเล็ก ๆ ก็เดินตรงไปยังโต๊ะหินอ่อนที่อยู่ไม่ไกล
พอมาถึง หย่อนตัวนั่งลง แต่ต้องทำหน้ายับยู่ยี่ ยกมือขึ้นปิดจมูก ดวงตากลมโตจ้องไปยังต้นไม้ที่มีกลิ่นหอมเฉพาะตัว
ดอกของมันผลิบานในเดือนตุลาคมไปจนถึงต้นปีใหม่ เป็นดอกไม้ที่ไม่ควรเป็นดอกไม้ ออกดอกเป็นช่อตามปลายกิ่ง ดอกขนาดเล็ก มีกลีบดอกรูปไข่หยักเว้าสีขาวหรือเหลืองอมเขียว ปลายดอกแหลมและแบบมน ส่งกลิ่นหอม (ชวนวิงเวียนศีรษะ) ฟุ้งขจรขจายไปทั่วบริเวณ
ยิ่งช่วงหัวค่ำ กลิ่นของมันยิ่งโชยมาตามลม รบกวนระบบประสาทและสมอง (สำหรับคนที่ไม่ชอบ บอกเลยว่าเหม็นมาก!)
ต้นที่ว่าคงเป็นอะไรไปไม่ได้นอกจาก 'ต้นตีนเป็ด' หรือ 'พญาสัตบรรณ' (ลัย) ดอกไม้ที่มีแทบทุกโรงเรียน
ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงนิยมปลูก ดอกอาจจะสวย แต่กลิ่น... เฮ้อ ควรปรับปรุง!
“ไปนานจัง ใกล้เวลาเข้าเรียนแล้วนะ”
จากที่นั่งอยู่ เปลี่ยนเป็นลุกขึ้นยืนชะเง้อคอมองหาเพื่อน
ไปนานขนาดนี้ ไม่ใช่ตกส้วมตายแล้วเหรอ?
ก่อนจะเดินหนีไปจากตรงนี้ ใครจะไปทนดมกลิ่นอันหอมหวน (จนเวียนหัว) ของดอกตีนเป็ดได้
[ก้อย เสร็จยัง? รอนานแล้วนะ]
เมื่อทนรอไม่ไหว มือก็ล้วงกระเป๋ากางเกงชุดพละ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแชตหาเพื่อน ทว่า...
อ่านแล้วไม่ตอบคืออะไร?
[ก้อย!]
พร้อมอีโมจิโกรธ แต่เพื่อนรักก็ยังคงเงียบ ไม่ตอบกลับอะไรมา
“ก้อยนะก้อย! งั้นเข้าห้องก่อนแล้วกัน ไม่ไหวกับกลิ่นดอกตีนเป็ดแล้ว!”
พูดจบ กดส่งข้อความบอกเพื่อน พร้อมพลิกตัวกลับหลังหัน
ปึก!
ชนเข้ากับร่างใครบางคนที่สวมชุดพละ เสื้อสีชมพู กางเกงวอร์มสีดำเข้าอย่างจัง
‘เจ็บชะมัด!’
ยกมือขึ้นลูบหน้าผากปอย ๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมอง
“พี่เบย์?”
ริมฝีปากเล็กเผลอเอ่ยชื่อคนตรงหน้า หัวคิ้วขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว
“ครับ...น้องคนโปรด”
ใบหน้าหล่อเหลาของเขาโน้มลงมาใกล้ ริมฝีปากสวยเผยยิ้มอย่างมีเลศนัย
“....”
ฉันไม่ตอบ แต่สองเท้าถอยหนีโดยอัตโนมัติ ทว่า... คนตรงหน้ากลับขยับตาม
“พะ...พี่มีอะไรมั้ย?”
ยอมรับเลยว่าทำตัวไม่ถูก ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยเข้าใกล้ผู้ชายมากขนาดนี้มาก่อน
“ครับ”
ครับ...? ครับแล้วอะไรต่อ?
“ถะ...ถ้าไม่มีอะไร ขอตัวนะคะ”
พี่เขาเอาแต่จ้อง ไม่ยอมพูดอะไร แล้วนักเรียนที่เดินไปเดินมาก็เริ่มมองมาที่เราสองคน ด้วยความที่เขาถือเป็นหนุ่มฮอตของโรงเรียน
นี่มันอันตรายชัด ๆ ถ้าสาว ๆ ที่ปลื้มพี่เบย์มาเห็นเข้า... ฉันจะรอดมั้ยเนี่ย
ว่าแล้วไม่รอช้า รีบพลิกตัวกลับหลังหัน แล้วเดินหนีไปอีกทาง
หมับ!
“จะไปไหนครับ พี่มีอะไรจะให้”
ยังไม่ทันได้ก้าวเท้า ฝ่ามือใหญ่ก็คว้าเอวบางไว้ก่อน
อึก!
ร่างกายแข็งทื่อราวถูกแช่แข็ง แต่ต้องแสร้งทำตัวให้เป็นปกติที่สุด
“อะ...อะ...อะไรคะ”
พูดแทบไม่เป็นคำ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัว ตื่นตระหนกกับเหตุการณ์ตรงหน้า ทั้ง ๆ ที่พยายามรวบรวมสติที่สุดแล้ว
“พี่ให้ครับ”
พี่เขาพูด พร้อมยื่นช่อดอกไม้ในมือให้ ทว่า...
