บทที่ 45 จำฉันได้หรือเปล่า

“ตอนฉันย้ายไปเรียนโรงเรียนเดียวกับนาย นายไม่รู้หรอก ว่าฉันดีใจขนาดไหน...”

“... ฉันเห็นตอนนายเหงา เห็นตอนนายหัวเราะ...”

ไฟฉายในมือพี่เบย์สั่น มือที่จับไว้แน่นขึ้น ลมหายใจร้อนขึ้นข้างหูราวกับพี่บูมอยู่แค่ระยะกระซิบ

“แต่นายไม่เคยเห็นฉันเลย นายเห็นแต่เขา… เด็กคนนั้น”

น้ำเสียงพี่บูมเริ่มสั่น กลายเป็น...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