บทที่ 2 ข้อเสนอราคาแพง

กริ๊ก...

เสียงกลอนล็อกดังก้องกังวานในความรู้สึก ทันทีที่บานประตูปิดสนิทลง ตัดขาดเสียงอึกทึกวุ่นวายของกองถ่ายด้านนอกจนเหลือเพียงความเงียบสงัด

ภายในห้องพักวีไอพีที่ถูกจัดไว้รับรองนักแสดงระดับท็อป เฟอร์นิเจอร์ด้านในถูกเปลี่ยนใหม่หมด โซฟาบุนวมหนานุ่ม พรมปูพื้นราคาแพง และเครื่องฟอกอากาศที่กำลังทำงานเงียบเชียบ ส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ คล้ายกลิ่นป่าสนเจือจาง

แต่สิ่งที่ทำให้ไอรีนหยุดหายใจ ไม่ใช่ความหรูหราของห้อง หากแต่เป็นชายหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอ่านบทละครอยู่บนโซฟานั่นต่างหาก

โนอาห์เงยหน้าขึ้น รอยยิ้มจาง ๆ ที่มุมปากส่งมาให้เธอ วินาทีนั้นไอรีนรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน

ถ้าในทีวีเขาดูดีแล้ว ตัวจริงกลับดูดียิ่งกว่าราวกับไม่ใช่คนธรรมดา ผิวหน้าเนียนละเอียดไร้รูขุมขนขาวจัดจนเกือบเรืองแสง จมูกโด่งเป็นสันรับกับริมฝีปากหยักได้รูป และดวงตาสีเข้มคู่นั้น... ดวงตาที่ทำให้ผู้หญิงค่อนประเทศเพ้อละเมอหา

“เชิญนั่งสิครับ... คุณไอรีน”

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกชื่อเธออย่างชัดเจนแต่สุภาพนุ่มนวล ให้เกียรติจนน่าใจหาย ไม่มีแววถือตัวหรือรังเกียจเหงื่อไคลของทีมงานระดับล่างแม้แต่น้อย

ไอรีนสะดุ้งเฮือก มือไม้สั่นเทาขณะค่อย ๆ ทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว พยายามนั่งให้ตัวลีบเล็กที่สุดเพื่อไม่ให้ดูเกะกะสายตา หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำรุนแรงจนกลัวว่าความเงียบในห้องจะทำให้เขาได้ยินเสียงมัน

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกชื่อเธออย่างสุภาพ ไอรีนสะดุ้งเฮือก มือไม้สั่นเทาขณะค่อย ๆ ทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำจนกลัวว่าเขาจะได้ยิน

เขาคือ โนอาห์ พระเอกที่เธอแปะโปสเตอร์ไว้ข้างฝาผนังห้องเช่า วันนี้เขาอยู่ตรงหน้า... ใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ลอยมาแตะจมูก

“เอ่อ... คุณโนอาห์ มีอะไรให้... ให้ไอรีนช่วยเหรอคะ?” เธอถามเสียงสั่น ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาตรง ๆ

เธอถามเสียงสั่นเครือ ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาคมกล้านั้นตรง ๆ ได้แต่มองต่ำไปยังมือเรียวยาวของเขาที่วางอยู่บนบทละคร นิ้วมือของเขาสวยสะอาดสะอ้าน เล็บตัดสั้นเป็นระเบียบ บ่งบอกถึงการดูแลเอาใจใส่อย่างดีเยี่ยม ต่างจากมือหยาบกร้านของเธอลิบลับ

โนอาห์วางบทละครลงบนโต๊ะเบา ๆ ท่าทางของเขาสุขุม นิ่งสงบ  เขาขยับตัวเข้ามาใกล้เล็กน้อย กิริยาท่าทางดูสง่างามทุกกระเบียดนิ้ว แววตาที่มองมาดูอบอุ่นแต่ก็ไว้ตัวสมเป็นซูเปอร์สตาร์

“ผมได้ยินมาจากคุณเจี๊ยบว่าคุณขยันมาก ทำงานหนัก ละเอียดรอบคอบ และที่สำคัญคือไม่เกี่ยงงานเลย” เขาเริ่มเกริ่นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนฝัน “พอดีช่วงนี้ผมต้องซ้อมบทละครเรื่องใหม่ บทมันค่อนข้าง... ลึกซึ้งและซับซ้อนในแง่อารมณ์ ผมเลยอยากได้คู่ซ้อมมาช่วยต่อบทให้หน่อยครับ”

“ต่อบท?” ไอรีนทวนคำอย่างงุนงง คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย “แต่... ปกติคุณโนอาห์ซ้อมกับนักแสดงร่วมไม่ใช่เหรอคะ?”

