Behind the Scene ซ่อนรัก (ลับ) ซุปตาร์

“ไอรีน! น้ำแข็งหมด! เหม่ออะไรอยู่ ไปยกมาเติมเร็วเข้า!”

เสียงตวาดของ พี่เจี๊ยบ หัวหน้าทีมสถานที่ ดังแทรกเสียงเครื่องปั่นไฟและเสียงจอแจในกองถ่าย ทำเอาคนที่กำลังก้มหน้าเช็ดโต๊ะสะดุ้งสุดตัว

“ค่ะพี่! จะรีบไปเดี๋ยวนี้ค่ะ”

ไอรีน หญิงสาวในชุดเสื้อยืดสีดำตัวโคร่งกับกางเกงยีนเก่าซีด รีบวางผ้าขี้ริ้วแล้ววิ่งเหยาะ ๆ ฝ่าดงสายไฟไประหว่างฉาก ร่างกายที่ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อสะท้อนความเหนื่อยล้าของหญิงสาววัยยี่สิบเอ็ดปีที่ต้องทำงานหนักเกินตัว

ในกองถ่ายละครฟอร์มยักษ์เรื่องนี้ ตำแหน่งของเธอคือ เบ๊ หรือคนรับใช้สารพัดประโยชน์ที่อยู่ต่ำสุดของห่วงโซ่อาหาร ใครอยากได้อะไร ใครหงุดหงิดมาจากไหน สุดท้ายก็มาลงที่ไอรีน

ไอเย็นปะทะหน้าทันทีที่เปิดถังน้ำแข็งใบยักษ์หลังกองถ่าย ไอรีนสูดหายใจลึก รวบรวมแรงยกกระสอบน้ำแข็งหนักอึ้งขึ้นบ่า ความเย็นจัดกัดผิวผ่านเสื้อผ้าบาง ๆ จนแสบ แต่เธอทำได้แค่กัดฟันเดินกลับเข้าไปในเซต

ใบหน้าที่ไร้เครื่องสำอางดูอิดโรย ทว่าหากมองข้ามความหมองคล้ำนั้นไป จะเห็นเค้าโครงหน้ารูปไข่และดวงตาคู่สวยที่ซ่อนแววโศกเอาไว้ ความฝันที่จะได้ยืนหน้ากล้องจบลงไปตั้งแต่วันที่พ่อกับแม่เสียชีวิต ทิ้งไว้เพียงหนี้สินก้อนโตจากธุรกิจที่ล้มเหลว

ตอนนี้ชีวิตเธอมีเป้าหมายเดียว คือหาเงินส่งน้องชายเรียนให้จบ อย่าให้ต้องมาปากกัดตีนถีบเหมือนพี่สาว

ถึงจะเหนื่อยแค่ไหน แต่ทุกครั้งที่เดินผ่านหน้ามอนิเตอร์ เห็นแสงไฟสปอตไลต์สาดลงมาที่ฉาก หัวใจเธอก็ยังเต้นแรงเสมอ อย่างน้อยการได้ทำงานที่นี่ ก็ทำให้เธอรู้สึกเหมือนได้เฉียดใกล้ความฝันที่ไกลเกินเอื้อมนั้นบ้าง

“กรี๊ด! คุณโนอาห์มาแล้ว!”

“ตัวจริงหล่อมากแก! ผิวดีเวอร์!”

บรรยากาศตึงเครียดในกองถ่ายเปลี่ยนเป็นคึกคักทันตา รถตู้สีดำคันหรูแล่นเข้ามาจอดเทียบ ทีมงานสาว ๆ รีบจัดผมเพ้า เตรียมพร้อมรับเสด็จ ‘เจ้าชายแห่งวงการบันเทิง’

ประตูรถเลื่อนเปิดออก ร่างสูงโปร่งก้าวลงมาพร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจ

โนอาห์ พระเอกเบอร์ต้นของประเทศ เขาดูดีอย่างไร้ที่ติแม้ในชุดลำลอง เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตากับกางเกงสแล็กเข้ารูป ขับเน้นให้เขาดูโดดเด่นท่ามกลางทีมงานที่เหงื่อท่วมตัว ภาพลักษณ์แสนดี สุภาพบุรุษ ไม่เคยมีข่าวฉาว ทำให้เขาเป็นที่รักของคนทั้งประเทศ

