บทที่ 4 มิตรภาพลาบก้อย
14.30 AM
ห้อง ม. 6/1
“เบย์! มึงแกล้งน้องกูทำไมคะ”
“....”
เจ้าของชื่อยังคงนิ่ง ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอเกมที่เล่นอยู่ ได้ยินที่เพื่อนถาม แต่ไม่คิดจะตอบ เสียเวลาเล่นเกม
“ไอ้เบย์! อย่าเงียบ กูถามว่ามึงแกล้งน้องกูทำไม!”
เสียงของศศิร์ธาดังขึ้นอีกระดับ แต่คำตอบที่ได้รับยังคงเป็น...ความว่างเปล่า
“....”
เงียบกริบ! นี่มันเย็นชาฉิบหาย! กับเพื่อนร่วมห้อง ถ้าไม่สนิทกันจริง อย่าหวังเลยว่ามันจะเปิดปากคุย
และเพราะความเย็นชานี่แหละที่ทำให้ศศิร์ธาแปลกใจ ตั้งแต่วันนั้นที่ข้างสนามฟุตบอล...
ต้องมีอะไรในกอไผ่ที่ไม่ใช่หน่อไม้แน่นอน!
‘มันกินน้ำขวดเดียวกับน้องคนโปรด!’
ทั้ง ๆ ที่เจ้าตัวรักสะอาดยิ่งกว่าอะไรดี ไม่เคยกินของจากคนแปลกหน้า ขนาดสาว ๆ เกือบทั้งโรงเรียนเอาขนมมาให้ยังไม่รับ
ยังไม่รวมเรื่องที่วันนี้บังเอิญไปเห็นไอ้เบย์เด็ดดอกตีนเป็ดจากต้น แล้วเอาไปให้ ‘น้องคนโปรด’
“ไอ้เหี้ยเบย์!!”
ศศิร์ธาแทบจะปาของใกล้ตัวใส่หน้าเพื่อนสนิท
“ไอ้บ้านี่! ถามอะไรก็ไม่ตอบ! มึงจะเย็นชาไปถึงไหนวะ!”
กูอยากเขย่าหัวมึงจริง ๆ!!
“อะไรของมึงสองคนวะ เสียงดังทำเหี้ยไรครับ กระผมจะนอน”
ทีเจย์ที่นอนฟุบหน้ากับโต๊ะเรียนเงยหน้าขึ้นมาบ่นเสียงขุ่น
“บ้าฉิบ ไม่เห็นหรือไงว่ากูนอนอยู่”
“ไม่ต้องเสือก!”
ศศิร์ธาหันไปแยกเขี้ยวใส่เพื่อนทันที
“อ้าว! ด่ากูเสือกซะงั้น เดี๋ยวผมจับจูบปากให้หายซ่า”
ไม่พูดเปล่า ทีเจย์ลุกพรวดจากเก้าอี้ พุ่งเข้าไปหาศศิร์ธาด้วยท่าทีจริงจัง
“จูบหมัดกูก่อนมั้ยคะ”
ศศิร์ธายกมือขึ้นตั้งการ์ด พร้อมลั่นหมัดได้ทุกเมื่อ เป็นถึงลูกสาวเจ้าของค่ายมวยดัง ไม่ต้องห่วงว่าจะเล่น ๆ
“กูไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ไอ้พี่อาร์บีรักมึงลงได้ยังไง เถื่อน! อีเจ้มึงมันเถื่อน!”
ทีเจย์แทบจะเลี้ยวกลับไม่ทัน เห็นแบบนี้กูก็สู้คนนะ แต่ถ้ารักชีวิตอย่าเสี่ยงกับศศิร์ธา!
ผู้หญิงบ้าอะไร โหด ดุ เถื่อน ไร้ความอ่อนโยน ใครได้ไปเป็นแฟนนี่ซวยสุด ๆ
“ไม่ได้กลัวนะเว้ย แค่ไม่อยากทำร้ายผู้หญิง”
ปากดียังไม่เลิก!
“หุบปาก แล้วกลับไปนอน!”
ศศิร์ธาถอนหายใจแรง ก่อนจะหันไปจ้องเพื่อนสนิทตัวดีที่ยังคงนั่งกดเกมอยู่แบบไม่สนใจโลก
“ไอ้เบย์ กูรู้นะว่ามึงคิดอะไรอยู่ โน โน โน คนนี้ห้ามยุ่ง”
“เสือก”
ไอ้เบย์พูดสั้น ๆ โดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามอง ก่อนจะคว้ากระเป๋าเดินออกจากห้องไปเฉย ๆ ไม่สนใจเสียงโวยวายของเพื่อนรักที่ตะโกนตามหลัง
“ไอ้เหี้ยเบย์! มึงกลับมาตอบคำถามกูก่อน! ไอ้เบย์!”