ดอกไม้ที่ว่าคือ ‘ดอกตีนเป็ด’
ใช่ ฟังไม่ผิด...มันคือดอกตีนเป็ด ดอกไม้ที่ฉันไม่ชอบที่สุดในโลก!
สีหน้าฉันคงแสดงออกชัดเจนถึงความขยะแขยง
“....”
สองมือกำหมัดแน่น เหมือนแมวที่กำลังขู่ฟ่อ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองทำหน้าบิดเบี้ยวแค่ไหน เพราะสะอิดสะเอียนกลิ่นฉุนของมันที่ตีขึ้นจมูกชวนขนลุก
“รับไปสิครับ พี่อุตส่าห์เก็บมาให้เองกับมือ”
อยากจะกระชากคอเสื้อพี่เขาแรง ๆ แล้วตะโกนใส่หน้าว่า ‘เป็นบ้าเหรอถึงเอาดอกตีนเป็ดมาให้!’
ต้องดีใจใช่ไหมกับคำว่า ‘พี่อุตส่าห์เก็บมาให้เองกับมือ’ แต่ฉันทำได้แค่ยืนนิ่ง ไม่อยากตกเป็นเป้าสายตาคนเกือบทั้งโรงเรียนไปมากกว่านี้
“....”
ยังคงยืนนิ่ง กำหมัดแน่น ทั้งอาย ทั้งโกรธ ไม่ชอบเลยที่ถูกทำให้เป็นเป้าสายตาแบบนี้
“รับไปสิครับ ถ้าไม่รับเข้าเรียนสายนะ”
พี่เขาโน้มหน้าลงมากระซิบ มือที่จับเอวออกแรงบีบหนัก ๆ นี่มันบังคับกันชัด ๆ
“....”
“เข้าเรียนสายนะ”
พี่เขาพูดย้ำอีกครั้งเมื่อเห็นฉันยังเอาแต่เงียบ
เอาว่ะ...รับก็รับ จะได้จบ ๆ
ไอ้พี่เบย์น่ะ ไอ้พี่เบย์! สนิทกันหรือไงถึงได้แกล้งกันแบบนี้ สนุกมากมั้ง
แอบด่าพี่เขาในใจ ก่อนจะยื่นมือไปรับดอกไม้บ้า ๆ นั่นให้มันจบ ๆ
แต่... พี่เบย์ก็ยังไม่ยอมปล่อยมือจากเอวฉันเสียที
จะเอายังไงกันแน่ เริ่มไม่สบอารมณ์แล้วนะ!
“ชอบมั้ย”
พี่เขายังถามต่อ
‘ชอบมั้ย?’
ถามจริง! ดอกตีนเป็ดนะ ไม่ใช่ดอกกุหลาบ!
“.....”
ยังคงเงียบ สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ นับหนึ่งถึงสิบ โกรธคือโง่ โมโหคือบ้า แต่ตอนนี้ฉันอยากบ้า อยากฆ่าพี่เบย์!
“ตอบดี ๆ นะครับ ตอบไม่ดีพี่ไม่ปล่อยนะ”
ยังไม่ทันได้อ้าปากพูดอะไร พี่เขาก็พูดดักขึ้นมาราวกับรู้คำตอบอยู่แล้ว
“อือ...ชอบ”
กัดฟันตอบ
“ชอบนี่หมายถึงชอบพี่?”
กรี๊ด! ไอ้พี่เบย์! ไอ้พี่บ้า!
“...ชอบดอกไม้ค่ะ”
หมุนตัวประจันหน้าตอบกลับอย่างสุดจะทน แล้วต้องโมโหหนักขึ้นเมื่อเห็นใบหน้ากวนประสาทของอีกฝ่าย
“ครับ ชอบดอกไม้ ก็นึกว่าชอบพี่”
พี่เขายังคงยิ้มหน้าระรื่น ไม่สะทกสะท้านกับสิ่งที่ตัวเองทำ
‘กวนตีน!’
ฉันด่าพี่เขาผ่านสายตา
“หึ...ดีใจนะครับที่ชอบ... ‘พี่’”
ริมฝีปากสวยเผยรอยยิ้มแฝงความร้ายกาจ ทำไมต้องเว้นวรรคแล้วเน้นคำว่า ‘ชอบพี่’ ด้วย! แล้วโปรดไปชอบพี่ตอนไหน!
“.....”
“ไปละ ตั้งใจเรียนนะเด็กดี”
เฮือก!
ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ยืนนิ่งตัวแข็งทื่อ คาดไม่ถึงว่าคนตรงหน้าจะยกมือขึ้นมายีหัวราวกับเอ็นดู ก่อนจะเดินจากไป มือล้วงกระเป๋าผิวปากอย่างคนอารมณ์ดี
ต่างจากอีกคนที่ยืนเป็นหิน ไม่รู้จะตกใจกับเหตุการณ์ไหนก่อนดี...
ผู้หญิงกับดอกไม้เป็นของคู่กันน่ะใช่
แต่!
...ดอกไม้มีเป็นร้อยเป็นพันชนิด
แต่ ‘ดอกตีนเป็ด’ กลับกลายเป็นความประทับใจแรก
ที่ได้รับจากรุ่นพี่สุดหล่อ ดีกรี เดือนโรงเรียน
ไอจะ crazy!
ไอ้พี่เบย์!!