“สวัสดีครับทุกคน ขอโทษที่มาช้านะครับ รถติดนิดหน่อย วันนี้ฝากตัวด้วยนะครับ” เสียงทุ้มกล่าวทักทายพร้อมยกมือไหว้ทีมงานอาวุโสอย่างนอบน้อม เรียกคะแนนความเอ็นดูไปเต็ม ๆ

ไอรีนมองภาพนั้นครู่หนึ่งก่อนจะก้มหน้าเทน้ำแข็งลงถังต่อ คนละโลก... พวกเรามันคนละโลกกันชัด ๆ

การถ่ายทำดำเนินไปอย่างเข้มข้นท่ามกลางอากาศร้อนระอุ ไอรีนวิ่งวุ่นเสิร์ฟน้ำ เช็ดเหงื่อนักแสดงสมทบ และเก็บขยะ จนกระทั่งช่วงพักกอง ขณะที่เธอกำลังจะแอบไปนั่งพักขา

“น้อง... น้องไอรีนใช่ไหม?”

เสียงเรียบ ๆ ดังขึ้นด้านหลัง เธอหันไปพบชายวัยกลางคนสวมแว่นตา แต่งตัวเนี้ยบกริบ คุณกรณ์ ผู้จัดการส่วนตัวของโนอาห์

“คะ... ค่ะ หนูเองค่ะ มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่าคะ?” เธอยกมือไหว้

กรณ์ขยับแว่นสายตา กวาดตามองไอรีนตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาหลังเลนส์แว่นดูพินิจพิเคราะห์เหมือนคนเลือกซื้อสินค้า ก่อนจะฉีกยิ้มธุรกิจ

“พอดีเลย ในห้องพักคุณโนอาห์ขาดคนดูแล ทีมเสื้อผ้าคนอื่นยุ่งกันหมด ผู้ช่วยก็ป่วยกะทันหัน เธอพอจะว่างมั้ย? แค่เข้าไปช่วยจัดของนิดหน่อย เดี๋ยวพี่มีทิปพิเศษให้”

คำว่า ทิปพิเศษ ทำให้อาการลังเลหายไปเกือบหมด เงินก้อนนั้นอาจหมายถึงค่ากับข้าวอาทิตย์นี้ของน้องชาย

“ว่างค่ะ หนูช่วยได้ค่ะ”

“ดี... งั้นตามมา”

ผู้จัดการหนุ่มเดินนำไปทางโซนห้องพักวีไอพี ไอรีนรีบจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วเดินตามไป

จังหวะที่เดินผ่านกลุ่มช่างแต่งหน้าที่กำลังจับกลุ่มคุยกัน เสียงจอแจเงียบลงทันทีที่เห็นเธอกำลังเดินตามหลังผู้จัดการของพระเอกดัง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเสียงกระซิบที่แม้จะเบาแต่ก็ได้ยินชัดเจน

“อีกคนแล้วเหรอวะ... เดือนนี้คนที่สามแล้วมั้ง”

“หน้าตาซื่อ ๆ แบบนี้ เสร็จแน่”

“ชู่ว! เบาๆ สิ... แต่อย่างว่าแหละ วงในเขารู้กันทั้งนั้น ว่าคุณโนอาห์น่ะ...”

ไอรีนเดินผ่านไปโดยไม่ได้ยินประโยคเหล่านั้น เบื้องหน้าคือประตูไม้สักบานใหญ่ติดป้ายชื่อ NOAH ผู้จัดการผายมือให้เธอเข้าไป

มือเล็กผลักประตูเปิดออก ไอเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศและกลิ่นหอมของน้ำหอมราคาแพงลอยมาปะทะจมูก แตกต่างจากอากาศร้อนอบอ้าวภายนอกอย่างสิ้นเชิง

แสงไฟในห้องสว่างนวลตา ประตูค่อย ๆ ปิดลงเบื้องหลัง ตัดขาดเสียงรบกวนจากโลกภายนอก... พร้อมกับทางหนีทีไล่ที่ถูกปิดตายลงโดยที่เธอไม่รู้ตัว