โนอาห์ถอนหายใจเบา ๆ สีหน้าดูลำบากใจแบบผู้ดีที่มีมารยาท เขาเอนหลังพิงพนักโซฟาเล็กน้อย มองเธอด้วยสายตาที่แสดงความจริงใจ

“คุณไอรีนคงเข้าใจ... วงการนี้ข่าวลือมันไวครับ แค่ผมนัดเจอนักแสดงหญิงนอกรอบเพื่อซ้อมบท วันรุ่งขึ้นก็เป็นประเด็นใหญ่โต ใส่สีตีไข่กันไปต่าง ๆ นานา ผมต้องการความเป็นส่วนตัว อยากโฟกัสกับเนื้องานจริง ๆ มากกว่าที่จะมานั่งแก้ข่าว”

ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ สื่อความหมายว่าเขา เลือก เธอ และ ไว้ใจ เธอเป็นพิเศษ

“ผมต้องการคนนอก... คนที่ผมมั่นใจว่าจะเก็บความลับเรื่องการซ้อม และไม่ทำให้ผมเป็นข่าวเสียหาย... ผมพิจารณาจากสิ่งที่คุณเจี๊ยบเล่าแล้ว ผมคิดว่าคุณเหมาะสมที่สุด”

คำพูดของเขาทำให้หัวใจของไอรีนพองโตอย่างประหลาด ความรู้สึกต่ำต้อยด้อยค่าที่เกาะกินใจมาตลอดถูกชะล้างด้วยความรู้สึกว่าตัวเอง มีค่า และ ได้รับความไว้วางใจ จากคนระดับเขา

“ตะ... แต่ไอรีนเล่นละครไม่เป็นนะคะ กลัวว่าจะทำให้คุณโนอาห์เสียเวลา...” เธอยังคงลังเล กลัวว่าจะทำหน้าที่ได้ไม่ดีพอ

“แค่ต่อบทตามตัวหนังสือครับ ไม่ต้องกังวลเรื่องการแสดงหรือแอคติ้ง ผมแค่อยากได้จังหวะรับส่งบทสนทนา เพื่อให้ผมเข้าถึงอารมณ์ตัวละครได้ง่ายขึ้น...” เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย ริมฝีปากหยักได้รูปยกยิ้มมุมปากที่ดูทรงเสน่ห์ ก่อนจะเอ่ยข้อเสนอด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง

“และผมเข้าใจว่าเวลาของคุณมีค่า... ผมให้ค่าตอบแทนครั้งละสองหมื่นบาท”

“สะ... สองหมื่น!”

ไอรีนเบิกตากว้างจนแทบถลน เผลออุทานออกมาเสียงดัง สองหมื่นบาท... ตัวเลขนั้นดังก้องในหัว สำหรับคนอื่นอาจจะเป็นแค่เศษเงิน แต่สำหรับเธอ นั่นมันมากกว่าเงินเดือนทั้งเดือนที่เธอตรากตรำทำงานหนักรวมกันเสียอีก

ภาพค่าเทอมค้างจ่ายของน้องชาย ใบแจ้งหนี้ค่าน้ำค่าไฟ และหนี้สินนอกระบบของพ่อแม่ที่ยังใช้ไม่หมด ลอยเข้ามาในหัวทันที เงินก้อนนี้... สามารถต่อลมหายใจให้ครอบครัวเธอได้เป็นเดือน

“ครับ สองหมื่น จ่ายสดทันทีหลังจบงานแต่ละครั้ง”

โนอาห์ยื่นเอกสารสัญญาฉบับบาง ๆ มาตรงหน้า พร้อมกับปากการาคาแพงด้ามหรูสีดำขลับ

“ถ้าตกลง เซ็นตรงนี้ได้เลยครับ เป็นแค่สัญญาจ้างงานชั่วคราว กับสัญญาห้ามแพร่งพรายความลับของกองถ่าย เพื่อความสบายใจของทั้งสองฝ่ายครับ เนื้อหาไม่มีอะไรซับซ้อน”

มือเล็กสั่นระริกขณะยื่นออกไปรับปากกามา ความเย็นเฉียบของด้ามปากกาโลหะทำให้เธอรู้สึกตัวตื่น ความลังเลยังมีอยู่ลึก ๆ เพราะมันดูดีเกินจริง เหมือนฝันที่สวยงามจนน่ากลัว แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาคู่คมที่มองมาอย่างให้เกียรติและรอคอยอย่างใจเย็น ราวกับเธอเป็นแขกคนสำคัญ ไม่ใช่แค่เด็กรับใช้... ความระแวงสงสัยก็พ่ายแพ้ให้กับความจำเป็นและความปลื้มปีติ