ศศิร์ธาแหกปากลั่น ไม่สนใจว่าใครจะคิดยังไง ก็เธอเป็นแบบนี้ ใครจะทำไม
‘เป็นตัวของตัวเองมันผิดตรงไหน!’
เบย์ บี ทีเจย์ สามสหายเพื่อนรักเพื่อนตาย (มั้ง)
ครอบครัวของทั้งสามรู้จักกันมาตั้งแต่ไหนแต่ไร ทำให้ เบย์ บี และทีเจย์ สนิทกันมาตั้งแต่เด็ก
เรียกได้ว่าสนิทกันตั้งแต่เตรียมอนุบาลจนมาถึงตอนนี้ รวม ๆ แล้วก็สิบห้าปี รู้ไส้รู้พุงกันหมด!
นฤเบศร์ไม่ใช่คนไม่ดีอะไร แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นคนดีขนาดนั้น...
‘เพราะมันประสาท!’
ชอบทำอะไรที่ชาวบ้านเขาไม่ทำกัน ก็ดูจากวันนี้แล้วกัน ผู้ชายดี ๆ ที่ไหนจะเอาดอกตีนเป็ดไปให้ผู้หญิง!
ให้ดอกหญ้าข้างทางยังไม่โกรธเท่าดอกตีนเป็ด!
ภาพน้องคนโปรดทำหน้าสะอิดสะเอียนยังตราตรึงอยู่ในก้านสมอง คิดแล้วสยอง! ดอกอะไรเหม็นอย่างกับกลิ่นหมาเน่าลอยมาตามน้ำ...
ช่วงเย็นหลังเลิกเรียน
“เชิญครับคุณเบย์”
พี่บุณย์เปิดประตูรถอย่างนอบน้อม รอยยิ้มอ่อนโยนประดับอยู่บนใบหน้า
“....”
เจ้าของชื่อพยักหน้ารับเล็กน้อย ก่อนจะก้าวขึ้นรถโรลส์รอยซ์คันหรูอย่างไม่รีบร้อน ราวกับความวุ่นวายของโลกภายนอกไม่มีผลกระทบต่อเขา
“ที่เดิมมั้ยครับ”
“.....”
นฤเบศร์ไม่ตอบ เพียงพยักหน้าอีกครั้งอย่างเสียไม่ได้ คล้ายว่าการพูดคุยเป็นเรื่องที่ไม่จำเป็น
“ครับ”
พี่บุณย์ยังคงยิ้มรับตามเดิม ก่อนจะออกรถตรงไปยังจุดหมายปลายทาง
บุณย์เป็นลูกชายของลุงวิน บอดี้การ์ดคู่ใจของคุณนริศร์ธร อธิพัฒน์ภูมินนท์ โฆษกประจำสำนักนายกรัฐมนตรี อดีตประธาน N.R.T. Engineering บริษัทรับเหมาก่อสร้างที่ใหญ่ที่สุดในเอเชียและยุโรปหลายประเทศ
ปัจจุบัน บริษัทอยู่ภายใต้การบริหารของลูกชายคนโต แบร์ นฤพัชร อธิพัฒน์ภูมินนท์ ผู้บริหารหนุ่มวัย 28 ปี ดีกรีนักเรียนนอก รูปหล่อ พ่อรวย โปรไฟล์ดี เป็นที่หมายปองของสาว ๆ ทั่วประเทศ…
ในขณะที่ลูกชายคนรอง...
‘คนโปรด...หึ’
ริมฝีปากสวยยกยิ้มเล็กน้อยอย่างไม่รู้ตัว เมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อตอนกลางวัน
ใบหน้าจิ้มลิ้ม แก้มป่องอมชมพู ตัวเล็ก ผิวขาวใส... เธอน่ารักและน่าเอ็นดูในเวลาเดียวกันจนเขาอดที่จะแกล้งไม่ได้
“วันนี้ดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษนะครับ”
พี่บุณย์เอ่ยขึ้นอย่างขบขัน เมื่อเห็นเจ้านายของตนอารมณ์ดีอย่างผิดปกติ ในฐานะผู้ดูแล เขาอดไม่ได้ที่จะยิ้มตาม
“.....”
แต่เจ้านายของเขากลับเงียบกริบ สีหน้าเรียบนิ่ง สายตาคมจดจ้องหน้าจอสมาร์ตโฟนอย่างจริงจัง หัวคิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
“ยังไม่จบ...”
