บทที่ 3 ซ้อมบท
ปลายปากกาจรดลงบนกระดาษ สัมผัสของหมึกที่ลื่นไหลราวกับรู้ใจ ไอรีนกลั้นใจเซ็นชื่อตัวเองลงไป ตัวหนังสือโย้เย้เล็กน้อยเพราะความตื่นเต้นที่ยังไม่จางหาย
“เรียบร้อยค่ะ”
โนอาห์ยิ้มมุมปากเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ดูแพง ทรงเสน่ห์ และดูลึกลับในคราเดียวกัน เขาหยิบสัญญาใบนั้นกลับไปเก็บ แล้วหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลอีกซองส่งให้เธอ
“นี่บทละครครับ ลองเอาไปอ่านทำความเข้าใจดูคร่าว ๆ ... วันเสาร์นี้ตอนสองทุ่ม สะดวกไหมครับ?”
“สะ... สะดวกค่ะ” เธอรีบตอบรับ
“ดีครับ งั้นมาเจอผมที่โรงแรมพาร์คเลน ห้องเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุดนะครับ แจ้งล็อบบีข้างล่างว่ามาพบคุณกรณ์ได้เลยครับ เดี๋ยวผมจะแจ้งทางนั้นไว้ให้”
“ค่ะ... วันเสาร์... โรงแรมพาร์คเลนนะคะ” ไอรีนรับบทมากอดไว้แนบอกแน่นราวกับสมบัติล้ำค่า
“ขอบคุณมากนะครับคุณไอรีน หวังว่าเราจะร่วมงานกันได้ด้วยดี”
“ค่ะ! ขอบคุณคุณโนอาห์เหมือนกันค่ะ! ขอบคุณจริง ๆ ค่ะ!”
หญิงสาวลุกขึ้น ไหว้ลาเขาอย่างนอบน้อมซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนจะเดินถอยหลังออกจากห้องไป แทบจะกลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่ หัวใจพองโตคับอก ทั้งได้ใกล้ชิดดาราที่ชอบ ทั้งได้เงินก้อนโตมาจุนเจือครอบครัว สวรรค์เข้าข้างเธอแล้วชัด ๆ วันนี้โชคร้ายมาทั้งวัน แต่สุดท้ายเธอก็ได้รับรางวัลที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
ปัง
เสียงประตูปิดลงพร้อมกับร่างบางที่เดินออกไปจนลับสายตา
ความเงียบกลับเข้ามาปกคลุมห้องอีกครั้ง แต่คราวนี้บรรยากาศกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
ทันทีที่ไอรีนพ้นจากห้อง รอยยิ้มสุภาพชนที่ประดับบนใบหน้าหล่อเหลาก็ค่อย ๆ เลือนหายไป เหลือเพียงความเรียบเฉยที่ดูเย็นชาดุจน้ำแข็ง ดวงตาที่เคยฉายแววอบอุ่นแปรเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวไร้อารมณ์ ราวกับถอดหน้ากากที่สวมไว้ออก
โนอาห์โยนบทละครในมือทิ้งลงบนโต๊ะอย่างไม่ไยดี ก่อนจะเอนตัวพิงพนักโซฟา ยกมือขึ้นปลดกระดุมคอเสื้อเม็ดบนออกเพื่อคลายความอึดอัด ท่าทางผ่อนคลายแต่ดูอันตราย
ประตูด้านข้างที่เชื่อมกับห้องแต่งตัวอีกห้องถูกเปิดออก กรณ์ ผู้จัดการส่วนตัว เดินเข้ามาพร้อมกับขวดน้ำแร่ในมือ เขามองไปที่ประตูทางออกสลับกับมองหน้าพระเอกหนุ่ม แล้วเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย
“ถามจริง... ทำไมต้องเป็นเด็กคนนี้โนอาห์?” กรณ์ถามพลางยื่นน้ำให้ “ยังดูเด็กอยู่เลยนะนั่น... อายุเกินยี่สิบหรือยัง”
โนอาห์รับน้ำมาจิบ สายตายังคงจับจ้องไปที่ประตูบานนั้น เขาเหยียดยิ้มมุมปาก... ไม่ใช่ยิ้มของเจ้าชาย แต่เป็นยิ้มของผู้ล่าที่กำลังมองเห็นเหยื่ออันโอชะเดินเข้ากับดัก
“เพราะพวกคนจน... มันควบคุมง่ายยังไงล่ะครับ”
นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนสัญญาจ้างเบา ๆ เป็นจังหวะ นัยน์ตาคู่คมทอประกายวาวโรจน์ยามจ้องมองลายเซ็นบนกระดาษ
