บทที่ 51 มาทำไม

​ดวงตาที่เคยแห้งเหือดและว่างเปล่ากลับจุดประกายความหวังและความกระตือรือร้นขึ้นมาอีกครั้ง

​โนอาห์พึมพำเสียงสั่นเครือ นัยน์ตาจดจ้องใบหน้าหวานในรูปไม่วางตา

“รีน... เธออยู่ที่นั่นเองเหรอ...”

​”ครับ เธอพาน้องชายย้ายไปอยู่ที่นั่นตั้งแต่ได้รับอิสรภาพ” กรณ์เอ่ยเล่าด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

“ร้านกาแฟของเธอไ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