บทที่ 57 หวั่นไหวทำไม

“ไหวสิ... แค่นี้สบายมาก เมื่อก่อนเธอทำงานหนักกว่าฉันตั้งกี่เท่า ฉันแค่นี้ยังเทียบไม่ได้หรอก”

​ไอรีนเค้นยิ้มประชดประชัน นัยน์ตาคู่สวยสั่นระริกด้วยความรวดร้าว

“อย่ามาทำเป็นน่าสงสาร... ฉันไม่หลงกลคุณอีกแล้ว”

​“ฉันไม่ได้ทำเพื่อให้เธอน่าสงสารเลยนะไอรีน” โนอาห์เอ่ยตอบเสียงเบานุ่มนวล เขาก้าวขยับเข้าม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