“แค่เอาเงินฟาดหัวนิดหน่อย... เดี๋ยวก็เชื่อง”
ชายหนุ่มกระดกน้ำขึ้นดื่มจนหมดขวด ก่อนจะหันไปสั่งความด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“เตรียมห้องไว้ให้ดีล่ะพี่กรณ์... วันเสาร์นี้ ผมน่าจะซ้อมบท หนัก หน่อย”
วันเสาร์ (วันนัดหมาย)
โรงแรมพาร์คเลน ตึกระฟ้าใจกลางมหานครที่ตั้งตระหง่านเฉียดฟ้า ความหรูหราโอ่อ่าของมันทำให้คนเดินดินกินข้าวแกงอย่าง ไอรีน ไม่กล้าแม้แต่จะเฉียดกรายเข้าใกล้ แต่วันนี้... เธอกลับมายืนตัวลีบประหม่าอยู่หน้าลิฟต์แก้วโซนวีไอพี
หญิงสาวก้มลงสำรวจตัวเองเป็นรอบที่ร้อย เสื้อเชิ้ตสีสุภาพกับกระโปรงยาวคลุมเข่าที่รีดมาจนเรียบกริบ แม้จะไม่ใช่แบรนด์เนมราคาแพงระยับเหมือนคนที่เดินเข้าออกที่นี่ แต่ก็เป็นชุดที่ดูดีที่สุดเท่าที่เธอพอจะหาได้
"ฟู่ว... หายใจเข้าลึก ๆ ไอรีน เธอทำได้ แค่ไปซ้อมบท ท่องจำบทพูด แล้วก็รับเงิน"
ริมฝีปากบางพึมพำปลอบใจตัวเองพลางกำสายกระเป๋าสะพายแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว ความตื่นเต้นทำให้มือไม้เย็นเฉียบไปหมด ลิฟต์ความเร็วสูงพาเธอทะยานขึ้นสู่ชั้นบนสุด ประตูเปิดออกเผยให้เห็นโถงทางเดินปูพรมกำมะหยี่หนานุ่มที่เงียบสงบ ไอรินสูดหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะก้าวเท้าตามหมายเลขห้องไปจนหยุดอยู่ที่หน้าประตูบานใหญ่
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
ใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพล รอเพียงอึดใจ บานประตูก็ถูกเปิดออก กลิ่นหอมอ่อนๆ แบบเดียวกับวันนั้นลอยมาแตะจมูก พร้อมกับร่างสูงโปร่งของเจ้าของห้อง
"เชิญครับ คุณไอริน ตรงเวลาดีจัง"
ภาพตรงหน้าทำเอาไอรินชะงัก โนอาห์อยู่ในชุดเสื้อคลุมอาบน้ำผ้าไหมสีน้ำเงินเข้ม ผูกปมเชือกที่เอวหลวมๆ เผยให้เห็นแผงอกขาวเนียนรำไร ผมเผ้าที่ไม่ได้เซตทรงดูยุ่งเหยิงเล็กน้อย ขับให้เขาดูเซ็กซี่และเข้าถึงง่ายกว่าภาพเจ้าชายผู้เคร่งขรึมในทีวีหลายเท่าตัว ไอรินหน้าร้อนผ่าว รีบยกมือไหว้ปลกๆ
"สะ... สวัสดีค่ะคุณโนอาห์ ขอโทษที่มารบกวนเวลานะคะ"
"รบกวนอะไรกันครับ ผมเป็นคนนัดคุณมาเอง เชิญนั่งก่อนสิ" เขาผายมือเชื้อเชิญไปที่โซฟาเบดตัวยาวกลางห้องโถงกว้าง ผนังห้องเป็นกระจกใสที่เผยให้เห็นวิวเมืองยามค่ำคืนระยิบระยับราวกับกากเพชร
บนโต๊ะกระจกเตี้ยมีบทละครวางอยู่ พร้อมกับขวดไวน์และแก้วทรงสูงสองใบ ไอรินนั่งลงอย่างระมัดระวัง พยายามนั่งเพียงหมิ่นเหม่ไม่กล้าทิ้งน้ำหนักลงบนเฟอร์นิเจอร์ราคาแพง เธอหยิบบทละครที่ตัวเองเตรียมมาขึ้นมากางเพื่อแก้เขิน
"เอ่อ... คุณโนอาห์คะ คือไอรินอ่านบทคร่าวๆ แล้ว แต่สงสัยนิดหน่อยค่ะ" เธอเอ่ยถามเสียงเบา "ในบทที่คุณให้มา มันไม่มีระบุชื่อตัวละครเลยค่ะ มีแค่ A กับ B ไอรินเลยไม่แน่ใจว่าต้องเรียกชื่อว่าอะไร..."
โนอาห์ทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ กลิ่นสบู่หอมสดชื่นจากกายเขาทำให้ไอรินเผลอกลั้นหายใจ ชายหนุ่มชะโงกหน้ามาดูบทในมือเธอใกล้ๆ จนไหล่กว้างเบียดเสียดกับไหล่บาง