เขาบ่นพึมพำในลำคอ ก่อนจะถอนหายใจหนักหน่วง กดเข้าไปยังแชตกลุ่มด้วยสีหน้ารำคาญเต็มทน
เดอร์แก๊งมิตรภาพลาบก้อย
เจ้บีคนเถื่อน: @พี่เบย์คนดุ ตกลงมึงจะไม่บอกกูใช่มั้ยว่าแกล้งน้องกูทำไม
พี่เบย์คนดุ: ยังไม่เลิกเสือกเรื่องกู?
TJ คนน่ารัก: คุยเหี้ยไรกันครับ คนหล่อของเผือกมาแล้ว
เจ้บีคนเถื่อน: @TJ คนน่ารัก ไปเล่นไกล ๆ ได้ปะ กูไม่ได้ถามมึง!
TJ คนน่ารัก: อีเจ้เถื่อน! มึงไล่กูอีกแล้วนะ (อีโมจิงอน)
เจ้บีคนเถื่อน: ไม่ง้อจร้า! งอนเองหายเองนะคร่ากูจะคุยกับไอ้เบย์ ตอบมามึงแกล้งคนโปรดทำไม
พี่เบย์คนดุ: แค่อยากแกล้ง
เจ้บีคนเถื่อน: เหตุผลแค่นี้?
TJ คนน่ารัก: กูขอเผือก! คนมันอยากแกล้งต้องมีเหตุผลด้วยเหรอ (อันนี้กูจริงจัง)
พี่เบย์คนดุ: เสือก
เจ้บีคนเถื่อน: เสือก
TJ คนน่ารัก: เอ่อ... ไม่เสือกก็ได้วะ ห้ามไล่กู กูจะเป็นผู้อ่านที่ดี! กูสัญญาด้วยเกียรติของลูกเสือสามัญที่หล่อที่สุด
เจ้บีคนเถื่อน: @TJ คนน่ารัก หยุดพล่ามสักทีไอ้บ้า! กูจะคุยกับไอ้เบย์!
TJ คนน่ารัก: ครับเจ้ พูดดี ๆ ก็ได้ ไม่เห็นต้องดุ แม่ง แถวนี้มีแต่คนเถื่อน! (อีโมจิร้องไห้)
เจ้บีคนเถื่อน: บอกกูมาดี ๆ ว่ามึงสนใจน้องกูใช่มะ กูช่วยได้นะ
พี่เบย์คนดุ: ไร้สาระ
เจ้บีคนเถื่อน: จ้า~ ไอ้คนมีสาระ ว่าไง? ชอบเหรอ? ชอบก็บอก เดี๋ยวพี่ช่วยเองไอ้น้อง ไหนลองอ้อนเรียกพี่บีสิคะ~ น้องเบบี๋~
TJ คนน่ารัก: @พี่เบย์คนดุ ตอบสิครับ ผมรอฟังอยู่
เจ้บีคนเถื่อน: @TJ คนน่ารัก เงียบปากครับ เด็กดีของเจ้
TJ คนน่ารัก: @เจ้บีคนเถื่อน ครับอาเจ้ของป๋ม~
พี่เบย์คนดุ: แค่นี้ กูมีธุระ
เจ้บีคนเถื่อน: @พี่เบย์คนดุ อย่าเพิ่งไป! กลับมาตอบกูก่อน! มึงชอบน้องคนโปรดใช่มั้ย
TJ คนน่ารัก: ..........
พี่เบย์คนดุ: น้องน่าแกล้ง
เจ้บีคนเถื่อน: แค่นี้!
พี่เบย์คนดุ: น่าเยX พอใจมึงยัง? ไร้สาระฉิบ!
TJ คนน่ารัก: ว้าว! ขนาดนั้นเลยพ่อเสือหิว!
เจ้บีคนเถื่อน: กรี๊ด! ไอ้บ้าเบย์! พูดเหี้ยอะไรเนี่ย!
เจ้บีคนเถื่อน: @พี่เบย์คนดุ มึงกลับมานะ! กลับมาคุยกับกูก่อน! น่าเยX เหี้ยอะไรนั่น น้องกู!!
TJ คนน่ารัก: @เจ้บีคนเถื่อน พี่เบย์ไปแล้วก๊าบ~ เจ้เหลือแต่ป๋ม คนน่าเยX และขอเยX เจ้ได้เปล่า พูดเรื่องน่าเยX แล้วน้องเคผมแข็ง~
เจ้บีคนเถื่อน: เยX พ่องมึงสิ! ไปเล่นไกล ๆ เลยไป!
